บทที่ 120

“ฝ่าบาทเรื่องนี้กระหม่อมมีหลักฐานเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ ว่ากระหม่อมไม่ได้หมิ่นเกียรติองค์หญิงใหญ่อีกทั้งแม้ความทรงจำในตอนนั้นกระหม่อมจะยอมรับว่าไม่อาจจำหน้าผู้มีพระคุณผู้นั้นได้ แต่หลักฐานอย่างอื่นที่หม่อมฉันได้รับมา ทำให้หม่อมฉันมั่นใจว่าสตรีผู้นั้นหาใช่องค์หญิงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”

องค์หญิงใหญ่พี่นั่งสงบนิ่ง ได้ยินเช่นนั้นพลันใบหน้าไร้สีเลือด เรื่องในวันนั้นเขาหรือที่มีหลักฐาน ก่อนที่หยางเอ้อหลางจะสลบเป็นนางที่อยู่ข้างๆ เขา หาใช่ผู้อื่น ในเวลานั้นหยางเอ้อหลางยังมีหลักฐานอันใดอีก

“ได้ ข้าขอดูหลักฐานของเจ้า”

"ฝ่าบาทขอทรงอนุญาตให้องครักษ์ฝานนำหลักฐานเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"

หยางเอ้อหลางถอนหายใจ ความจริงเรื่องนี้เขาต้องสะสางกับองค์หญิงใหญ่เพียงลำพัง ไม่คาดคิดว่านางจะกล้านำความกราบทูลฝ่าบาท เช่นนี้เขาก็ไม่อาจไว้หน้านางแล้ว

องค์หญิงใหญ่ได้ยินที่หยางเอ้อหลางยืนกรานใบหน้ายิ่งซีดเผือด แต่เมื่อเดินหน้ามาถึงขั้นนี้แล้วนางไม่อาจหันหลังได้อีก องค์หญิงใหญ่ถูกนางกำนัลประคองไปนั่งรอที่เก้าอี้ด้านข้าง องค์หญิงใหญ่ยังจดจ้องหยางเอ้อหลางไม่วางตา

องครักษ์ฝานเข้ามาถวายความเคารพพร้อมด้วยสตรีผู้หนึ่ง สตรีผู้นั้นคือท่านแม่นมขององค์หญิงสิบสาม ฝ่าบาทเลิกพระขนงด้วยความประหลาดใจ เรื่องนี้เกี่ยวพันไปถึงตำหนักองค์หญิงสิบสามได้อย่างไร อีกทั้งบัดนี้ในมือขององครักษ์ฝานยังมีหีบใส่อาภรณ์ใบเล็ก องค์หญิงใหญ่มองหีบนั้นด้วยความตื่นกลัวจนเหงื่อเปียกชื้นเกาะเป็นเม็ดขึ้นบนแผ่นหลัง ด้านในหีบนั้นมีสิ่งใดกัน

"ฝ่าบาทก่อนอื่นกระหม่อมขออนุญาตทูลขอผ้าผืนนั้นได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

ฝ่าบาทมองผ้าในมือแล้วพยักหน้า พร้อมส่งให้กงกงยื่นต่อให้แม่ทัพหยาง

"แม่ทัพหยางจะพิสูจน์สิ่งใดคงไม่หลีกเลี่ยงว่านี่ไม่ใช่ลายมือของตนเองหรอกนะ"

"หาไม่พ่ะย่ะค่ะ ทั้งหมดเป็นกระหม่อมที่เขียนด้วยตนเองเป็นเพราะเรื่องที่เกิดกะทันหันไม่อาจหากระดาษได้ เห็นกระโปรงของสตรีผู้นั้นเป็นสีขาวจึงบังอาจล่วงเกินใช้กระบี่ตัดออกมาเพื่อใช้อาภรณ์แทนกระดาษเขียนคำมั่น เพียงแต่ตอนนั้นเหตุการณ์ช่างรางเลือนนักจึงจำหน้าสตรีที่ช่วยเหลือกระหม่อมไม่ได้ หยางเอ้อหลางจึงได้รู้สึกละอายใจแก่ผู้มีพระคุณมาเนิ่นนานที่ไม่รีบตอบแทนนางให้เร็วกว่านี้ ความจริงเรื่องนี้ต้องขอบพระทัยองค์หญิงใหญ่ที่ช่วยให้กระหม่อมรื้อฟื้นความทรงจำครั้งนั้นมาได้ ความทรงจำที่ขาดหายจึงกลับมาและทำให้หม่อมฉันในที่สุดก็หาผู้ที่มีพระคุณตัวจริงพบ"