บทที่ 150

หิมะเริ่มตกลงมาแม้จะไม่หนักนักแต่ก็ทำให้พื้นถนนขาวโพลน คนสกุลหยางเร่งรุดกวาดลานตลอดทางเดินด้วยพ่อบ้านกำชับมาอย่างเคร่งครัดอย่าให้องค์หญิงต้องลำบากเดินไปมาจนลื่นสะดุดหิมะล้มได้ ในขณะที่ได้เวลาที่รถม้าของสำนักราชวังมารับองค์หญิงสิบสามก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าคนของกรมวังที่เป็นคนใกล้ชิดของเสด็จพ่อได้มารับฮูหยินชราเข้าวังเช่นเดียวกัน

องค์หญิงสิบสามเพียงแต่รู้ว่าฮ่องเต้จู่ๆ เกิดคิดถึงฮูหยินชราด้วยไม่ได้พบหน้ามานานจึงมีคำสั่งให้นางไปพบ องค์หญิงสิบสามยืนส่งท่านย่าจนขึ้นรถม้า ก่อนจะขึ้นรถม้าของตนตามไป

"อาชิงข้าไม่รู้ว่าเสด็จพ่อสนิทกับท่านย่าเพียงนี้"

"บางทีอาจมีเรื่องตรัสที่สำคัญเพคะ" อาชิงกระซิบ

"เป็นไปได้ข้าอยากรู้เสียจริงว่าเรื่องอะไร"

องค์หญิงคงได้แต่เพียงสงสัยเมื่อเข้ามาในวังแล้วรถม้าของทั้งสองต่างเคลื่อนไปคนละทาง คนขับรถม้าของราชวังจอดรถที่หน้าคุกหลวงหิมะลงหนักขึ้นท้องฟ้าพลันมืดคลึ้ม

นางเห็นแสงไฟที่ส่องจากมือคนผู้หนึ่งเมื่อเดินลงมาใกล้เขาก็เคลื่อนกายว่องไวมาหานางแล้ว

หยางเอ้อหลางเดินมารับองค์หญิงสิบสามพร้อมกับส่งโคมไฟให้องครักษ์ฝาน องครักษ์ฝานปรายตามองอาชิงที่ติดตามองค์หญิงมาแวบหนึ่งก่อนจะทำใบหน้าเป็นปกติ

"ไยท่านพี่ถือโคมไฟเช่นนี้ยังไม่มืดค่ำเสียหน่อย"

"ถึงยังไม่พลบค่ำ แต่ไร้แสงตะวันเช่นนี้มืดนักข้าอยากให้เจ้าเห็นข้าเป็นคนแรกที่มาถึง" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

องค์หญิงเข้าใจแล้วที่แท้สามีต้องการดึงดูดสายตาของนางให้จับจ้องมาที่เขานั่นเอง นางอดยิ้มให้กับความน่ารักของเขาไม่ได้

"เหตุใดไม่ใส่เสื้อคลุม"

หยางเอ้อหลางย่นคิ้วพร้อมกับถอดเสื้อคลุมของตนเองออกวางไว้บนไหล่ขององค์หญิงสิบสามเขาโอบกายนางพบว่าร่างกายนุ่มนิ่มยังไม่เย็นมากในรถม้าบุด้วยผ้าที่ทำจากขนสุนัขจิ้งจอกจึงอบอุ่นไม่น้อย

เขารีบพาองค์หญิงสิบสามเข้าด้านในทันทีสายตาเหลือบไปเห็นถุงหอมที่เขาปักห้อยที่เอวของภรรยาพลันใบหน้าเปล่งประกาย

องค์หญิงสิบสามเห็นถุงหอมสีดำที่ห้อยอยู่ที่เอวของเขาเช่นกัน แต่ตัวอักษรยึกยือที่นางปักบัดนี้ได้ถูกแก้ไขอย่างเรียบร้อยกระนั้นก็ยังเห็นความไม่เป็นระเบียบของฝีเข็มอยู่บ้าง