บทที่ 153

"เราผิดเองที่รักนางจนหวาดกลัว" ฝ่าบาทตรัสขึ้น "กงกงเจ้าเล่าเถิดเพื่อให้ฮูหยินวางใจ"

"มังคะ" กงกงรับคำเขากระแอมหลายครั้งก่อนร่ายคำออกมายืดยาว

"องค์หญิงสิบสามไม่ชอบอยู่ในกฎเกณฑ์เมื่อพระธิดาผู้อื่นเมื่ออายุครบห้าชันษาต้องตื่นตั้งแต่ยามอวิ๋น*เพื่อมาฝึกคัดอักษรในตำหนักไทเฮา องค์หญิงสิบสามกลับได้รับการยกเว้นด้วยข้ออ้างว่าไทเฮาไม่ทรงโปรดองค์หญิง อีกทั้งองค์หญิงสิบสามไม่ชอบวิชาโคลงกลอน ตำราวิชาการทั้งหลายอีกทั้งกฎเกณฑ์ในการเป็นองค์หญิงที่เคร่งครัด องค์หญิงสิบสามกลับหนีเรียนไปยิงนกตกปลาอยู่เป็นนิจฝ่าบาทก็ไม่เคยตำหนิ เพราะองค์หญิงสิบสามอยากฝึกเพลงดาบฝ่าบาทเกรงว่าจะเป็นที่ครหาหากก้าวก่ายงานในวังหลัง จึงได้แต่ส่งท่านอาจารย์ฝีมือดีมาฝึกสอนฉางอ๋องอีกทั้งยังสั่งให้ฉางอ๋องแอบสอนองค์หญิงสิบสามอย่างลับๆ จนองค์หญิงกลายเป็นสตรีที่เยี่ยมยุทธ์ในที่สุด ท่านอาจารย์ที่สอนวาดภาพนั้นเพราะองค์หญิงสิบสามมีความสามารถด้านนี้ฝ่าบาทลงลายพระหัตถ์เขียนเชิญด้วยตนเองแม้จะบอกว่าเพื่อองค์หญิงใหญ่นั่นก็เป็นเพียงข้ออ้างที่มีต่อฮองเฮาเท่านั้น ด้านหลังตำหนักความจริงแล้วเป็นเพียงป่ารก เมื่อฝ่าบาทเห็นว่าองค์หญิงสิบสามชอบไปที่นั่นอีกทั้งโปรดพุทรานักจึงแอบสั่งให้คนนำต้นพุทรามาปลูกปรับปรุงสถานที่ให้ปลอดภัยโดยไม่มีผู้ใดรู้ ในหอหนังสือหลวงความจริงมีแต่หนังสือที่องค์หญิงสิบสามไม่โปรดจึงไม่ยอมอ่านตำรา เมื่อทรงเห็นว่าองค์หญิงตอนถูกจับขังเบื่อหน่ายนัก จึงได้แอบสั่งให้ข้าน้อยจัดหานิทานมาไว้ให้องค์หญิงจวบจนในหอหนังสือมีนิทานถึงหนึ่งส่วน ท่านคิดดูว่าในหอหนังสือหลวงการมีนิทานไร้สาระเช่นนั้นอยู่ด้วยหากผู้คนภายนอกรู้จะหัวเราะเยาะเพียงใด โชคดีที่คนในหอหนังสือรู้สิ่งใดควรพูดไม่ควรพูดสิ่งนี้จึงไม่เคยเผยแพร่ออกไปให้ผู้ใดรู้"

เรื่องทั้งหมดกงกงเล่าออกมาคล้ายได้ระบาย ความดีที่ฝ่าบาทแอบทำลับหลังบุตรสาวผู้นี้มีไม่น้อย เป็นเขาที่รับราชโองการแล้วกระทำการอย่างลับๆ มาตลอด หยางเอ้อหลางก็เป็นฝ่าบาทที่ตั้งใจคัดเลือกมาให้องค์หญิงสิบสาม ครานั้นแม้ตอนแรกตั้งใจจะให้องค์หญิงสิบสามเป็นฮูหยินรองเพราะคิดว่าหยางเอ้อหลางเป็นบุรุษที่ดีเช่นนั้นย่อมให้ความยุติธรรมแก่องค์หญิงสิบสาม เมื่อเรื่องผิดฝาผิดตัวเกิดขึ้นฝ่าบาทก็ยอมขัดพระทัยไทเฮาและฮองเฮายืนกรานจะหาบุรุษอื่นที่ดีให้กับองค์หญิงใหญ่และให้องค์หญิงสิบสามแต่งกับหยางเอ้อหลางในที่สุด ดังนั้นหลายครั้งที่เขาได้ยินคนพูดถึงองค์หญิงสิบสามว่าได้รับการปฏิบัติเช่นไรเป็นองค์หญิงไร้ค่าที่ฝ่าบาทไม่เคยมองเห็นมาตลอด เขาอยากจะเถียงแทนฝ่าบาทนัก แต่จำต้องอดกลั้นไว้อย่างอึดอัดจวบจนวันนี้

"ฝ่าบาท" ฮูหยินชราที่เข้าใจเหมือนคนทั่วไปมาตลอดเมื่อรู้ดังนี้พลันซาบซึ้งใจนัก

"เพราะเราลำเอียงเสด็จแม่ผู้เลี้ยงดูจึงดูออกเช่นนี้พระองค์ถึงไม่ชอบสิบสามนัก"