บทที่ 124

แม้นางจะตัวเล็กนักแต่ความอดทนนั้นองค์หญิงสิบสามมั่นใจว่านางมีเหนือกว่าเด็กทั่วไปไม่เช่นนั้นเห็นภาพที่น่าหวาดกลัวเช่นนั้นคงได้เป็นลมล้มพับมาแล้ว เพราะแบบนี้หลังจากกลับจากวัดกวนอิมนางจึงรบเร้าให้พี่ใหญ่สอนวรยุทธ์ให้เพื่อป้องกันตนเองจากคนเลวได้

หยางเอ้อหลางถอนหายใจตั้งใจจะเล่าความจริงให้นางฟัง อีกทั้งพยายามแก้ต่างให้ตนเอง

"สิบสามอักษรที่เขียนลงไป อาจเขียนด้วยหัวใจของคนผู้หนึ่งคำสัญญาที่เต็มไปด้วยเลือดหมายถึงสัจจะที่เขาตั้งใจรักษาไว้จนวันตาย เหตุใดท่านจึงคิดไปถึงยันต์สาปแช่งได้เล่า ท่านไม่อ่านให้ดีๆเสียก่อน"

"ท่านพี่ท่านจะโมโหข้าทำไม" องค์หญิงสิบสามค้อนขวับเมื่อเห็นว่าจู่ ๆ สามีก็เสียงเขียวอีก

หยางเอ้อหลางกระแอมออกมาพร้อมปรับสีหน้าแล้วเอ่ยต่อ

"ข้าขอโทษ ข้าเพียงแต่คิดว่าเขาคงไม่ได้คิดทำอันตรายท่านแน่ ท่านช่วยชีวิตเขาเพียงนั้น"

"ท่านพี่ใจหนึ่งข้าคิดว่าเขาเห็นแล้วว่ากระพรวนผู้พิทักษ์วิเศษเพียงใด เขาอาจอยากฆ่าข้าแล้วแย่งกระพรวนไป"

"องค์หญิงท่านคิดมากแล้วข้าไม่คิดว่าเขามีใจอยากแย่งกระพรวนท่านเป็นอันขาด เหตุใดไม่อ่านอักษรที่เขาเขียนให้ดีเล่า"

"เฮะ ท่านพี่ท่านกล่าวเรื่องตลกแล้ว ข้ายังเล็กนักอ่านหนังสือยังไม่ออก ยันต์นั่นท่านไม่เห็นเหมือนข้านี่ สีแดงของเลือด กลิ่นของเลือดเข้มข้น รอบกายข้าเต็มไปด้วยเลือดอีกทั้งมีคนตายนอนอยู่เต็มไปหมด ท่านจะไม่ให้ข้าตกใจหรือ ที่ข้าไม่วิ่งหนีในตอนแรกเพราะขามันไม่มีแรง แต่ท่านไม่ต้องห่วงเมื่อข้าตั้งสติได้จึงได้หนีเขาออกมาในที่สุด โชคร้ายดันถือยันต์ประหลาดนั่นติดมือมาด้วยแต่ยังมีโชคดีที่บังเอิญพบพี่หญิงใหญ่เข้า จึงได้เล่าเรื่องให้นางฟังว่ามีคนเขียนสิ่งนี้ให้ จะว่าไปก็ประหลาดยิ่งพี่หญิงใหญ่ยังขอยันต์นั้นจากข้าบอกจะเอาไปเผาทำลายเองนางเป็นสตรีมีวาสนายันต์ร้ายนั่นคงทำอันใดนางไม่ได้ ข้าสงสัยว่าหากยันต์นั่นยังอยู่ในมือตัวข้าคงไม่อาจรอดพ้นมาได้แล้ว"

หยางเอ้อหลางพลันกระจ่าง เรื่องราวสุดลึกซึ้งแท้ที่จริงแล้วเป็นเพียงความเพ้อฝันอันรางเลือนของเขาเพียงฝ่ายเดียว ในส่วนความทรงจำขององค์หญิงสิบสามนั้นช่างเป็นเรื่องที่น่าหวาดกลัวนัก เขาในตอนนั้นดูโหดร้ายเพียงนั้นหรือ เมื่อฟังความจริงจากปากภรรยาบัดนี้หยางเอ้อหลางไม่รู้จะเริ่มเล่าเรื่องราวความจริงของตนจากส่วนไหนดี อีกทั้งไม่น่าเชื่อว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นองค์หญิงใหญ่ที่นำมาบีบคั้นเขาในตอนนี้ได้

"หลังจากนั้นท่านไม่เล่าให้ผู้ใดฟังหรือ เขาคงเห็นท่านเป็นผู้มีพระคุณที่กำลังตามหาแทบพลิกแผ่นดินก็เป็นได้"

"ไม่อาจเล่าได้ พี่ใหญ่กระพรวนวิเศษของข้าไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้ หากเขาตามหาข้าและพบว่าข้าคือผู้ใดอาจนำอันตรายมาให้ดังนั้นเรื่องนี้ข้าจึงไม่เคยปริปากออกมา"

หยางเอ้อหลางกอดภรรยาแนบแน่น

“หากเรื่องไม่เป็นดั่งที่ท่านเข้าใจเล่า หากคนผู้นั้นเป็นคนที่อยู่เคียงข้างท่าน ข้าถามท่านว่าท่านจะรู้สึกอย่างไร”

องค์หญิงสิบสามหาวจนน้ำตาไหล ไม่ทันได้ฟังในสิ่งที่สามีพูดแม้แต่น้อย