บทที่ 165

หยางเอ้อหลางสำลักพร้อมกับไอออกมาใบหน้าแดงก่ำ สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับอาชิงนั้นใบหน้าแดงไม่ต่างกับผู้ที่ถูกภรรยาเกี้ยวพาเมื่อสักครู่

ในขณะที่องค์หญิงสิบสามพอใจมากที่ได้กลั่นแกล้งสามีให้เขินอายเช่นนั้น นางเป็นสตรีหน้าด้านส่วนสามีของนางนั้นเมื่ออยู่กับผู้คนก็หน้าบางนัก เห็นเขามีสีแดงของเลือดฝาดทาที่หน้าแล้วยิ่งงดงามจึงอดที่จะเอ่ยความในใจออกมาไม่ได้

หยางเอ้อหลางกุมมือนางแน่น หากเขายังไม่ดึงดูดนางไปหาสิ่งอื่นท่าทางและน้ำเสียงเย้ายวนของนางคงทำให้เขาอดทนจนรวบร่างนางไปย่ำยีในเรือนนอนไม่ได้ สถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยดีภารกิจเขามีเยอะนักไม่อาจละเลยหยางเอ้อหลางจึงได้แต่ข่มใจและเอ่ยเปลี่ยนเรื่องโดยไว

"ขนมนี่ความจริงให้ท่านยายทำเอาไว้มากเจ้าไม่ต้องห่วงช่วงค่ำท่านยายคงส่งมาเพิ่ม"

"จริงหรือ ท่านพี่ดีต่อข้านัก"

องค์หญิงสิบสามดีใจจนลืมตนว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่กันเพียงลำพัง โน้มคอสามีมาจุมพิตเป็นรางวัลที่แก้มเขาเบาๆ เรื่องเมื่อสักครู่ยังไม่จางหายนางก็ลวนลามเขาต่อหน้าคนมากมายอีกแล้ว

หยางเอ้อหลางกระดากอายยิ่งนักที่ทำได้เพียงแต่กดเสียงต่ำไล่สาวใช้สองสามคนที่คอยปรนนิบัติออกไปให้หมด เหลือเพียงพวกเขาสี่คนที่นั่งคนละโต๊ะราวอยู่กันคนละโลก

โลกของหยางเอ้อหลางและหลินฮุ่ยหมินนั้นแสนหวานชื่นส่วนโลกขององครักษ์ฝานนั้นช่างมืดมิดยิ่ง บัดนี้อาชิงกำลังรอคอยแต่องครักษ์ฝานกลับไม่ขยับตะเกียบเลยสักครั้ง อาชิงจึงบังคับให้เขาอ้าปาก

องครักษ์ฝานมองนางอย่างชั่งใจหากนางไม่มีใจทำไมมาทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวครั้งแล้วครั้งเล่าเขาไม่เข้าใจนางเลยแม้แต่น้อย

ในคราแรกเขาไม่ขยับปากครั้นเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักนั้นมองเขาอย่างอ้อนวอนองครักษ์ฝานใจอ่อนยวบจึงยอมอ้าปากแต่โดยดี

อาชิงยิ้มแล้วหลังจากนางยิ้มนางก็เป็นฝ่ายป้อนขนมให้องครักษ์ฝานไปสองสามคำ ถึงนางจะทำให้เขาเจ็บปวดแต่เมื่อนางสั่งให้ทำสิ่งใดเหตุใดเขาจึงยังคงเชื่อฟังเช่นนี้เล่า องครักษ์ฝานรู้สึกว่าสวรรค์ไม่ยุติธรรม

ขนมในปากรสชาติหวานอร่อยล้ำลึกแต่ใบหน้าที่น่ารักและหัวใจของสตรีผู้นี้กระตุ้นความรู้สึกของเขาให้รู้สึกหวานขมอย่างล้ำลึกยิ่งกว่า

"ท่านกินแล้วนะ"

อาชิงเอ่ยยินดีพร้อมจ้องขนมกลีบบุปผาด้วยดวงตาเป็นประกาย เมื่อเห็นเขาเอาแต่เหม่อลอยไม่กินเสียที นางก็ไม่กล้ากินทั้งที่ใจอยากลองจนทนไม่ไหว

เมื่อเขาไม่ลงมืออาชิงจึงต้องลงมือป้อนองครักษ์ฝานก่อน เพื่อที่เขาจะไม่เห็นว่านางตะกละจนใจแคบไม่แบ่งขนมในยามที่เขากำลังมีปัญหาอะไรสักอย่างเช่นนี้ เมื่อเขาได้กินแล้วนางจึงคิดว่า หากนางกินหมดก็ไม่ได้รู้สึกผิดแล้ว

"กินอีกหรือไม่"

"เจ้ากินเถิด" องครักษ์ฝานส่ายหน้าเบาๆ

"ขอบคุณ"