บทที่ 154

"หยางเอ้อหลางเป็นบุรุษที่ดียิ่งอีกทั้งเพราะเราต้องการชดใช้ให้สกุลหยาง อยากให้บุรุษคนสุดท้ายไม่ต้องตายในสนามรบเราจึงจำต้องยึดอำนาจคืน ให้สกุลหยางมีทายาทสืบต่อไปให้เรารู้สึกผิดน้อยลงบ้าง บุรุษที่ดีเช่นนี้การที่เราได้ชดใช้ให้สิบสามในความผิดที่เรากระทำมาจึงเป็นเรื่องสมควร"

"แท้จริงแล้วหม่อมฉันเข้าใจ และขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ ความจริงหม่อมฉันรู้ว่าต้นตระกูลของไทเฮายังติดในอำนาจหากหลางเออร์เกี่ยวดองฝั่งนั้นแล้วย่อมไม่อาจหลีกหนีเรื่องอำนาจในวังเป็นแน่ แต่เมื่อแต่งกับองค์หญิงสิบสามหม่อมฉันก็เบาใจมาก ยิ่งเห็นหลางเออร์มีความสุขยิ่งรู้สึกติดค้างฝ่าบาทแล้ว"

ฮูหยินชราเอ่ยตรงๆ กับฝ่าบาทโดยที่ไม่เกรงกลัวความผิด ที่แท้เรื่องทุกอย่างหาใช่เพราะทรงไม่รักพระธิดา

แต่เพราะทั้งรักทั้งสงสารพระธิดาที่ไร้ที่พึ่งผู้นี้ฝ่าบาทจึงต้องปกป้องนางด้วยการกระทำเช่นนี้

ฝ่าบาทที่ได้รับการสนับสนุนจากขุนนางต้นตระกูลของฮองเฮาจนได้ครองราชย์อย่างไรเสียก็ไม่อาจขยับกายได้อย่างอิสระ

ฝ่าบาทนอกจากจะไม่กริ้วที่ฮูหยินชราบังอาจกล่าวเช่นนั้น เขากลับรู้ว่าคนสกุลหยางไม่ใช่พวกชอบเอ่ยวาจาไพเราะประจบสอพลอ หาได้ยากยิ่งในราชสำนัก

ฮูหยินชราแม้จะอายุมากแล้วก็ยังคงองอาจสง่างาม มีเงาของอดีตแม่ทัพแฝงอยู่ในกายนาง ฝ่าบาทถือว่าตนเองโชคดีที่มีสกุลหยางคอยค้ำจุนราชวงศ์

"เพราะสิบสามแปลกแยกเช่นนี้นางจึงโดนกลั่นแกล้งจากพี่น้องเมื่อตอนเยาว์วัย หลายครั้งที่เราไม่อาจดูแลนางได้จึงรู้สึกผิดมาโดยตลอด"

ฝ่าบาทเอ่ยด้วยพระพักตร์เศร้าหมอง เรื่องในวังหลังหลายครั้งที่ฝ่าบาทรู้ช้าไปด้วยราชกิจที่ทรงยุ่งทั้งวันอีกทั้งรอบตัวเขานั้นมีคนของฮองเฮาคอยเฝ้าระวัง

การจะทำสิ่งใดจึงไม่สะดวกนักสถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับองค์หญิงสิบสามโดยสิ้นเชิง

แต่หากจะปลดนางออกจากตำแหน่งองค์หญิงเขาก็เกรงว่าสกุลหยางจะรู้สึกเสียเกียรติจนปฏิบัติไม่ดีต่อบุตรสาวของตน ฝ่าบาทจึงไม่อาจตัดนางออกจากราชวงศ์ให้นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมากไปกว่านี้ได้

"หม่อมฉันขอพระราชทานอภัยที่เข้าใจพระองค์ผิดมาตลอดเพคะ"

"เป็นเราที่ตั้งใจไว้เช่นนั้น"

ฝ่าบาทตรัสด้วยพระพักตร์คลายกังวล การสนทนากับหยางฮูหยินในวันนี้นับว่าได้ทำเรื่องที่ติดค้างในพระทัยของพระองค์นั้นหายไปหลายส่วน

"ดั่งที่เราบอกท่านช่วงนี้เราฝันถึงอดีตธิดาเทพบ่อยนัก อีกทั้งในฝันบางครั้งก็มีท่านเกี่ยวพันรวมถึงตัวของสิบสามด้วย เราคิดว่าเรื่องนี้หาใช่เรื่องธรรมดาแล้ว"

"เรื่องที่เกี่ยวพันกับหม่อมฉันและองค์หญิงสิบสามหรือเพคะ"

หยางฮูหยินคิดถึงตำราจันทราอีกครึ่งที่ถูกผนึกไว้

ตำรานี้เป็นของตำหนักธิดาเทพหากฝ่าบาทรู้ว่านางเก็บรักษาไว้โทษนี้คือตายสถานเดียวไม่แน่ว่ากุญแจเปิดผนึกตำราอาจจะอยู่ในมือของฝ่าบาทก็เป็นได้หากไม่อยู่ในตำหนักธิดาเทพแล้วผู้ที่ครอบครองกุญแจและมีความเป็นไปได้สูงสุดย่อมต้องเป็นฝ่าบาท