ตอนที่ 122
บทที่ 122
October 28, 2026
“ราชบุตรเขยเรื่องวันนี้เป็นข้าเองที่ยังไม่ทันสอบสวนให้กระจ่าง ทำให้เจ้าลำบากแล้ว”
“ทูลฝ่าบาท ความจริงกระหม่อมเพียงอยากจะสนทนาเรื่องนี้กับองค์หญิงใหญ่เพื่อแก้ไขความเข้าใจผิดเพียงลำพัง ในใจไม่ต้องการให้องค์หญิงอับอายกระหม่อมละอายใจยิ่งนัก”
“เราเข้าใจท่าน เรื่องนี้เป็นเพราะเราบุ่มบ่ามเองหาใช่ความผิดท่านแม่ทัพ ในเมื่อเรื่องเกิดแล้วท่านจะละเว้นนางไม่ถือสาเอาความสักคราได้หรือไม่”
“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเพียงแต่อธิบายความจริง ส่วนเรื่ององค์หญิงใหญ่ได้ผ้าผืนนั้นไปได้อย่างไรกระหม่อมหาได้ใส่ใจ ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดที่กระหม่อมจำเรื่องในครานั้นได้เลือนราง จนทำให้องค์หญิงใหญ่เข้าใจผิดพ่ะย่ะค่ะ”
“นับว่าราชบุตรเขยเป็นผู้มีน้ำใจกว้างขวาง เรื่องวันนี้ให้แล้วกันไป กงกงเจ้าคอยดูอย่าให้ผู้ใดกล่าวถึงเรื่องนี้ให้องค์หญิงใหญ่เสื่อมเสียเข้าใจหรือมไม่”
“มังคะฝ่าบาท”
หยางเอ้อหลางถอนหายใจออกมาความจริงเขาและองค์หญิงใหญ่นั้นเส้นทางไม่มีวันบรรจบนับแต่แรกอยู่แล้วเหตุใดนางจึงได้ปักใจกับเขาเช่นนี้ หากนางไม่เร่งร้อนเขาคงได้ปฏิเสธนางเพียงลำพังด้วยหลักฐานชิ้นนี้ ไม่ต้องนำมาเปิดเผยต่อหน้าพระพักตร์ให้ได้อับอายเช่นนี้ เป็นเพราะเขาถูกบีบคั้นจนไม่อาจหลีกเลี่ยง
“หยางเอ้อหลาง ข้าขอโทษท่านบัดแทนนางด้วย”
“ฝ่าบาท ไม่บังอาจพ่ะย่ะค่ะ”
หยางเอ้อหลางตกตะลึงพร้อมกับคุกเข่าลงทันใด ผู้เป็นฮ่องเต้ยอมเสียเกียรติเพื่อพระธิดาเอ่ยคำขอโทษเขาเพียงนี้ เขาไม่อาจเอาผิดกับองค์หญิงใหญ่ได้
“วันนี้ก็พอแค่นี้เถิด รบกวนราชบุตรเขยแล้ว”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เรื่ององค์หญิงใหญ่นั้นหยางเอ้อหลางคงไม่คิดข้องแวะกับนางอีกต่อไป นางกำลังโกรธแค้นไม่แน่ว่าบัดนี้องค์หญิงใหญ่ผู้ที่กำลังผิดหวังคงเกลียดชังและเห็นเขาเป็นศัตรูไปแล้วก็เป็นได้
หยางเอ้อหลางออกจากตำหนักฝ่าบาทพร้อมองครักษ์ฝานและแม่นม ด้วยความสงสัยที่ยังติดอยู่ในใจแม่นมจึงเอ่ยถาม