บทที่ 121

ฝ่าบาทถึงกับนั่งไม่ติด พระพักตร์ร้อนผ่าวคิดว่าแม่นมผู้นี้ไม่โกหกเป็นแน่ แต่เขาต้องการความกระจ่างมากกว่านี้

"ทูลฝ่าบาท พระองค์ทรงทราบดีว่าเหวินเฟยมีความสามารถด้านการตัดเย็บอาภรณ์เป็นอย่างยิ่งใช่หรือไม่เพคะ”

“ใช่ เรื่องนี้เรารู้ดีตอนที่เหวินเฟยยังมีชีวิตนางมักตัดเย็บอาภรณ์ด้วยมือตนเองให้เราเสมอ”

“ใช่แล้วเพคะ อาภรณ์ที่องค์หญิงใส่ในวันนั้นเป็นผ้าไหมที่เหวินเฟยถักทอขึ้นมาด้วยตนเองเพคะ หม่อมฉันในครานั้นเป็นผู้ช่วยเหวินเฟยทอผ้าผืนนี้อีกทั้งเมื่อทอสำเร็จได้ทำการย้อมสีอีกทั้งตัดเย็บเป็นอาภรณ์เพื่อมอบให้แก่องค์หญิงสิบสาม ในวันนั้นหม่อมฉันคิดว่าเพราะองค์หญิงสิบสามต้องตามเสด็จฮองเฮาไปวัดกวนอิมจึงอยากให้องค์หญิงที่กำลังไปทำบุญได้ระลึกถึงพระมารดาจึงให้นางสวมชุดนี้ ครั้นกลับมาพบว่าบางส่วนของกระโปรงนั้นได้หายไปแล้ว อีกทั้งองค์หญิงสิบสามยังมีท่าทางหวาดกลัวนัก เพราะเป็นอาภรณ์ที่ตั้งใจทำหม่อมฉันไม่กล้าจะละเลยจึงได้เก็บใส่หีบไว้เป็นอย่างดีอีกทั้งต้องเก็บให้ไกลหูไกลตาองค์หญิงสิบสามด้วยกลัวว่าหากองค์หญิงเห็นอาภรณ์ชุดนี้แล้วจะนึกถึงเหตุการณ์ที่น่าหวาดกลัวอีกเพคะ"

“เป็นของสิบสามจริง ๆหรือ”

ฝ่าบาทตกตะลึงคาดไม่ถึงว่าเรื่องจะเป็นเช่นนี้ แล้วเรื่องขององค์หญิงใหญ่เล่า หากจะคิดให้ละเอียดฝ่าบาททรงรู้ดีว่าองค์หญิงใหญ่มีใจให้กับแม่ทัพหยางเพียงใด การจะก่อเรื่องและกล่าวเท็จเพื่อบุรุษองค์หญิงใหญ่นั้นอาจจะทำได้ ด้วยบุตรสาวของผู้นี้สูงส่งมาตั้งแต่กำเนิด หากอยากได้สิ่งใดล้วนมีผู้นำมาถวาย หยางเอ้อหลางคงเป็นสิ่งที่องค์หญิงใหญ่ต้องการเช่นกัน ฝ่าบาททรงมองพระธิดาองค์โตที่ใบหน้าซีดยิ่งกว่ากระดาษพลันกลัดกลุ้ม องค์หญิงใหญ่บัดนี้แม้แต่พระพักตร์ของฝ่าบาทนางก็ไม่กล้ามองแล้ว

“ท่านองครักษ์ฝานให้หม่อมฉันนำอาภรณ์ชุดนั้นมาด้วยเพคะ หม่อมฉันขอให้ฝ่าบาททอดพระเนตร”

องครักษ์ฝานเปิดฝาหีบในมือออกก็พบอาภรณ์ชุดหนึ่ง อีกทั้งยังมีบางส่วนถูกตัดขาดเมื่อนำมาประกบกับเศษอาภรณ์ในมือของแม่นมก็สามารถต่อกันได้อย่างไร้ตำหนิ

“ขอฝ่าบาททอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ เป็นผ้าชนิดเดียวกันอีกทั้งยังสามารถต่อกันติดได้แนบเนียนเช่นนี้จึงไม่ผิดแน่พ่ะย่ะค่ะ หรือทรงต้องการให้ช่างอาภรณ์มาดูเพื่อเป็นพยานอีกหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์ฝานนำอาภรณ์ชุดนั้นให้กงกงนำถวาย เมื่อฝ่าบาททรงพิจารณาดูด้วยตนเองจนมั่นใจเต็มส่วนว่าเรื่องนี้ผู้ที่กล่าวเท็จคือผู้ใด

“หลินฉีเจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่ เหตุใดของๆ องค์หญิงสิบสามจึงไปอยู่ที่เจ้า อีกทั้งแม่ทัพหยางยังมั่นใจว่าสตรีผู้นั้นคือสิบสามเช่นนี้ หลินฉีเจ้าทำให้พ่อผิดหวังแล้ว”

“เสด็จพ่อเพคะ หม่อมฉัน หม่อมฉัน”

“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันยังมีอีกเรื่องที่จะกราบทูลเรื่องนี้มีพยานทั้งหลักฐานชัดแจ้ง”

“เรื่องอันใด”