บทที่ 107

เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นฝูหลิง กู้อี่อันเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ

ร่างกายเขาอ่อนแอตั้งแต่เด็ก กินยากับกินข้าวพอๆ กัน

หมอยิ่งไปหามาแล้วกี่คนก็ไม่รู้ แม้แต่หมอหลวงในวัง ก็เคยทุ่มเงินหาเส้นสายเชิญมาตรวจชีพจรให้เขา

แต่ไม่เคยมีหมอคนไหนที่สามารถบอกอาการของเขาเหมือนกับอวิ๋นฝูหลิง ยิ่งกว่านั้นยังกล้าพูดว่าสามารถรักษาได้

กู้อี่อันตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง จึงจะกล่าวเสียงสั่น “ได้โปรดท่านหมอเทวดาช่วยลงมือขจัดโรคภัยให้ข้า ท่านหมอเทวดามีข้อเรียกร้องอะไร พูดมาได้เลย!”

อวิ๋นฝูหลิงนำยาสงบจิตออกมาหนึ่งขวด “เมื่อรู้สึกหัวใจไม่สบายก็กินหนึ่งเม็ด”

“ขวดนี้มียี่สิบเม็ด หนึ่งเม็ดสองตำลึงเงิน ทั้งหมดยี่สิบตำลึง”

“ต่อไปพยายามทำใจให้สงบ ห้ามมีอารมณ์ที่ดีใจหรือเศร้าอย่างรุนแรง”

“ข้าจ่ายเทียบยาให้ท่านอีกหนึ่งใบ ท่านนำเทียบยาไปหาซื้อยาที่ร้านยาเอง กินก่อนสิบเทียบ หลังจากกินหมดข้าจะตรวจท่านใหม่”

“ค่ายาลูกกลอน บวกค่ารักษา บวกค่าเทียบยา ทั้งหมดเป็นห้าสิบตำลึงเงิน!”

อวิ๋นฝูหลิงกล่าวจบ เห็นกู้อี่อันไม่มีปฏิกิริยา อดไม่ได้ที่จะคิดหรือนางขอมากเกินไป?

คนคนนี้เป็นนายน้อยของร้านค้าอะไรสักอย่าง ห้าสิบตำลึงเงินสำหรับเขา น่าจะนับเป็นอะไรไม่ได้กระมัง?

ที่จริงกู้อี่อันรู้สึกว่าอวิ๋นฝูหลิงขอน้อยเกินไป

เมื่อก่อนเขาซื้อยาสงบจิตที่สำนักช่วยชีพ จำนวนน้อยหาซื้อยากไม่ว่า แค่หนึ่งเม็ดก็เรียกราคาห้าสิบตำลึงเงินแล้ว

กู้อี่อันรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองโชคดีมาก จึงได้พบกับหมอเทวดาเช่นนี้!

ชั่วขณะอารมณ์ของเขาแปรปรวน รู้สึกจุกแน่นหน้าอกเล็กน้อยทันที

เขารีบเทยาลูกกลอนออกมาจากขวดยาที่อวิ๋นฝูหลิงให้หนึ่งเม็ด แล้วกินเข้าไป

ไม่นานความรู้สึกจุกแน่นที่หน้าอกก็บรรเทาลงแล้ว ร่างกายก็สบายขึ้นกว่าเดิมมาก

ตากู้อี่อันลุกวาวเป็นประกาย

เขารู้สึกว่ายาลูกกลอนของอวิ๋นฝูหลิง เหมือนฤทธิ์ยาจะดีกว่าของสำนักช่วยชีพเล็กน้อย

เขาล้วงตั๋วเงินออกมาจากกระเป๋าในแขนเสื้อหนึ่งใบ “ขอบคุณฮูหยินที่รักษาให้ข้าน้อย นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยของข้า”