บทที่ 156

อาชิงมองเขาตาปริบๆ เห็นเขาทำหน้าตาประหลาดก็รู้สึกว่าองครักษ์ฝานคงมีเรื่องหนักหนาในใจเป็นแน่จึงไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา

นางอยากเอ่ยถามแต่มารยาทก็ต้องรักษาไว้จึงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแววตาเจ็บปวดของเขา ตั้งหน้าตั้งตากินหมั่นโถวอย่างอร่อย แล้วเอ่ยขึ้น

"ท่านก็กินให้มาก อย่าคิดอะไรเลยเวลานี้ปล่อยวางเสียบ้างแล้วจะดีขึ้น เวลาข้าอารมณ์ไม่ดีแล้วได้กินอะไรอร่อยเช่นนี้ก็จะอารมณ์ดีขึ้น หวังว่าหมั่นโถวแสนอร่อยนี้คงจะช่วยท่านได้ไม่มากก็น้อย"

อาชิงคิดว่าตนเองคงชี้แนะได้เพียงเท่านี้ นางกินให้เขาดูเป็นตัวอย่างพร้อมกับเป็นฝ่ายป้อนหมั่นโถวให้กับองครักษ์ฝาน เขาผู้นั้นไม่ขัดข้องอ้าปากกินอย่างว่าง่ายแต่ว่าอาชิงมองว่าเขาช่างดูไร้วิญญาณชะมัด

ปากอวบอิ่มของอาชิงที่อ้าปากกินหมั่นโถวนั่นยั่วยวนเกินไปแล้ว นิ้วมือเล็กๆ ที่เขาบังเอิญได้สัมผัสเมื่อยามนางป้อนเขาอ่อนนุ่มจนเขาไม่อยากปล่อย

ยิ่งนางงดงามยิ่งนางใสซื่อองครักษ์ฝานยิ่งเจ็บปวด เขาชอบทุกสิ่งที่เป็นนางแล้วจะให้เขาปล่อยวางได้อย่างไร

คนผู้นั้นมีใบหน้าเป็นอย่างไร องอาจเพียงใดจึงทำให้อาชิงต้องตาต้องใจได้เพียงนั้น จู่ๆ องครักษ์ฝานก็อยากเห็นหน้าคนผู้นั้นนัก

"ท่านอย่าบอกว่าวันนี้ยอมตื่นเช้าเพียงเพื่อมาต่อแถวซื้อหมั่นโถวนี่หรอกนะ"

หยางเอ้อเอ่ยถามพลางยื่นมือไปรับถุงหมั่นโถวจากภรรยาพร้อมกับล้วงเจ้าก้อนกลมสีขาวนุ่มนิ่มออกมา ก่อนจะเป่าหมั่นโถวเบาๆ ไล่ความร้อนออกไปจนอุ่นดีแล้วจึงป้อนให้องค์หญิงสิบสาม

นางอ้าปากรับพร้อมกินอย่างมีความสุข เมื่อชิมรสชาติของหมั่นโถวที่สามีทั้งเป่าทั้งป้อนให้จนหมดไปทั้งลูกแล้วจึงเอ่ยว่า

"ไม่ใช่เท่านี้เพียงแต่ว่าข้าเห็นว่าหากท่านออกจากราชการแล้วเราควรค้าขายดีหรือไม่ ข้าวาดภาพขายได้แต่ท่านพี่ไม่มีอาชีพเกรงว่าเราอาจอดตายข้าคงเลี้ยงท่านไม่ไหวเช่นนั้นเราต้องช่วยกันทำมาหากินเช่นชาวบ้านปกติ"

ความคิดของนางวิ่งไปไกลจนถึงการใช้ชีวิตแบบชาวบ้านหลังจากได้ยินข่าวว่าเสด็จพ่อตั้งใจจะให้หยางเอ้อหลางวางมือจากตำแหน่งทางราชการทุกอย่าง

ตัวนางเองก็ไม่ใช่ที่โปรดปรานยิ่งแต่งออกมาแล้วยิ่งกลายเป็นคนอื่นเช่นนี้แล้วจึงต้องเตรียมพร้อมเอาไว้

การอยู่กันแบบสามีภรรยาเช่นนี้ดูเป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบไม่น้อย แน่นอนว่าหยางเอ้อหลางต้องเป็นคนหาเงินเป็นหลัก

ส่วนนางกลัวว่าเมื่อสิ้นไร้ตำแหน่งและมีคนปองร้ายจนทำให้ทรัพย์สินของเขาอาจจะถูกทางการยึดคืนไปด้วยจึงต้องฝึกฝนอาชีพติดกายให้เขาเผื่อมีทางหนีทีไล่ไม่อดตายหากถูกริบทรัพย์จริงๆ

หยางเอ้อหลางคิด ที่แท้ความฝันของภรรยาของเขาหลังจากที่นางคิดว่าเขาออกจากราชการแล้วจะอดตายคือการขายหมั่นโถวนี่สินะ

"ผู้ใดเป็นคนทำ"

"ข้าทำแล้วค่อยสอนท่านดีหรือไม่"