บทที่ 155

วันต่อมา

ในตลาดเป็นเวลาที่เช้าอยู่มาก วันนี้องค์หญิงสิบสามตื่นเช้าเป็นพิเศษ นางจูงมือผู้เป็นสามีเดินมาตามถนนเรื่อยๆ ด้านหลังมีองครักษ์ฝานและอาชิงที่เดินไปหาวไปคอยติดตามมาอย่างเงียบๆ องครักษ์ฝานมองสตรีร่างอรชรที่ยกมือปิดปากพลางปาดน้ำตาที่เล็ดออกมาเล็กน้อยแล้วยิ้มอย่างนึกเอ็นดู

"เหตุใดเจ้าจึงดูง่วงเช่นนี้เมื่อคืนไม่ได้นอนหรืออย่างไร"

ความจริงอาชิงถือเป็นสตรีที่ตื่นเช้าผู้หนึ่ง แต่หลายวันมานี้ดูนางจะไม่ค่อยสดชื่นสักเท่าใด

อาชิงมองเขาก่อนจะมององค์หญิงผู้สดใสร่าเริงผู้นั้นแล้วเอ่ยเบาๆ

"ช่วงนี้องค์หญิงสิบสามแนะนำให้ข้าพบบุรุษผู้หนึ่งถูกใจข้ามากจนรู้สึกว่าคงชอบเขาเข้าแล้ว ช่วงกลางคืนจึงใช้เวลาอยู่กับเขามากหน่อยเลยไม่ค่อยได้นอน"

องครักษ์ฝานได้ยินดังนั้นคล้ายจะตัวชาก้าวขาไม่ออก ใบหน้าของเขาพลันมืดคลึ้มประดุจมีพายุลมแรงโหมกระหน่ำ

สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาที่หัวใจของเขาโดยพลัน เขาจ้องแผ่นหลังของสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาแรงกล้า จวบจนองค์หญิงสิบสามรู้สึกหนาวๆ ร้อน ๆ ที่แผ่นหลังนางจึงหันหลังกลับมาแล้วเอ่ยขึ้น

"องครักษ์ฝานท่านมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร"

"สายตาเช่นไร"

แม่ทัพหยางหันหน้ามามององครักษ์คนสนิทครั้นเห็นสายตาที่ผิดหวัง ปนเศร้าสร้อยอีกทั้งมีความโกรธเคืองอยู่ในนั้นขององครักษ์คนสนิทเขาก็ได้แต่ย่นคิ้วเข้าหากันแล้วเอ่ยขึ้น

"องค์หญิงทำเรื่องใดให้เจ้าไม่พอใจหรือ"

"มิบังอาจขอรับ"

เขาเอ่ยอย่างแง่งอน สร้างความประหลาดใจให้หยางเอ้อหลางยิ่ง เมื่อคืนองครักษ์ฝานอาจจะฝันร้ายจึงอารมณ์ขุ่นมัวเห็นสิ่งใดขวางหูขวางตาไปหมด เช่นนั้นแม่ทัพหยางไม่ใส่ใจแล้วพักหลังนี้องครักษ์ฝานจิตใจเหม่อลอยคงมีเรื่องในใจ

เขาเพียงแต่รอให้คนผู้นั้นพร้อมที่จะเปิดเผยความในใจอย่างเช่นที่ผ่านมาอย่างเงียบๆ แน่นอนว่าหยางเอ้อหลางย่อมรู้ว่าทั้งหมดเกี่ยวพันกับอาชิงแน่นอน

"องครักษ์ฝานเจ้าหึงข้ากับท่านแม่ทัพหรือ"

องค์หญิงสิบสามเอ่ยพลางหัวเราะ นางคงทำเกินไปจริงๆ ช่วงนี้ยึดแม่ทัพหยางเป็นของตนเพียงผู้เดียว

ความจริงว่าองครักษ์ฝานมาก่อนนางนั้นนางย่อมรู้หากเขาจะนึกน้อยใจบ้างก็ไม่เห็นแปลก เช่นนั้นนางเป็นคนใจกว้างยิ่งขอเพียงองครักษ์ฝานไม่คิดจับสามีนางกิน การสัมผัสเพียงเล็กน้อยนางไม่ถือสา

"ท่านคิดสิ่งใดประหลาดอีกหมินเออร์"