บทที่ 116

องค์หญิงห้ารับกล่องมาเปิดพร้อมด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเหล่าองค์หญิงผู้อื่น อีกทั้งองค์หญิงสิบสามหาได้ทักทายผู้ใดไม่นอกจากองค์หญิงห้าจึงทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นรู้สึกเสียหน้าอยู่ไม่น้อย การกระทำของนางแม้พวกนางไม่อยากสนใจแต่ก็อดที่จะแอบชำเลืองมองไม่ได้

"หยกเลือดนี่งดงามมาก"

องค์หญิงห้าอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น เสียงฮือฮาของเหล่าสตรีที่อยู่รอบกายเห็นได้ชัดว่าชื่นชอบความงามของหยกเลือดหายากยิ่ง องค์หญิงสิบสามโบกพัดในมือแย้มยิ้มหน้าบาน

"หยกนี่หายากมากมีเพียงไม่กี่คนในแคว้นต้าชิงที่ได้ครอบครองข้าเพียงแต่เห็นว่าที่จวนสกุลหยางนั้นไม่ได้ใส่ใจในของล้ำค่าเหล่านี้มากไปกว่าอาวุธ จึงได้ขอสามีมาให้ท่านของล้ำค่าควรคู่กับสตรีงดงามจิตใจดีเช่นพี่ห้า"

คำกล่าวขององค์หญิงสิบสามตอบคำถามทุกคนแล้ว นางพูดราวกับว่าที่จวนสกุลหยางมีของล้ำค่าหายากวางเกลื่อนกลาดทั่วจวน

อีกทั้งองค์หญิงสิบสามยังสามารถจับหยิบฉวยมาให้ผู้ใดก็ได้จึงนับว่าแม่ทัพหยางรักนางจนยอมปล่อยตามใจเช่นนี้ การโอ้อวดของนางแม้จะดูตื้นเขินและน่ารังเกียจแต่ก็น่าริษยายิ่งนัก

"ดูไข่มุกที่ประดับบนปิ่นปักผมของเจ้าสิเม็ดใหญ่และเรียบเนียนกลมกลึงงดงามจริงๆ ข้าไม่เคยพบมุกเม็ดใหญ่เช่นนี้มาก่อน"

องค์หญิงห้าเอ่ยขึ้นอีก ดวงตากลมโตของนางที่โตอยู่แล้วกลับโตเท่าไข่ห่านจนองค์หญิงสิบสามอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ทั้งหมดเป็นของที่สามีข้าจัดหาให้ ข้าเป็นเพียงภรรยาเมื่อเขาให้มาจะไม่ใส่ก็กลัวเขาเสียใจ"

"ข้าเคยได้ยินว่าสกุลหยางออกรบมาตั้งแต่ครั้นบรรพบุรุษเมื่อรบชนะกลับมาของบรรณาการที่ยึดได้จากต่างแคว้นฝ่าบาทจะทรงมอบให้สกุลหยางเป็นจำนวนหนึ่งก่อนจะเก็บเข้าพระคลังคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรื่องจริงเช่นนี้เจ้าก็เป็นผู้ครอบครองสมบัติเหล่านั้นแล้ว"

"พี่ห้ากล่าวเกินจริง ความจริงสมบัติล้ำค่าก็มีอยู่บ้างไม่ได้มากมายเช่นที่ผู้คนพูดถึง"

"สิบสามเจ้าตกถังข้าวสารแล้ว อย่าได้ปดข้าเลยการที่เจ้าสามารถนำของล้ำค่าเช่นหยกเลือดมาให้ข้าได้นับว่าเรื่องที่กล่าวต้องเป็นจริงแน่นอน"

องค์หญิงห้ากล่าวอย่างอารมณ์ดีน้องสาวคนนี้นับว่ามีวาสนายิ่ง

"อาภรณ์พวกนี้มาจากหออาภรณ์หรูอี้ใช่หรือไม่"

องค์หญิงสามเอ่ยถามออกมาตรงๆ ด้วยรู้สึกคันยุบยิบตรงริมฝีปาก ด้วยความอยากรู้หลายปีที่ผ่านมาองค์หญิงสามกับองค์หญิงสิบสามสนทนากันแทบจะนับคำได้

ด้วยองค์หญิงสามเป็นประเภทยกตนเหนือผู้อื่น เมื่อเปรียบเทียบตนกับองค์หญิงสิบสามที่ไร้มารดาและไม่เป็นที่โปรดปรานของผู้ใดแล้วจึงไม่อยากจะเสียเวลาสนทนาด้วยสักเท่าใด ครั้นเมื่อเห็นอาภรณ์แพรไหมล้ำค่าเช่นนี้อยู่บนกายขององค์หญิงสิบสามนางจึงอดถามออกมาไม่ได้