บทที่ 160

หนุ่มน้อยหลายคนถึงกับอายม้วนเมื่อสบสายตากับองค์หญิงสิบสาม นางกลายเป็นที่นิยมในเวลาเพียงชั่วลมหายใจ

หยางเอ้อหลางกระแอมอีกครั้งแล้วเอ่ยเสียงต่ำ

"ข้าเพียงพาองค์หญิงมาเดินเล่น พวกเจ้าไม่ต้องมากพิธีสิ่งใดที่ควรทำก็ไปทำเสีย"

"เจ้าค่ะ"

บุรุษหนุ่มหลายคนแยกย้ายออกไปแล้วเหลือเพียงสตรีที่คอยดูแลนำพวกเขาไปที่เรือนพัก

องค์หญิงสิบสามจึงสามารถโผล่ศีรษะมาจากอ้อมแขนของเขาได้ หยางเอ้อหลางสนทนากับหญิงชราอีกหลายคำก่อนนางจะประสานมือคารวะแล้วเลี่ยงไปดูแลจัดน้ำร้อนน้ำชาให้กับพวกเขา

"ท่านพี่บอกพาข้ามาเดินเล่นแต่ท่านอุ้มข้าอยู่เช่นนี้ข้าจะเดินได้อย่างไร"

"พื้นดินลื่นนัก ข้าเกรงท่านจะเสียหลักล้มข้าอุ้มเจ้าเช่นนี้ดีแล้ว"

องค์หญิงสิบสามบิดคางของเขาแล้วเอ่ยว่า

"ท่านพี่ข้าเป็นวรยุทธ์จะเสียหลักได้อย่างไร"

นางหัวเราะแต่สองมือกลับโอบรอบคอของเขาแน่น เห็นได้ชัดว่าแม้เขาจะปล่อยนางลงนางก็จะเกาะเขาเป็นปลิงอยู่เช่นนี้

ใบหน้าขาวใสงดงามท่ามกลางหิมะขาวของท่านพี่หล่อเหลานัก หล่อเหลาจนอดที่จะยกมือลูบไล้อย่างไม่อายสายตาคนรอบข้างได้ จวบจนนางอดทนไม่ไหวโน้มคอของสามีลงมาจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเขา

"ชื่นใจจัง" นางเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

"อย่าซน"

หยางเอ้อหลางทำหน้าเคร่งขรึมแต่ใบหูแดงยิ่งเมื่อโดนภรรยาลวนลามต่อหน้าธารกำนัล สตรีและคนในหมู่บ้านยังลอบมองพวกเขาอยู่เมื่อเห็นกิริยาขององค์หญิงสิบสามพลันใบหน้าแดงซ่านแล้วต้องก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

ฮูหยินเป็นสตรีที่ใจกล้านัก

หยางเอ้อหลางอุ้มภรรยามาจนถึงเรือน สาวใช้เปิดประตูให้พวกเขาทันใด ภายในเรือนสะอาดเอี่ยมและจัดตกแต่งอย่างเรียบง่าย

หยางเอ้อหลางปล่อยนางลง แต่มือยังคงกุมมือนุ่มนิ่มเอาไว้เขาพานางเดินเข้าไปด้านในบ่าวสตรีอีกคนนำน้ำชาร้อนพร้อมกับถังน้ำอุ่นเข้ามาก่อนจะวางลงแล้วยืนรอปรนนิบัติ

"นายน้อยท่านยายกำลังทำขนมกลีบบุปผา ขอให้นายน้อยอย่ารีบกลับเจ้าค่ะ"

"ได้ ข้าจะรอ พวกเจ้าออกไปได้อย่าให้ผู้ใดมาวุ่นวายในเรือนนี้จนกว่าข้าจะเรียกหา"