บทที่ 163

ปากและลิ้นของเขาประสานกันเป็นจังหวะอีกทั้งนิ้วร้ายสอดรับประสานให้นางทรมานยิ่งขึ้น

นางถูกเขาปั่นป่วนโดยไม่ทันระวัง ปากของเขาเผยอรับส่วนอ่อนไหวเข้าไปจนเต็ม

นางยังเบ่งบานน้ำหวานของนางไหลเอ่อออกมาพร้อมกับน้ำรักของเขา หยางเอ้อหลางกลับกินอย่างกระหาย

องค์หญิงสิบสามแอ่นกายให้เขากินได้อย่างถนัด สองมือกดศีรษะทุยของผู้เป็นสามีอย่างทรมาน

นางโยกสะโพกรับจังหวะของเขาที่เร่งเร็วขึ้น จวบจนปากและลิ้นของเขาทรมานนางจนทานไม่ไหว

องค์หญิงสิบสามปล่อยน้ำหวานพร้อมเสียงกรีดร้องออกมาเป็นครั้งที่สาม

หยางเอ้อหลางไม่รอช้าเขาแยกขานางออกหลังภรรยาสุขสมกดจ้วงแทงเนื้อร้อนใหญ่โตเข้าไปภายใน พลิกกายให้นางขึ้นบนเป็นฝ่ายควบขี่

"ช่วยข้าหมินเออร์" เขายิ้มชั่วร้าย

องค์หญิงสิบสามปรือตานางเร่งจังหวะควบเขาจนปถุมถันไหวเอน หยางเอ้อหลางยกร่างตนเองขึ้นก่อนรวบดูดปลายถันพร้อมขยำอย่างเมามัน

องค์หญิงสิบสามยังคงเร่งจังหวะสามีของนางกำลังทำให้นางตกอยู่ในบ่วงสวาทที่ไม่มีวันจบสิ้น ลิ้นของเขาตวัดเลียจนถันของนางเปียกชุ่ม

นางบดเบียดตุ่มเกสรเข้ากับส่วนนั้นของเขา ขยับกายขึ้นแล้วกระแทกลงร่างตนลงโดยแรง ลึกล้ำจนเขาครางออกมา

"อ๊า หมินเออร์ดีมากคนดี เจ้าหวานล้ำยิ่งกว่าขนมกลีบบุปผา"

สองสามีภรรยายังโรมรันในบ้านไม้ ส่งเสียงออกมาไม่เบาผู้คนในหมู่บ้านนั่งรอฟังคำสั่ง ในมือของท่านยายมีขนมกลีบบุปผาที่ทำใหม่หอมกรุ่นด้วยความตั้งใจ แต่จนแล้วจนรอดสองสามีภรรยาที่หายเข้าไปในเรือนตั้งแต่ช่วงสายบัดนี้บ่ายคล้อยแล้วยังไม่มีทีท่าว่าพวกเขาจะเรียกหา

ท่านยายถอนหายใจออกมา และรอคอยอย่างสงบ

"ท่านแม่ทัพเคยได้ยินองค์หญิงสิบสามเอ่ยถึงบุรุษนามว่าฉีมู่หลัวหรือไม่ขอรับ" องครักษ์ฝานเอ่ยขึ้นน้ำเสียงของเขาราบเรียบยิ่ง

"ฉีมู่หลัวหรือ"