บทที่ 148

ในคืนที่นางสิ้นใจนางเหมือนกำลังบอกบางสิ่งกับเขาแต่ฮ่องเต้ในตอนนั้นได้แต่เสียใจจนไม่อาจตั้งสติฟังสิ่งที่นางเอ่ยได้

ฝ่าบาทคิดทบทวนเรื่องในวันนั้นจวบจนคิดได้ว่าเขาคงต้องเชิญคนผู้หนึ่งเข้าพบเสียแล้ว

ฮูหยินชราแห่งสกุลหยาง

ในเรือนนอนองค์หญิงสิบสาม คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นน้อย ๆ มือที่จับเข็มอย่างยากลำบากโดนความแหลมคมของปลายเข็มทิ่มแล้วทิ่มอีก

องค์หญิงสิบสามรู้สึกหงุดหงิดนักแต่นางก็หาได้วางเข็มกับด้ายลงแต่ประการใด ใบหน้ามุ่งมั่นยังคงปลุกปล้ำกับผ้าไหมผืนเงาสีดำที่อยู่ในมือด้วยความตั้งใจ

"ให้หม่อมฉันช่วยหรือไม่เพคะ"

อาชิงมองดูด้วยความเป็นห่วง

"ช่วยทำให้ยุ่งสิ เจ้ากับข้าฝีมือการเย็บไม่ต่างกัน"

"ความจริงหม่อมฉันคิดว่าตนเองมีพรสวรรค์ไม่น้อย แต่เพราะองค์หญิงมักจะพาไปเถลไถลไม่เข้าเรียนวิชาปักเย็บจึงทำให้ฝีมือด้านนี้ด้อยนัก"

"เจ้าก็คิดเช่นเดียวกันกับข้าอาชิง หากข้าตั้งใจตอนเรียนผลคงไม่เป็นเช่นนี้อีกทั้งคิดไม่ถึงว่าตนเองจะแต่งงานกับผู้ใดได้"

"เพราะคนเรามีเรื่องไม่คาดคิดมากมายองค์หญิงสมควรตั้งใจเรียนไม่พาหม่อมฉันเสียคนเช่นนี้"

อาชิงถอนหายใจพลางตัดพ้อ วิชาตัดเย็บเป็นวิชาที่องค์หญิงไม่ชอบที่สุด ทุกครั้งที่ต้องเข้าเรียนนางเป็นต้องลากอาชิงหนีเรียนไปเล่นที่ท้ายตำหนัก บ้างก็สอยพุทราบ้างก็ปีนต้นผิงกั่วหลายครั้งที่ถูกจับได้ต้องถูกลงโทษโดยการคุกเข่า

เมื่อไทเฮาเห็นว่าคุกเข่าแล้วไม่หลาบจำพระนางจึงเริ่มตัดลดเบี้ยหวัดองค์หญิงเมื่อกระทำความผิดตั้งแต่นั้นมา

"อาชิงความจริงเป็นเจ้าที่ผิด ที่ไม่ห้ามข้า"

สองนายบ่าวเอาแต่โทษกันไปโทษกันมาจวบจนทะเลาะกันเหมือนเด็กๆ ในที่สุดทั้งคู่ก็หัวเราะพร้อมกัน

องครักษ์ที่เฝ้าหน้าประตูในคราแรกก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นอาชิงกล้าต่อปากต่อคำองค์หญิงแต่ครั้นได้ยินเสียงหัวเราะพวกเขาจึงโล่งใจ

ที่แท้องค์หญิงให้ความสำคัญกับคุณหนูผู้นั้นถึงเพียงนี้ นางหาใช่นางกำนัลคนสนิทธรรมดาเสียแล้ว