บทที่ 118

“พวกเจ้าเป็นสตรีชั้นสูง ส่งเสียงเอะอะทะเลาะวิวาทกันดุจสตรีข้างถนนไม่ได้รับการอบรมได้อย่างไร”

“ฮองเฮาเพคะเป็นน้องสิบสามที่หาเรื่องหม่อมฉันไม่ได้เป็นผู้เริ่ม”

ฮองเฮาหันมาจ้องหน้าองค์หญิงสิบสาม ใบหน้างดงามของสตรีผู้นี้คล้ายมารดาของนางเป็นอย่างยิ่ง ผู้หญิงที่ฮองเฮาเกลียดที่สุดในชีวิต

“สิบสามเจ้าออกเรือนไปแล้วยังไม่วายกลับมาสร้างความเดือดร้อนให้พี่น้อง ยังไม่สำนึกผิดอีก”

“ฮองเฮาเพคะ เรื่องทะเลาะกันต้องผิดทั้งสองฝ่ายเหตุใดพระองค์จึงโทษหม่อมฉันเพียงคนเดียว”

“โอหังนัก กล้าเถียงแม้กระทั่งข้าหรือคุกเข่าลงเดี่ยวนี้”

องค์หญิงสิบสามมองหน้าฮองเฮาด้วยสายตาแข็งกร้าว กระนั้นนางก็คงคุกเข่าลง องค์หญิงใหญ่และองค์หญิงเก้าลอบยกยิ้มชั่วร้าย เห็นสิบสามสิ้นฤทธิ์เช่นนี้ช่างดีนัก

“ฝ่าบาทเสด็จ”

เสียงกงกงดังขึ้น สตรีทุกคนจึงหันมาทำความเคารพ ฝ่าบาททักทายบุตรสาวทั้งสิบหก วันนี้พระองค์ทราบว่าองค์หญิงร่วมจัดงานเลี้ยงด้วยไม่ได้พบบุตรสาวทั้งหมดพร้อมหน้าพร้อมตากันมานาน จึงแอบเสด็จมาหวังให้ทุกคนประหลาดใจ ไม่คิดว่าฮองเฮาจะอยู่ที่นี่เหมือนกัน

“สิบสามเหตุใดจึงนั่งคุกเข่าเช่นนั้น เกิดเรื่องอันใด”

“ฝ่าบาทเพคะ เป็นหม่อมฉันที่สั่งนางเอง นางสมควรได้รับโทษ”

“โทษหรือ ทำความผิดอันใดจึงสมควรได้รับโทษ”

“นางเข้ามาก่อกวน หาเรื่ององค์หญิงเก้าจนทะเลาะวิวาท ทำให้พี่น้องไม่ปรองดองหม่อมฉันจึงได้สั่งให้คุกเข่า”

“ฮองเฮาก็แค่เรื่องเล็กน้อย สตรีอยู่ด้วยกันพี่น้องตีกันบ้างเรื่องปกติ ข้ายังไม่เห็นว่ามีอะไร สิบสามก็ซุกซนมาตั้งแต่เด็กยกโทษให้นางสักครั้งเถิด วันนี้ได้อยู่พร้อมหน้าข้าอยากดื่มกินให้มีความสุข”

“ฝ่าบาท”

ฮองเฮาแทบไม่เชื่อหูตนเอง เป็นครั้งแรกที่นางสั่งลงโทษองค์หญิงสิบสามแล้วฝ่าบาทเข้ามายุ่งเกี่ยว