บทที่ 125

องค์หญิงสิบสามรีบร้อนกลับจวนได้มาระยะหนึ่งพร้อมองครักษ์ที่คุ้มกันแน่นหนาก็เดินทางมาถึงถนนสายรองที่ผู้คนบางตา ใกล้พลบค่ำแล้วถนนเส้นนี้ยิ่งร้างผู้คนบรรยากาศอึมครึมจนน่าขนลุก เงียบเชียบเกินไปแล้ว

"องค์หญิงระวังตนด้วย"

เป็นองครักษ์ที่นั่งอยู่ด้านหน้ารถม้าชะโงกหน้าเข้ามาในประทุนแล้วเอ่ยแผ่วเบา

เพียงสิ้นเสียงองครักษ์การปะทะก็เกิดขึ้น องค์หญิงสิบสามยิ้มมุมปากเหตุใดนางจึงคิดไม่ถึงกันว่ามีคนบางคนล่อนางออกจากจวนและวางแผนนี้ไว้เป็นอย่างดี

ปฏิกิริยาขององค์หญิงสิบสามรวดเร็วยิ่ง ยังไม่ทันเห็นว่าเป็นสิ่งใดที่พุ่งเข้ามาในก็ย่อกายลงกลิ้งหลบไปที่พื้น เพียงมองตรงที่นั่งของตนเองพลันเห็นธนูหลายดอกปักคาอยู่ที่ตรงนั้น ที่สำคัญผมของนางที่บรรจงทำมาเกือบสองชั่วยามกลับถูกธนูนั่นทำให้หลุดรุ่ยแล้ว

"ลบหลู่ความงามของข้าสมควรตาย"

องค์หญิงสิบสามกัดฟันด้วยโทสะ พลันเสียงลมหายใจของคนผู้หนึ่งคล้ายจะพุ่งมาใกล้ตัวนาง องค์หญิงสิบสามกระโดดตัวลอยออกนอกหน้าต่างประทุนรถม้าอีกด้านหนึ่งแล้วพลิกร่างหลบคมดาบของนักฆ่าอย่างว่องไว

นางเหลือบไปเห็นกับดักที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมอยู่บนพื้นโทสะพุ่งขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า พวกมันบังอาจวางกับดักทำให้ม้าที่ลากประทุนของนางสะดุดล้ม คงคิดอาศัยจังหวะชุลมุนสังหารนางกระมัง

"รนหาที่ตาย"

นางตะโกนออกไปก่อนที่จะใช้กระบี่อ่อนฟันฉับไปที่ร่างของมือสังหารผู้หนึ่ง เสียงกระบี่ดังระรัวอยู่ข้างหูองค์หญิงสิบสามแม้จะเก่งกาจแต่เพราะเหล่าโจรได้ปะทะกับนางมาหลายครั้งแล้ว

คราวนี้จึงได้จัดกองกำลังที่ถือว่าฝีมือดีมามาก เหล่าองครักษ์ของจวนสกุลหยางฝีมือล้ำเลิศ ตีพวกมันจนถอยร่นองค์หญิงสิบสามรู้สึกเหนื่อยหอบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางล้มลงตรงนั้นเมื่อจู่ๆ หินจันทราในร่างเกิดการเคลื่อนไหว

นานแล้วที่หินจันทราไม่ได้เคลื่อนไหวเช่นนี้องค์หญิงสิบสามกัดฟันข่มความเจ็บปวดเอาไว้ ร่างกายเย็นยะเยือกแต่เหงื่อเม็ดโตกลับผุดขึ้นเต็มดวงหน้า

นางเจ็บจนไม่อาจขยับกายได้ ในช่วงเวลาที่องครักษ์ต่างต่อสู้เอาเป็นเอาตายอยู่เบื้องหน้า องค์หญิงสิบสามกลับถูกคลุมร่างด้วยอวนตาข่ายแล้วโดนม้าลากไปอย่างรวดเร็ว

ขาของนางครูดเข้ากับพื้นถนนอันขรุขระเกิดรอยแผลใหญ่เลือดไหลอาบออกมาเป็นทางแม้กระพรวนผู้พิทักษ์จะคุ้มครองให้นางไม่เจ็บปวดมากนักแต่กำลังของกระพรวนอ่อนแรงลงทุกวันซึ่งในข้อนี้เป็นนางที่รู้ดีแต่ไม่เคยบอกกล่าวแก่ผู้เป็นสามีให้เขาไม่สบายใจ