บทที่ 158

องค์หญิงสิบสามตะลึงงันพลางมองมาที่สามี หยางเอ้อหลางอมยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น

"ท่านยังหิวหรือไม่ อดทนอีกสักหน่อยข้าจะพาท่านไปกินยังที่แห่งหนึ่ง"

"ไม่แล้ว ท่านจะพาข้าไปที่ใด" นางไม่อยากกินสิ่งใดแล้วด้วยมีเรื่องตื่นตาตื่นใจเช่นนี้

"ด้านปลายสุดของอุโมงค์มีสถานที่หนึ่งที่ข้าอยากให้ท่านเห็นมานานแล้ว"

เขาจับมือนางพาเดินลงมาด้านล่างตรงช่องทางลับ เขาจุดตะเกียงน้ำมันที่ต้นทางเพียงครั้งเดียว

เปลวไฟจากตะเกียงที่ตั้งรายเรียงระหว่างทางเดินก็สว่างพรึ่บทีละดวงด้วยกลไกที่ทำไว้อย่างเลิศล้ำ

องค์หญิงสิบสามยิ่งตาโตแทบถลนเมื่อสามีเริ่มเอ่ยปากเล่าในสิ่งที่นางสงสัยแต่คำถามยังติดอยู่ในปากด้วยมัวตกใจในสิ่งที่เห็น

"เหลานี่ความจริงแล้วสกุลหยางเป็นเจ้าของ"

"ท่านพี่เหตุใดท่านจึงมีทรัพย์สินมากมายเช่นนี้" หยางเอ้อหลางสามารถทำให้นางประหลาดใจได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

"สกุลหยางมีการทำการค้ามาตั้งแต่อดีต เมื่อครั้นบรรพบุรุษร่วมกับปฐมกษัตริย์รวบรวมต้าชิงในครานั้น ความจริงเราหาได้ทรัพย์สมบัติมามากอย่างที่ร่ำลือ ต้นสกุลค่อนข้างอับโชคเมื่อฝ่าบาทพระราชทานของรางวัลพวกเรากลับโชคร้ายจับฉลากได้คนเป็นจำมากในขณะที่คนอื่นได้ทรัพย์สมบัติล้ำค่า"

"ได้คนมามากไม่ดีหรือ"

"ในเวลานั้นอยู่ในช่วงสงคราม คนที่ได้มาล้วนเป็นเด็กสตรีและคนชราเป็นคนที่นับว่าไม่มีประโยชน์ในสายตาผู้อื่น สกุลหยางในตอนนั้นมีทางเลือกเพียงสองทางคือหนึ่งต้องหาวิธีเลี้ยงดูพวกเขาให้อยู่รอด สองทิ้งพวกเขาเอาไว้ให้ตายในหมู่บ้านที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยโรคระบาดจากสงคราม"

"แล้วพวกท่านทำอย่างไร"

"บรรพบุรุษเลือกช่วยพวกเขา หาทางเลี้ยงดูอีกทั้งยังสอนพวกเขาอ่านเขียนเพื่อมีความรู้ สตรีคนใดมีฝีมือทำสิ่งใดก็ให้ทำสิ่งนั้นไม่ทอดทิ้งให้ตายในสงครามแม้แต่คนเดียว สตรีที่เก่งกล้าความสามารถมีเยอะจึงล้วนเป็นคนของเรา เมื่อสงครามสงบเราก็เริ่มส่งคนพวกนั้นทำการค้าอย่างลับๆ โดยไม่เปิดเผยว่าเป็นคนสกุลหยาง เด็กๆ ให้ร่ำเรียนหลายคนสอบเข้ารับราชการได้เราจึงมีคนอยู่ในราชสำนักพอประมาณ พอผลัดแผ่นดินสกุลที่เริ่มต้นรวบรวมแผ่นดินร่วมกับปฐมกษัตริย์ได้เงินทองมากมายใช้จ่ายฟุ้งเฟ้อ พวกเขาเป็นทหารไม่รู้จักวิธีหาเงิน รุ่นลูกหลานเกียจคร้านจวบจนหลายสกุลตกต่ำ มีเพียงสกุลหยางที่ยังอยู่ได้"

"มิน่าเล่าท่านถึงร่ำรวยนัก เป็นเพราะสกุลหยางวางแผนอย่างดีเยี่ยม ข้านับถือยิ่งบรรพบุรุษสกุลหยางนอกจากชำนาญการรบยังสายตากว้างไกลอีกด้วย"

"ความสุขที่สกุลหยางมีในวันนี้กระนั้นก็ยังแลกกับชีวิตบุรุษสกุลหยางเกือบทั้งสกุล เมื่อเหลือข้าเพียงคนเดียวจึงเป็นความหวังของทุกคนนัก"

"ท่านไม่ต้องห่วงข้าจะตั้งใจมีทายาทสืบสกุลให้สกุลหยางมากหน่อยเพื่อทำความหวังของสกุลให้เป็นจริง"

นางจับมือเขาแน่น หวังเพียงว่าตนเองอาจช่วยคลายความเศร้าโศกในใจของเขาให้มลายไปได้สักเล็กน้อย