บทที่ 149

สตรีในใต้หล้านี้เขาเคยพบคนงามมาไม่น้อยทั้งคนงามจากแดนต่างๆ ที่เข้าไปตีประชิดทำสงครามหลายครั้งที่เขาเกือบได้พวกนางมาเป็นภรรยาแต่เพราะภาระหน้าที่ทำให้เขารอดพ้นไม่อาจรับใครเข้าจวนได้

ถึงสตรีเหล่านั้นจะงดงามมากแต่คนที่งามจนทำให้เขาอยากสัมผัส อยากกอดจูบลูบไล้ อยากกินนางไปทั้งตัวโดยไม่มีทางอิ่ม

อีกทั้งยังโหยหาเพียงนางอยู่แทบจะทุกลมหายใจคงมีเพียงองค์หญิงสิบสามผู้นี้ นางอาจไม่ใช่สตรีที่งดงามที่สุดในใต้หล้าแต่นางคือสตรีที่งดงามที่สุดในใจเขา

เขาก้มลงจุมพิตแก้มใสเบาๆ เห็นมือเรียวของนางยกขึ้นแล้วปัดแก้มตนเองก็พลันหัวเราะในลำคอนางคงรู้สึกรำคาญเขาประดุจแมลงหวี่แมลงวันตัวหนึ่งพลันสายตาของเขาพบว่านางมีรอยคล้ายโดนเข็มตำเล็กๆ ที่ปลายนิ้วเขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนที่รอยเล็กๆ นั้นจะค่อยๆ เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

เขาห่มผ้าให้นางแน่นหนาถือเชิงเทียนเล่มเล็กเดินไปหยิบตำราพิชัยยุทธ์ที่อยู่อีกฟากของห้องพลันสายตาเหลือบไปเห็นว่ามีผ้าผืนหนึ่งคล้ายคลุมบางอย่างอยู่

เขามองไปที่องค์หญิงก่อนจะดึงผ้าออกมาเห็นเป็นตะกร้าหวายใบเล็กใบหนึ่ง หยางเอ้อหลางเปิดออกมาดูพบว่ามีถุงผ้าสีดำที่มีเข็มปักคาอยู่เขาพยายามมองตัวหนังสือนั้นก่อนจะยิ้มออกมา

อักษรที่นางตั้งใจจะปักคงเป็นคำว่า ฝู ที่หมายถึงปลอดภัย

ถึงตัวอักษรจะบิดเบี้ยวไปบ้างแต่เขาเห็นความตั้งใจของคนปักเป็นอย่างดี หยางเอ้อหลางคิดเข้าข้างตนเองว่าภรรยาคงปักให้เขากระมัง

คิดได้ดังนั้นใบหน้าพลันบานประดุจบุปผาแย้มกลีบรับอรุณในยามเช้า

หยางเอ้อหลางวางตำราพิชัยยุทธ์ลงเขาเริ่มปักอักษรต่ออย่างตั้งใจแก้ไขตัวอักษรที่นางปักอย่างบิดเบี้ยวจวบจนอักษรงดงามฝีมือประณีตคล้ายกับฝีมือช่างหลวงก็เสร็จสิ้น

เขาหยิบผ้าไหมในตะกร้าหวายสีขาวเงางามออกมาแล้วเริ่มเย็บถุงหอมอีกอัน พร้อมกับปักอักษรคำว่า ฝู ไว้ในถุงหอมสีขาวด้วย

ฝีเข็มถี่ยิบละเอียดประณีตถูกปักลงในถุงผ้าไหมสีขาวอย่างไร้ที่ติ

หยางเอ้อหลางเย็บถุงหอมเสร็จพลันหัวใจเต็มอิ่มเขาวางถุงหอมไว้คู่กันบนโต๊ะแล้วดับเทียนไข สอดกายเข้าไปนอนกอดร่างนุ่มนิ่มประดุจไร้กระดูกของภรรยา องค์หญิงสิบสามขยับกายหาความอบอุ่นจากร่างหนาหลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข

องค์หญิงสิบสามตื่นขึ้นก็เป็นเวลาสายมากแล้ว นางอยู่ที่นี่สุขสบายยิ่งด้วยไม่ต้องตื่นไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าตั้งแต่เช้าเหมือนสะใภ้ทั่วไป ข้าวปลาอาหารหยางเอ้อหลางก็ไม่ให้นางต้องลำบากสั่งการยังคงปล่อยเป็นหน้าที่ของพ่อบ้านสกุลหยางเช่นเดิม

พ่อบ้านสกุลหยางนั้นพึงใจเป็นอย่างมากที่เขาไม่โดนแย่งหน้าที่สำคัญนี้ไปจากฮูหยินน้อยของสกุล อีกทั้งนางยังใจกว้างมอบถุงเงินให้เขาเป็นประจำเมื่อเขาทำงานถูกใจ

การรับใช้เจ้านายใจกว้างเช่นนี้พ่อบ้านสกุลหยางย่อมยินดีนัก

ครั้นเลื่อนสายตาไปพบว่ามีถุงหอมสีขาวปักคำว่า ฝู สีแดง ฝีมือประณีตยิ่งวางอยู่ด้านข้างพลันหยิบขึ้นมาดู ด้านในใส่เครื่องหอมเรียบร้อยส่งกลิ่นหอมโชยออกมา ดมแล้วรู้สึกสบายอีกทั้งผ่อนคลายยิ่งบ่าวในจวนยกอ่างล้างหน้ามาปรนนิบัติ พร้อมกับเอ่ยขึ้น

"ท่านแม่ทัพบอกว่าให้องค์หญิงพกถุงหอมนี้ติดตัว ส่วนที่องค์หญิงปักให้ท่านแม่ทัพนั้น ท่านแม่ทัพก็ได้พกติดตัวแล้วเช่นกันเพคะ"