บทที่ 166

องค์หญิงสิบสามหัวเราะออกมาอย่างดังราวกับเป็นเรื่องขบขัน อีกทั้งอาชิงยังร่วมวงหัวเราะอย่างสนุกสนาน ยิ่งทำให้หยางเอ้อหลางและองครักษ์ฝานมึนงงพวกนางกำลังรู้สึกขบขันในเรื่องใดกัน

"เหตุใดหมินเออร์หัวเราะเช่นนี้"

"ท่านแม่ทัพ ท่านรู้กระทั่งว่าข้าพึงใจคนผู้นั้น"

อาชิงยกมือทาบอกนางยอมรับว่าตกใจแต่ก็เทียบเท่ากับความรู้สึกขบขันไม่ได้

"เอ้อ เพียงการข่าวของข้าบังเอิญดีเจ้าไม่ต้องแปลกใจ"

"ท่านพี่หากท่านรู้จักคุณชายฉีมู่หลัว เหตุใดท่านไม่รู้ว่าเขาเป็นของข้าเล่าข้าเพียงแต่ให้อาชิงยืมคนผู้นั้นไม่อาจยกของรักให้นางได้ อย่างไรเสียข้าก็ไม่ให้อาชิงแต่งกับเขาเป็นแน่"

ครานี้เป็นหยางเอ้อหลางที่ตกตะลึงจนวาจาติดค้างที่ปากของตนเอง บุรุษผู้นี้เคยเป็นคนของภรรยาของเขาอีกทั้งยังเป็นของรักของนางอีกด้วย มันคือผู้ใดกันที่รนหาเรื่องตายเช่นนี้

องค์หญิงสิบสามมัวแต่หัวเราะ อิด ๆ เอื้อน ๆ ไม่พูดอะไรออกมา

บุรุษสองคนที่รอคอยนั้นพลันรู้สึกว่าโลกกำลังจะถล่มทลายลงมา

หรือจะบอกว่าสตรีสองคนนี้ชอบบุรุษคนเดียวกันอีกทั้งยังเปิดเผยต่อหน้าพวกเขาอย่างไม่รู้สึกผิดแต่อย่างใด

พวกเขานั้นกำลังคล้ายจมอยู่ในเมฆหมอก ใบหน้าของหยางเอ้อหลางจากเขียวครึ้มเปลี่ยนเป็นขาวซีดอย่างรวดเร็วเมื่อคิดว่าภรรยาของตนเองนั้นมีใจให้บุรุษอื่นนอกจากตนเอง

"เรียนท่านแม่ทัพ ฝ่าบาทรับสั่งให้ท่านและองครักษ์ฝานเข้าวังพร้อมฮูหยินชราโดยด่วนขอรับ บัดนี้ฮูหยินชราได้ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว"

เป็นพ่อบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบมาอย่างเร่งรีบ สัญชาตญาณของหยางเอ้อหลางทำให้เขารับรู้โดยพลันว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวพันกับสิ่งที่เขากำลังค้นหาเป็นแน่

"หมินเออร์เรื่องนี้เอาไว้ก่อน ข้าจะกลับมาฟังท่านอธิบายในภายหลัง"

แม้เรื่องบุรุษอีกคนจะสำคัญไม่น้อยแต่เรื่องที่ฝ่าบาทเรียกตัวพวกเขาเข้าเฝ้าย่อมสำคัญกว่า หยางเอ้อหลางกับองครักษ์ฝานจากไปราวลมพัด สองสตรีหยุดหัวเราะเมื่อเห็นใบหน้าเคร่งขรึมของสามี

"องค์หญิงไม่ใช่ว่าท่านแม่ทัพเข้าใจผิดหรอกนะเจ้าคะ"

"นอกจากองครักษ์ฝานเจ้าได้พูดถึงคุณชายฉีให้ผู้ใดฟังบ้าง"

"ข้าจะพูดเรื่องนี้กับผู้ใดได้ นอกจากองครักษ์ฝานหน้าตายผู้นั้นแล้วก็ไม่กล้าเล่าให้ผู้ใดฟังหากคนรู้ว่าข้ากำลังชอบผู้ใดอยู่จะไม่เป็นการสร้างความขบขันให้กับพวกเขาหรอกหรือ"

"เจ้าลองนึกให้ดี"

"องค์หญิงข้าจำได้แล้ว ข้าเคยเผลอเอ่ยชื่อคุณชายฉีกับบ่าวในเรือนเจ้าค่ะ" ในตอนนั้นอาชิงเพียงแต่เอ่ยกระเซ้าเล่นๆ กับบ่าวสองคนของตนเอง ว่าหากจะแต่งงานนางย่อมอยากแต่งกับคุณชายฉีผู้เพียบพร้อม ไม่คิดว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นปัญหาทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดได้

"เช่นนั้นไปตามบ่าวในเรือนของเจ้ามาสอบถามจะดีกว่า"

"เพคะ"

ในพระราชวังหลวงตำหนักทรงงาน ฮูหยินชราแห่งสกุลหยาง หยางเอ้อหลาง และองครักษ์ฝาน ต่างยืนอยู่หน้าพระพักตร์ ด้านหน้าของพวกเขาขันทีของฝ่าบาทถือพานเล็กที่มีผ้าสีทองห่อบางสิ่งเอาไว้ภายใน

สายตาของทุกคู่จับจ้องไปยังของสิ่งนั้น เพียงกงกงของฝ่าบาทเปิดผ้าออกก็พบความว่างเปล่าอยู่ในนั้น

"พวกเจ้าคงแปลกใจ ใยเราเรียกให้พวกเจ้ามาดูสิ่งของว่างเปล่าเช่นนี้"

"ฝ่าบาทกระหม่อมไร้ความสามารถไม่อาจเข้าใจได้พ่ะย่ะค่ะ" หยางเอ้อหลางเอ่ยขึ้น