บทที่ 159

เขาเอ่ยพร้อมตวัดสายตามองนาง องค์หญิงสิบสามเดินมาได้สักพักก็รู้สึกไม่เดินไม่สบายด้วยเส้นทางที่ขรุขระอีกทั้งชุดที่นางสวมใส่วันนี้ก็วิจิตรงดงามรุ่มร่ามนัก

เห็นท่าทางการเดินของนางแล้วหยางเอ้อหลางจึงตวัดแขนรวบร่างภรรยาขึ้นมาแล้วเอ่ยเบาๆ

"ข้าอุ้มท่านเห็นทีจะสะดวกกว่า"

"ดียิ่ง"

นางแนบใบหน้าลงบนอกเขาปล่อยตัวตามสบาย รู้สึกว่าเขาอุ้มนางด้วยท่วงท่าสง่างามยิ่ง

สามีของนางมีพละกำลังแขนล้นเหลือทั้งหอกทั้งทวนอันหนักอึ้งจนนางยกไม่ไหว

หยางเอ้อหลางกลับยกมาตวัดกวัดแกว่งราวกับของเหล่านั้นเป็นกิ่งไม้กิ่งเล็ก อีกทั้งนางก็รู้ตัวว่ารูปร่างตนเองผอมบางเพียงใดทั้งถูกเขาอุ้มด้วยมือเดียวเมื่อร่วมเตียงมานับครั้งไม่ถ้วน

เมื่อคิดถึงเรื่องนั้นใบหน้าพลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด

องค์หญิงสิบสามเผลอยกมือลูบไล้ที่หน้าอกของเขาพร้อมเอ่ยขึ้นเสียงหวานฉ่ำ

"สามีท่านแข็งแรงนัก"

รูปร่างของเขาที่ว่าขณะสวมอาภรณ์นั้นงดงามมากสมบูรณ์แบบมากแล้วแต่ผู้ใดจะรู้ว่ารูปร่างที่แท้จริงภายใต้อาภรณ์นั้นกลับสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าภาพวาดบุรุษหนุ่มที่งดงามในหนังสือเสียอีก

มัดกล้ามแข็งเป็นลอนไหล่กว้างน่าซบช่างเป็นบุรุษที่มีรูปโฉมที่แม้แต่เทพบนสวรรค์ยังต้องริษยา

หยางเอ้อหลางมองใบหน้างามล้ำของภรรยาที่แดงระเรื่อนิ้วมือเรียวขาวผ่องที่ลูบไล้บนอกของตนแม้จะมีอาภรณ์หนากั้นกลางกลับส่งผ่านความเร่าร้อนเข้าไปด้านในจนเขากำลังรู้สึกว่าผิวกายบริเวณนั้นกำลังโดนลวก

เขาต้องการนางจนไม่อาจรอช้าจึงพานางกระโดดเหาะขึ้นกลางอากาศด้วยเร่งร้อน นางยิ้มบางใบหน้ายังคงแดงระเรื่อดุจสีของกลีบกุหลาบยิ่งมองตัดกับภาพหิมะที่ขาวโพลนอยู่รอบกายช่างดูงามล้ำจนเขาแทบลืมหายใจ

องค์หญิงสิบสามแท้จริงแล้วนางงดงามยิ่งกว่าหญิงงามล่มเมืองที่เขาได้เชยชมมา

มีหญิงงามในอ้อมกอดอีกทั้งเป็นหญิงที่เขาทั้งรักทั้งทะนุถนอมเช่นนี้ความต้องการในตัวนางของเขาจึงมีมากจนแทบคิดว่าตนเองตะกละตะกลามอย่างน่าละอาย

ช่วงล่างของเขาบัดนี้แข็งแกร่งจนดันอาภรณ์ออกมาโชคดียังมีเสื้อคลุมตัวใหญ่คลุมร่างไว้ไม้ให้มันออกมาอวดความใหญ่โตด้านหน้าให้อับอายไปมากกว่านี้

สุดปลายอุโมงค์เต็มไปด้วยหิมะกระนั้นทางเดินก็ไม่โดนหิมะถมหนาเช่นที่นางคิด

เส้นทางกลับราบเรียบเป็นทางเดินที่สะดวกหยางเอ้อหลางอุ้มภรรยาพร้อมกระโดดเหาะตัวลอยเพียงพริบตาเขาก็พานางมาถึงเรือนไม้ที่เรียงรายกันอยู่หลายหลังกลางหุบเขาแห่งนี้

อากาศหนาวจนองค์หญิงสิบสามต้องห่อกายเข้าหาสามี เขาใช้ผ้าคลุมร่างนางจนมิดองค์หญิงสิบสามจึงโผล่เพียงใบหน้าขาวผ่องออกมาเล็กน้อย แม้จะหนาวแต่ทิวทัศน์รอบด้านกลับงดงามจนต้องตกตะลึง

"ที่นี่คือที่ใดกันแน่"