บทที่ 147

ทั้งคู่ผวาจุมพิตซึ่งกันและกันบดจูบรุกเร้า ท่อนกายเร่งเร้าด้วยอารมณ์กระเจิดกระเจิงสะโพกของนางอัดเข้าหาเขาจ้วงล้ำร้อนแรงยิ่งนัก

จวบจนหยางเอ้อหลางผลักนางให้ล้มลงเขากระแทกร่างหนาลงมาถี่ๆ อัดนางด้วยแรงแห่งความดุดัน ส่งกระแสคลื่นแห่งความเสียวซ่านไปทั่วร่างนางตอดรัดเขาอย่างแรง

ก่อนที่ร่างกายของคนทั้งคู่จะกระตุกแล้วหลั่งธารแห่งความชุ่มฉ่ำออกมา

"ข้ารักท่าน" เป็นหยางเอ้อหลางที่เอ่ยออกมาแนบชิดใบหูอย่างอ่อนหวาน

ได้ยินบุรุษรูปงามเอ่ยวาจาหวานล้ำเช่นนี้ องค์หญิงสิบสามจึงตอบแทนเขาด้วยจุมพิตอ่อนหวาน เขาตอบรับจุมพิตของนางอย่างดูดดื่มเช่นกัน

อาชิงนั่งอยู่ที่หน้าเรือนของตนพลางให้อาหารกระต่ายที่เลี้ยงเอาไว้ กระต่ายตัวนี้องค์หญิงสิบสามมอบให้นางตอนที่ออกล่าสัตว์ บัดนี้ตัวมันอ้วนพีนักเปลี่ยนจากกระต่ายป่าเป็นกระต่ายเมืองแสนขี้เกียจอย่างว่องไว

องครักษ์ฝานพิงร่างอยู่ที่ริมรั้ว เรือนของอาชิงในจวนแม่ทัพหยางไม่ใช่เรือนเล็กอย่างที่สาวใช้ทั่วไปพำนัก แต่กลับเป็นเรือนหลังใหญ่ตกแต่งอย่างงดงาม อีกทั้งองค์หญิงสิบสามยังจัดบ่าวรับใช้ส่วนตัวให้นางอีกสองคน

"คุณหนูเจ้าคะ ท่านองครักษ์ฝาน"

สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยกับอาชิงเบาๆ อาชิงปรายตาไปมองผู้มาใหม่ อาชิงมองเขาพลางถอนหายใจ ในมือของเขาถือตะกร้าใบหนึ่งท่าทางขัดเขินนัก

"ท่านองครักษ์มาหาข้ามีธุระอันใด"

นางไม่สนใจเขายังป้อนอาหารให้กระต่ายต่อ กระต่ายอ้วนคล้ายอิ่มแล้วจึงเคี้ยวอย่างเกียจคร้านอาชิงลูบหัวมันเบาๆ อย่างเอ็นดู

สตรีร่างบอบบางผู้นี้ดึงดูดจิตใจของเขานัก ใบหน้าเล็กจมูกโด่งผิวพรรณเกลี้ยงเกลาเพียงแต่มีรอยข่วนและบวมช้ำจากการถูกทำร้ายปรากฏอยู่

ผิวของอาชิงขาวผ่องรอยเพียงเท่านั้นแม้จะเล็กน้อยเมื่ออยู่บนแก้มใสของนางกลับดูน่าตกใจไม่น้อย เขาเป็นห่วงนางโดยไม่รู้สาเหตุหรือว่าเป็นเพราะนางเป็นสตรีอ่อนแอผู้หนึ่งความรู้สึกอยากปกป้องเฉกเช่นบุรุษจึงบังเกิดขึ้นในใจ

องครักษ์ฝานพยายามหาคำตอบนี้แต่ยิ่งค้นกลับยิ่งมีภาพนางติดตราตรึงใจไปทุกที่

ด้วยความกระวนกระวายนี้ในคราแรกคิดถอยห่างแต่ก็ไม่อาจอดทนได้เมื่อสุดท้ายเขากลับสลัดภาพของนางไม่หลุด

มาครานี้ตนเองยอมรับว่าตั้งใจหาเรื่องมาพบนางนั่นเอง องครักษ์ฝานเดินมาหานางก่อนจะยื่นตะกร้าใบนั้นให้แล้วเอ่ยว่า

"ท่านแม่ทัพเป็นห่วงเจ้าจึงให้ข้านำของมาเยี่ยม"

"เมื่อสักครู่ข้าก็เจอท่านแม่ทัพ ไม่เห็นจะเอ่ยถึงเรื่องนี้"

ความจริงท่านแม่ทัพและองค์หญิงสั่งคนนำของบำรุงมาให้นางจนล้นเรือนแล้ว เขาผู้นี้เหตุใดจึงมาตอนนี้

"เอ้อ เขาเพิ่งสั่งเมื่อสักครู่"

"หากเป็นของท่านแค่บอกข้าตามตรง เป็นบุรุษต้องกล้าทำกล้ารับ"

นางเอ่ยจบพลันยื่นมือไปรับตะกร้าเห็นของบำรุงมีราคาแพงหลายชนิด อีกทั้งดูน่าอร่อยนักอาชิงรู้สึกดีขึ้น