บทที่ 164

"ได้สิ" เขาเอ่ยรับคำรอยยิ้มในดวงตากระจ่างชัดเจน

"องครักษ์ฝานท่านก็มากินด้วยกัน"

องครักษ์ฝานอยากจะปฏิเสธแต่เห็นว่าองค์หญิงสิบสามไม่สนใจฟังเขา กลับลากหยางเอ้อหลางให้เดินตามตนไปอย่างเชื่อฟัง เขาจึงถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมกับเดินตามสองสามีภรรยาไปอย่างช้าๆ ไม่แม้กระทั่งทักทายอาชิงที่เดินอยู่ด้านข้าง

"หลายวันมีนี้งานราชการมากหรือ"

อาชิงเอ่ยถาม

องค์หญิงสิบสามและท่านแม่ทัพเดินห่างไปหลายก้าวแล้ว หลายวันมานี้องครักษ์ฝานคล้ายจะสงวนวาจาอยู่มาก เก็บตัวอยู่เงียบๆ ประดุจไร้ตัวตนในสายตาอาชิง นางจึงแปลกใจเป็นอันมากดูเหมือนคนผู้นี้กำลังมีบางเรื่องที่ทำให้เขาหงอยเหงาเช่นนี้

"อืม"

คำตอบขององครักษ์ฝานมีเพียงเท่านี้เขาเห็นอาชิงถือกล่องอาหารในมือสองกล่อง องครักษ์ฝานจึงแย่งนางมาถือเองด้วยท่าทางสงวนคำพูดและหงอยเหงาเช่นเคย

อาชิงถูกองครักษ์ฝานแย่งของไปถือโดยไม่พูดไม่จาพลันในใจคิดว่าแม้เขาจะเหม่อลอยแต่มารยาทของบุรุษที่พึงปฏิบัติต่อสตรีองครักษ์ฝานผู้นี้ก็ไม่บกพร่องแม้แต่น้อย

อาชิงจึงไม่ถามสิ่งใดอีก ตั้งหน้าตั้งตาเดินตามเขาไปอย่างเงียบเชียบ จวบจนถึงสวนท้ายจวนนางจึงให้องครักษ์ฝานวางกล่องอาหารไว้ให้องค์หญิงกับท่านแม่ทัพอีกโต๊ะหนึ่งส่วนตนเองนั้นนั่งกับองครักษ์ฝานอีกโต๊ะหนึ่ง

องค์หญิงสิบสามเปิดกล่องอาหารออกพบว่าด้านในขนมกลีบบุปผาส่งกลิ่นหอมอบอวลเห็นได้ชัดว่าขนมนี้เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ท่านยายผู้นั้นก็ส่งม้าเร็วมาที่จวนแล้วช่างว่องไวสมกับเป็นคนรับใช้ของสกุลนักรบนัก

"ท่านพี่คราที่แล้วของมีน้อยเป็นข้าที่กินขนมนี่จนหมดแต่ครานี้ทำมามากถูกใจข้านัก ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ"

"เห็นภรรยาดีใจเช่นนี้ข้าก็มีความสุขแล้ว"

เขาขยับเข้าใกล้นางจับมือนุ่มนิ่มของภรรยาเอาไว้พร้อมกับเอ่ยเบาๆ ราวกระซิบ องค์หญิงสิบสามยิ้มจนตาหยีเมื่อได้ยินสามีเอ่ยเช่นนี้

หยางเอ้อหลางคีบขนมสีหวานลงในชามเปล่าของภรรยา นางส่ายหน้าแล้วอ้าปากกว้างเขายิ้มก่อนจะเป็นฝ่ายคีบป้อนนางด้วยตนเอง องค์หญิงสิบสามกินขนมพร้อมน้ำชาชั้นดีที่สาวใช้นำมาให้อย่างเอร็ดอร่อยเผลอไม่กี่อึดใจขนมของนางก็เหลือไม่ถึงครึ่งแล้วโดยที่หยางเอ้อหลางไม่ทันได้กินสักชิ้น

องค์หญิงสิบสามมองขนมในกล่องอาหารด้วยดวงตาละห้อยพร้อมกับมองใบหน้าเปื้อนยิ้มหล่อเหลาของสามี ในเมื่อนางรักเขานางย่อมต้องแบ่งให้เขากินแม้จะทำยากใจค่อนข้างยากสักหน่อยแต่คราหน้ายังขอให้ท่านยายทำให้ใหม่ได้ องค์หญิงสิบสามตัดใจแล้วจึงเอ่ยขึ้น