บทที่ 117

องค์หญิงสิบใบหน้าแดงก่ำ จ้องหน้าองค์หญิงสิบสามด้วยความแค้นใจ

“ข้าก็ได้แต่อวยพรพวกท่าน หากมีผู้ใดต้องการคำชี้แนะก็แวะมาหาข้าที่จวนได้ข้ายินดีให้คำแนะนำพี่น้อง”

บัดนี้ด้วยชื่อเสียงของแม่ทัพหยางว่ารักและหวงแหนองค์หญิงสิบสามยิ่งนัก พี่น้องบางส่วนจึงเริ่มเข้าหานางอีกทั้งยังขอคำแนะนำเรื่องวิธีการทำให้บุรุษหลวงใหลจากองค์หญิงสิบสาม

องค์หญิงสิบสามให้เคล็ดลับน้ำไหลไฟดับ ทุกสิ่งที่นางเอ่ยไปล้วนเอามาจากในหนังสือนิทานทั้งสิ้น พี่น้องหลายคนยิ่งฟังยิ่งเพลิดเพลิน การร่วมงานเลี้ยงน้ำชาในวันนี้จึงสนุกสนานสำหรับนางเป็นอย่างยิ่ง

เวลาผ่านไปราวชั่วยาม จู่ๆ องค์หญิงสิบสามก็เอ่ยถึงเรื่องในอดีตขึ้น พี่น้องเมื่อรำลึกความหลังต่างคนจึงเค้นความทรงจำที่มีออกมาเล่าอย่างสนุกสนาน

องค์หญิงสิบสามได้จังหวะอันเหมาะสมจึงเอ่ยว่า

"พวกท่านจำได้หรือไม่ ว่าครั้งหนึ่งที่พวกเราไปเล่นข้าสระบัว ข้าได้ตกน้ำไปแล้วพี่หญิงใหญ่มาช่วยเอาไว้"

“จำได้สิ เพราะเช่นนี้เจ้าจึงควรเคารพพี่ใหญ่ให้มาก” องค์หญิงรองปรายตามองนางอย่างนึกรังเกียจ คนอกตัญญูกล้าหักหลังพี่สาวตนเอง

“เรื่องตอบแทนพี่หญิงใหญ่ข้าได้ทำไปแล้ว บัดนี้ไม่มีสิ่งใดติดค้าง”

นางกล่าวราบเรียบเมื่อคนอกตัญญูผู้หนึ่งในสายตาพี่น้องกล้ากล่าวคำนี้ออกมาทุกคนจึงนิ่งเงียบมองมายังองค์หญิงสิบสามเพียงผู้เดียว

“ช่างเถิด ข้าไม่ได้ถือสาเรื่องบุญคุณอะไรพี่น้องกันแท้ๆ”

องค์หญิงใหญ่แสดงความใจกว้างจนองค์หญิงสิบสามยิ้มเหยาะในใจ

“วันนี้ที่ข้ากล่าวถึง มีอีกความจริงที่ข้าไม่เคยเรียกร้องความยุติธรรมให้ตนเองเลย”

“เรื่องอันใดหรือ” องค์หญิงห้ายื่นขนมให้น้องสาว องค์หญิงสิบสามรับมาใส่ปากนางเคี้ยวอย่างช้าๆ ในขณะที่พี่น้องผู้อื่นกำลังจดจ้องอยู่ที่ตนเอง

“วันนั้นมีผู้ผลักข้าลงน้ำ ข้าเพียงหวังว่าคนผู้นั้นจะสารภาพออกมาเสีย”

"จริงหรือ เจ้าจำได้แล้วหรือข้าเพียงแต่คิดว่าเจ้าซุกซนจนลื่นล้มลงไป คิดไม่ถึงว่าจะมีคนใจร้ายผลักเจ้าลงน้ำได้"

องค์หญิงห้าเอ่ยอย่างตื่นเต้น ตอนนั้นนางยังเด็กตัวเองก็ว่ายน้ำไม่เป็นเหตุการณ์ที่เห็นคือสิบสามตกลงไปในน้ำแล้วแถวนั้นมีเพียงแต่พวกนางพี่น้องที่เล่นด้วยกัน ในใจก็เพียงแต่นึกสงสัยว่าเหตุใดไม่มีนางกำนัลผู้ใดเลยกระโดดลงไปช่วยน้องสาว

"ตอนนี้ข้าเหมือนจะจำได้แล้วว่าเป็นผู้ใด"