บทที่ 126

องค์หญิงสิบสามรู้สึกว่าหินจันทราเคลื่อนตัวอีกครั้งเจ็บปวดภายในร่างกายนักคนเหล่านั้นได้โอกาสจึงจับร่างของนางไว้แล้วดึงมีดสั้นออกจากขาของนางเลือดสีแดงพุ่งกระฉูดออกจากขาเรียว อาภรณ์ผ้าไหมที่ปักอย่างงดงามขาดวิ่น

บุรุษที่ถูกนางแทงเข้าที่ท้องลุกขึ้นเขาใช้มือกุมหน้าท้องเพื่อหยุดเลือด ดูเหมือนคนผู้นั้นจะมีโทสะที่ถูกสตรีร่างกายบอบบางทำร้ายได้ เขาจึงใช้เท้าเหยียบที่แผลที่โดนแทงของนางอย่างเลือดเย็นแล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างเหี้ยมโหด

"ข้าอยากตัดศีรษะของเจ้านัก"

"ท่านหัวหน้าไม่อาจทำได้" เสียงหนึ่งในบุรุษชุดดำเอ่ยขึ้น

“ข้ารู้”

บุรุษผู้นั้นหันไปตวาดลูกน้องด้วยดวงตาแดงก่ำ จนคนผู้นั้นถอยร่นไปยืนอยู่ห่างๆ ไม่คิดเอ่ยคำสอดขึ้นมาอีก

องค์หญิงสิบสามมองคนผู้นี้อย่างถี่ถ้วน ทั้งคิ้วดวงตาและรูปร่างของเขาชี้ไปที่คนผู้หนึ่ง ไป๋อี้ การที่ฮองเฮาและองค์หญิงใหญ่เรียกนางเข้าพบวันนี้เบื้องหลังคงเพื่อล่อนางออกจากจวนแล้วให้ไป๋อี้ผู้นี้จับกุมนางสินะ ช่างเลวทรามทั้งแม่และลูกเสียจริง

"เจ็บหรือไม่องค์หญิงสิบสามแผลที่ข้าแทงไปนั้น เพราะข้าไม่อาจสังหารท่านได้จึงได้แต่ข่มใจเอาไว้ แต่หากเจ้ายังคงฤทธิ์มากอย่าหาว่าข้าไม่เตือน สองมือนี้อาจพลั้งสังหารเจ้าได้เช่นกัน"

คนผู้นั้นเอ่ยเสียงเย็นพร้อมกับดึงอาภรณ์ของตนเองจนขาดเป็นเส้นแล้วใช้พันร่างบริเวณแผลที่โดนนางแทง หลังจากนั้นเขาทำเหมือนไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป

"เจ้าต้องการสิ่งใดจากข้า"

ร่างกายของนางสั่นเทาแม้จะฝืนข่มความเจ็บปวดไว้เต็มที่แต่ก็ไม่อาจระงับได้ เมื่อไป๋อี้ขยี้แผลของนางซ้ำลงไปอีก

กำลังของกระพรวนผู้พิทักษ์อ่อนแรงลงย่อมหมายถึงความแข็งแกร่งของหินจันทราที่เพิ่มขึ้น มันจะเป็นไปได้อย่างไรนอกจากว่าจะมีหินจันทราอีกก้อนที่อยู่แถวนี้ หินจันทราไม่น่าเชื่อว่านอกจากที่อยู่ในกายนางแล้วจะยังมีอีก

คนผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้แล้วดึงบางสิ่งออกมาจากสาบเสื้อองค์หญิงสิบสามเห็นชัดเจนว่าเป็นหินสีเหลืองผ่องอำพันมองผิวเผินคล้ายขนมถ้วยชิ้นเล็กๆ

พลันความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมาหินนี่สีคล้ายกับหินจันทราที่นางเผลอกินเข้าไปเมื่อครั้งยังเยาว์เพราะปักใจว่าสิ่งนั้นคือขนม

หรือว่านี่คือหินจันทราอีกก้อนที่นางคาดเดาเอาไว้ คนผู้นั้นไม่ปล่อยให้นางสงสัยนานเมื่อเขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากเอง

"นี่คือเศษเสี้ยวของหินจันทราเพราะมันเรียกหาพวกพ้ององค์หญิงถึงเจ็บปวดอย่างไรเล่า"

"เจ้ามีหินจันทราได้อย่างไร"