บทที่ 151

“เจ้ากับข้าหาใช่คนอื่นจะเกรงใจไปใย ตอนเด็กเจ้าก็ชอบแย่งเสื้อคลุมข้าไปใส่จำไม่ได้หรือ”

“ข้ารู้ ข้ารู้ เพราะกายท่านอบอุ่นข้าจึงชอบ พี่เหรินไม่ต้องห่วงเสื้อคลุมของท่านข้าจะส่งคืนให้ภายหลัง” อาชิงกล่าวสดใสพลางหัวเราะ

“ไม่จำเป็นต้องคืน เพียงแต่ให้เจ้านับเป็นบุญคุณตอบแทนน้ำใจข้าบ้าง”

“พี่เหรินท่านกล่าวเช่นนี้จะให้ข้าตอบแทนเช่นไรดี”

“ปักถุงหอมให้ข้าสักอันดีหรือไม่”

“ท่านก็รู้ว่าฝีมือข้าย่ำแย่เพียงใด”

“ข้ายินดีรับ หากเป็นเจ้าข้าไม่ถือสา”

“เช่นนั้นย่อมได้”

องครักษ์ฝานใบหน้าพลันเปลี่ยนสี เขาเคร่งขรึมลงทันใดไร้วาจาที่จะเอ่ยโดยพลัน สองคนนี้เหตุใดสนิทกันเช่นนี้อีกทั้งหัวหน้าต้าเหรินยังเกี้ยวพาอาชิงซึ่งหน้า อีกทั้งสตรีนางนั้นยังกล่าวรับอย่างยินดี สตรีเบื้อผู้นี้ช่างไม่รักษากิริยาทำให้เขาหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง

"ที่แท้พี่ต้าเหรินเป็นผู้คุมคุกหลวงนี่เอง ไม่พบกันเสียนานไม่คิดว่าท่านจะก้าวหน้ารวดเร็วปานนี้ ครานี้เป็นใหญ่เป็นโตแล้วพี่ต้าเหรินคงไม่ลืมข้ากระมัง”

องค์หญิงสิบสามเอ่ยขึ้นอย่างหยอกเย้า

"องค์หญิงกล่าวเกินจริงแล้ว พวกเราไม่พบกันเสียนานทรงพระสิริโฉมขึ้นกว่าเดิมจากที่กระหม่อมพบเมื่อครั้งก่อนหลายเท่า"

องค์หญิงสิบสามหัวเราะชอบใจ บุรุษผู้นี้กล่าวเยินยอได้ดีนางนอกจากไม่กล่าวปฏิเสธอย่างถ่อมตนแล้วยังรับคำเขาอย่างยินดี

"ที่ท่านพูดมาถูกต้องยิ่ง ข้าชอบคนชม"

"องค์หญิงยังคงตรงไปตรงมาเช่นเดิม"

องค์หญิงสิบสามหัวเราะ แม่ทัพหยางแปลกใจนักเหตุใดภรรยาของเขาจึงให้ดูสนิทสนมกับต้าเหรินได้ เขาไม่เคยสืบรู้มาก่อนว่าพวกเขาเคยพบปะกันมาก่อน

"ท่านพี่ หัวหน้าต้ากับข้าเมื่อยังเด็กพวกเราสนิทกันมากท่านไม่ต้องแปลกใจ"

"อ้อ" หยางเอ้อหลางพลันไม่ชอบใจ บุรุษเมื่อยังเยาว์ของภรรยาของเขาอยู่ตรงหน้าหรอกหรือ