บทที่ 127

องค์หญิงสิบสามยังรู้สึกเจ็บที่แผลอยู่มาก ดูเหมือนกระพรวนผู้พิทักษ์จะอ่อนพลังลงเป็นอันมากด้วยพลังของหินจันทราที่มีถึงสองชิ้นเมื่อสักครู่ การฟื้นตัวของนางจึงถดถอยประดุจสตรีผู้หนึ่งที่ไม่มีสิ่งใดคุ้มกัน

แม้ใบหน้าของนางจะขาวซีดแต่มุมปากกลับยิ้มเยาะหยันการลักพาตัวที่ได้วางแผนไว้เป็นอย่างดีแต่นางกลับหนีรอดไปได้

คนที่อยู่เบื้องหลังผู้นั้นคงเจ็บแค้นแทบกระอักเลือด อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องให้นางได้สะใจอีกประการหนึ่ง

แม่ทัพหยางก้าวเท้ายาวๆ อุ้มภรรยาตรงไปยังเรือนนอนแล้วยกเท้าข้างหนึ่งถีบประตูห้องให้เปิดออก

หลังจากนั้นพาองค์หญิงสิบสามที่อยู่ในวงแขนไปที่เตียง เขาวางนางลงอย่างเบามือใบหน้าเคร่งเครียดคิ้วขมวดเป็นปมตรงกลางส่วนปลายเหยียดออกเป็นเส้นตรง เพียงเขาติดงานราชการจึงปล่อยนางให้กลับจวนกับองครักษ์ไม่คิดว่ามือสังหารจะเตรียมการไว้ดีเพียงนี้

กลิ่นคาวโลหิตที่ออกจากกายนางเข้มข้นขึ้น กระพรวนผู้พิทักษ์ของนางฤทธิ์เดชสิ้นแล้วหรือเหตุใดไม่คุ้มครองนางอย่างที่ควรจะเป็น

ภายในห้องมืดสนิทเขาไม่ต้องการให้ผู้ใดในจวนรู้ว่าองค์หญิงถูกลอบสังหารจึงกลับมาอย่างเงียบเชียบ

หยางเอ้อหลางลุกขึ้นไปจุดตะเกียงมือของเขาสั่นรุนแรง จวบจนเปลวไฟที่เขาจุดจากกลักจ่ออย่างไรก็ไม่ถูกไส้ตะเกียง ในหัวสมองของเขามีแต่ความหวาดผวาและตื่นกลัวหากเขาไปไม่ทันและองค์หญิงสิบสามได้รับอันตรายเขาจะทำเช่นไร

จวบจนในที่สุดเขาก็สามารถจุดตะเกียงได้ ภายในใจร้อนรุ่มอาชิงเมื่อไหร่จะนำท่านหมอมาเสียทีนางช้าเกินไปแล้ว องค์หญิงสิบสามเห็นผู้เป็นสามีคล้ายกำลังจะแตกสลายจึงเอ่ยเสียงเบาแหบแห้งออกมา

"ข้ายังสบายดีรอกระพรวนฟื้นพลังเสียหน่อยก็หายแล้ว"

"หมินเออร์เป็นข้าที่ผิดเองเจ้าจึงเป็นเช่นนี้"

"ท่านพี่อย่าได้โทษตนเองเพียงแต่ข้าอยู่ในสภาพเช่นนี้ไม่น่าชมสักเท่าไหร่"

นางเก้อกระดากนักที่ตกอยู่ในสภาพน่าขายหน้าเช่นนี้ คำคุยของนางที่เคยคุยเอาไว้ว่าตนเองเก่งกาจบัดนี้ถูกสามีจับได้แล้วว่าเป็นเพียงคำโอ้อวดเช่นนี้คราหน้านางจะออกจากจวนง่ายๆ ได้อย่างไร เขาไม่ต้องให้คนคอยตามหรือกักขังนางเช่นนักโทษหรือ

"ท่านพี่ดูสิกระพรวนดูเหมือนจะใช้ได้แล้ว"