บทที่ 157

นางลูบแขนที่ขาวผ่องของเขาเบาๆ ราวกับเป็นหยกล้ำค่า ที่สำคัญหากขายของคนต้องเห็นใบหน้าหล่อๆ ของเขาอีกมาก หากมีสตรีใจกล้าหน้าด้านมาทำให้นางปวดหัวคงลำบากน่าดู ครั้นคิดถึงว่าต้องแบ่งเขาให้ผู้อื่นเชยชมแล้วก็รู้สึกขัดใจยิ่ง ค้าขายเช่นนี้แม้ได้กำไรในตัวเงินแต่นางย่อมขาดทุนในเรื่องสามีดังนั้นเลิกคิดตอนนี้จะดีกว่า

หยางเอ้อหลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า

"หมินเออร์อยากให้ข้าทำอาชีพใดเล่า" หยางเอ้อหลางเอ่ยอย่างเอาใจภรรยา

"ไม่ต้องทำอันใด" นางขมวดคิ้วทำท่าครุ่นคิดก่อนจะยิ้มออกมาพร้อมกับดีดนิ้วเสียงดัง

"หืม ไม่ต้องแล้วหรือ" เขามองท่าทางน่ารักของนางพร้อมกับยีศีรษะนางเบาๆ

"ท่านพี่ ข้าว่าเราหาที่เหมาะ ๆ แล้วเอาเงินไปฝังดินหลีกเลี่ยงทางการดีหรือไม่ป้องกันไว้ก่อนย่อมเป็นการดี หากฝังดินแล้วเราก็สามารถเอาสมบัติมาใช้ในภายหลังได้"

องค์หญิงสิบสามหัวเราะอย่างมีความสุข สมบัติของเขามีมากต้องเริ่มหาที่ทางที่ปลอดภัยเพื่อจัดการแล้ว

หยางเอ้อหลางหัวเราะไม่ได้ ร้องไห้ไม่ออก นางคิดว่าเขาสิ้นไร้ไม้ตอกและฝ่าบาทจะทรงพระทัยดำกับสกุลหยางเพียงนี้หรือ ในที่สุดเขาจึงเอ่ยขึ้นว่า

"หมินเออร์ท่านแต่งให้ข้า ข้าสัญญาจะปกป้องเจ้าไม่มีทางให้ลำบากอย่าได้คิดมากเลย" เขาเอ่ยพลางกุมมือนางไว้

"โอว้ แปลว่าท่านพี่เห็นด้วยกับความคิดของข้าเช่นนั้น อาชิงเจ้ากับองครักษ์ฝานลองหาที่ลับตาคนแล้วเอาเงินไปฝังไว้สักที่ ฝังห่างๆ กันหน่อยอย่าได้เป็นพิรุธล่ะภูเขาด้านโน้นน่าจะดีระวังตัวด้วย"

"เพคะ" อาชิงรับคำอย่างร่าเริง องค์หญิงสิบสามฉลาดนักเรื่องเช่นนี้นางก็คิดออก อาชิงนับถือแล้ว

"ท่านองครักษ์เราไปกันเถิด ไปหาที่เหมาะๆ กัน"

กล่าวจบอาชิงก็ลากแขนองครักษ์ฝานที่ยังยืนเซื่องซึมประดุจคนไร้ชีวิตจิตใจให้เดินตาม หยางเอ้อหลางมององครักษ์คนสนิทที่ถูกลากออกไปแล้วจับจูงมือภรรยาพลางเอ่ยขึ้น

"หมินเออร์ด้านโน้นเป็นเหลาขึ้นชื่อ ยามเช้ามีน้ำเต้าหู้ที่แสนอร่อยนักท่านอยากกินหรือไม่"

"ท่านพี่ยามนี้เราต้องเตรียมการไว้ เราอาจกลายเป็นคนยากจนก็เป็นได้ท่านอย่าได้สิ้นเปลืองเลย" นางส่ายหน้าในสมองยังคำนวณเรื่องเงินทองจนรู้สึกวิงเวียนแล้ว

"ท่านไม่อยากกินจริงๆหรือ"

เขาเอ่ยพลางดึงถุงเงินออกมาแล้วยัดใส่มือภรรยา พร้อมกับเอ่ยขึ้น

"ข้าให้ท่านดูแลนี่เพียงเล็กน้อยยังมีให้อีกมากเลยล่ะ"

หยางเอ้อหลางรู้สึกว่าตนเองช่างโอ้อวดนัก แม้จะละอายใจอยู่บ้างแต่ก็ยินดียิ่งเมื่อได้เห็นใบหน้าตื่นเต้นของผู้เป็นภรรยา

องค์หญิงสิบสามเปิดถุงเงินใบใหญ่ที่หนักอึ้งออกดูพลันตาโตยิ่งกว่าไข่ห่านในนั้นนอกจากก้อนเงินที่มากมายแล้ว เขายังพกก้อนทองขนาดกลางอีกหลายก้อนที่พอจะซื้อโรงเตี๊ยมได้ทั้งหลัง เพียงมาเดินตลาดเช้าหยางเอ้อหลางเหตุใดนำเงินมามากมายเช่นนี้

"สามีท่านร่ำรวยจนน่าหมั่นไส้แล้ว"

นางทำเสียงจิ๊จ๊ะอารมณ์ดียิ่งลืมความจนที่ตนเองคิดจะเตรียมการเอาไว้อย่างสิ้นเชิง หยางเอ้อหลางเงินมากเช่นนี้ฉะนั้นนางก็จะแอบฝังดินให้มากหน่อยจะได้อยู่ไปจนถึงแก่เฒ่าโดยไม่ลำบาก