บทที่ 119

“ท่านพี่ของข้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก”

“ความจริงองค์หญิงเก้าเป็นสตรีผู้หนึ่งที่ขี้กลัวอีกทั้งข้าสืบได้ความว่า สกุลของนางก็ยังแอบทำเรื่องทุจริตข้าได้ใช้เรื่องนั้นข่มขู่ไปด้วย เมื่อเห็นคนในสกุลตกอยู่ในอันตรายองค์หญิงเก้าจึงยอมสารภาพโดยดี”

"พี่เก้าคงไม่สารภาพสินะว่ามีผู้ที่สั่งนางอยู่เบื้องหลัง"

องค์หญิงสิบสามนอนหนุนตักผู้เป็นสามีพลางเล่นนิ้วเรียวของเขา

"ไม่ซัดทอดผู้ใดเพียงแต่สารภาพว่าในตอนนั้นยังเด็กไม่พอใจที่เจ้าเป็นที่โปรดปรานจากฝ่าบาทจึงกระทำการไปโดยไม่คิด"

"เสด็จพ่อว่าลงโทษนางเช่นไรบ้าง"

"ฝ่าบาทลงโทษตามกฎแต่คงเห็นว่าในตอนนั้นองค์หญิงเก้ายังเล็กเลยไม่ได้ปลดจากตำแหน่งการสั่งสอนให้นางอยู่ในตำหนักเย็นครึ่งปีเพื่อให้สำนึกก็ทำให้

"เหตุใดพี่หญิงใหญ่จึงสั่งให้พี่เก้าผลักข้าลงน้ำ นางต้องการเอาชีวิตข้าหรือ ข้าเป็นเพียงเด็กตัวเล็กไร้มารดาผู้หนึ่งนางจะมาเกลียดข้าด้วยเรื่องอันใด"

"หมินเออร์เจ้าไม่รู้หรือว่าตนเองนั้นสร้างความริษยาให้กับพี่น้องเพียงใด"

“ไม่รู้เลย ข้าถูกเสด็จพ่อละเลยปานนั้นยิ่งไม่เข้าใจ”

"องค์หญิงใหญ่รู้ว่าฝ่าบาทจะเสด็จ ต้องการแสดงให้พระองค์เห็นว่าตนเองโดดเด่นเพียงใด ความคิดที่มีในวัยเยาว์ก็คือให้คนผลักเจ้าลงน้ำแล้วนางกระโดดลงไปช่วย สร้างความดีงามให้คนทั้งวังจดจำนางก็ทำสำเร็จไม่ใช่หรือ เรื่องในวันนั้นทำให้ชื่อเสียงของนางโด่งดังอีกทั้งฝ่าบาทก็โปรดนางยิ่งกว่าเดิมเสียอีก"

"เป็นข้าที่เข้าใจผิดมานานว่านางทำเพื่อช่วยข้าด้วยใจจริง"

"ภรรยาของข้าโตแล้วรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมพี่สาวตัวร้ายเสียที"

"เป็นเพราะท่านข้าจึงสืบเรื่องนี้ได้กระจ่างขอบคุณท่านมากท่านแม่ทัพ"

"ท่านพี่"

"ว่าอย่างไรนะ"

"ข้าเป็นสามีของเจ้าอีกทั้งอายุมากกว่าเจ้าหลายปีเรียกท่านพี่จะดีหรือไม่"

องค์หญิงสิบสามหัวเราะแล้วเอ่ยว่า

"ดี เช่นนั้นข้าเรียกท่านว่าท่านพี่ ท่านพี่เจ้าขา ท่านพี่เจ้าคะ ท่านพี่หลาง ท่านพี่ของข้า"

ภรรยาออดอ้อนออเซาะแกล้งเย้าแหย่จนหยางเอ้อหลางใบหน้าแดงก่ำ เสียงหวานใสของสตรีผู้นี้ทำให้เขารู้สึกคล้ายมีบางสิ่งที่อ่อนหวานชโลมหัวใจ เขารั้งร่างของภรรยาเข้ามากอดแนบชิดหวังให้นางอยู่เคียงข้างเขาเช่นนี้ตลอดไป