บทที่ 123

"วันนั้นข้าเดินเข้าวัดกับพี่น้องแล้วรู้สึกว่าน่าเบื่อยิ่ง จึงลอบออกจากขบวนเสด็จ เดินมาไม่นานข้ารู้สึกว่าตนเองได้กลิ่นไก่นึ่งโชยมา จึงรู้สึกหิวข้าเดินมาเรื่อยๆมาตามกลิ่นไก่นึ่ง คิดว่าจะไปที่โรงครัวคาดไม่ถึงว่าจะมีโจรบุกเข้าวัดมาทำร้ายคน ข้าจึงวิ่งหนีสุดชีวิตจวบจนเข้าไปหลบอยู่ในห้องหนึ่ง"

"ในห้องนั้นท่านเจอคนใช่หรือไม่”

“ท่านพี่ท่านเดาเก่งมาก ข้าพบคนผู้หนึ่งกำลังต่อสู้กับโจร เขาน่าจะเป็นองครักษ์ที่อายุยังน้อยแต่เก่งน่าดู ข้าเห็นหน้าเขาไม่ชัดอีกทั้งตั้งใจหลบเต็มที่ เขาฆ่าโจรไปหลายคนเลย เลือดสาดกระจายเต็มห้องน่ากลัวมาก”

หยางเอ้อหลางตื่นเต้นยิ่งนัก ความยินดีปรากฎอยู่บนใบหน้า

“ท่านช่วยเขาไว้หรือ”

องค์หญิงสิบสามทำท่าคิดแล้วส่ายหน้า

"ข้าตัวยังเล็กนักจะช่วยผู้ใดได้รอดมาได้นับว่าบุญแล้ว"

"ท่านไม่ได้ช่วยเขาไว้จริงๆ หรือลองคิดให้มากหน่อยว่ามีสิ่งใดที่ท่านยังจำไม่ได้หรือไม่"

"ท่านพี่" องค์หญิงสิบสามหยุดคิดชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยว่า "ความจริงข้าช่วยคนผู้นั้นจริงแต่ความจำอันนั้นข้าไม่อยากจำเท่าใดจึงไม่อยากเอ่ยถึง"

หยางเอ้อหลางตื่นเต้นยิ่ง ที่แท้นางเคยช่วยคนจริงเพียงแต่ปกปิดเอาไว้

"ข้าอยากให้ท่านเล่าต่อจะได้หรือไม่"

"ถ้าจะให้เล่าก็น่าขายหน้าสักหน่อย ทั้งหมดเป็นความผิดพลาดของข้าเอง"

"ความผิดพลาดหรือ"

องค์หญิงสิบสามตัดสินใจ เขาเป็นสามีนางเช่นนั้นจึงอยากรู้เรื่องทุกสิ่งเกี่ยวกับนางใช่หรือไม่ เช่นนั้นนางก็จะเป็นภรรยาที่ใจกว้างบอกเขาทุกเรื่องที่นางสามารถบอกได้

"ในตอนนั้นที่ข้ากำลังจะหนีออกจากห้องนองเลือดนั่น เพราะข้าหวาดกลัวจึงวิ่งออกมาทั้งหลับตาเมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าตนเองนั้นสะดุดก้อนหินจนล้มทับร่างของคนผู้หนึ่งเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ หลังจากนั้นก็เห็นแสงหนึ่งฟันลงมาที่หลังโชคดีที่อาภรณ์ของข้าเป็นท่านแม่ที่ทำให้ เนื้อผ้าไหมหนาแน่นชั้นดีประดุจเกราะป้องกัน แสงที่ข้าเห็นคือกระบี่ของโจรชั่ว แม้อาภรณ์จะช่วยป้องกันข้าก็ได้รับบาดเจ็บอยู่ดี หลังของข้าถูกฟันได้รับบาดเจ็บ หลังจากนั้นองครักษ์ผู้นั้นกลับพลิกกายทับข้าไว้เบื้องล่างแล้วฆ่าโจรทิ้งด้วยดาบเดียว"

“เรื่องเป็นเช่นนี้จริงๆ”