บทที่ 167

"ทูลฝ่าบาทจากการที่กระหม่อมสอบสวนและดูผลชันสูตรของทูตแคว้นเว่ยนั้น พบว่าศพนั้นไม่ใช่ศพของสายลับแคว้นเว่ยจริงแต่มีการสับเปลี่ยนศพเพื่ออำพราง คนของแคว้นเว่ยผู้นั้นไม่ตายเขาอาจดื่มยาแกล้งตายแล้วสลับตัวหลบหนีไปเมื่อตอนที่ผ่าชันสูตร แต่ยังรวบรวมหลักฐานได้ไม่ครบจึงยังไม่ได้กราบทูลพ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้าว่าอย่างไรนะ คนผู้นั้นไม่ได้ตายหรือ" ฝ่าบาทตกพระทัยกับข่าวนี้ยิ่ง

"พ่ะย่ะค่ะ เขายังไม่ตาย กระหม่อมคิดว่ามีคนแอบช่วยคนผู้นั้นออกไปพ่ะย่ะค่ะ ซึ่งเบื้องหลังของคนผู้นี้ย่อมต้องเก่งกาจและมีอิทธิพลพอที่จะปิดหูปิดตาทหารในการช่วยเหลือเพียงแต่ไม่อยากให้ฝ่ายโน้นรู้ตัวจึงยังไม่เปิดเผยเรื่องนี้ออกมา ตอนนี้กระหม่อมเริ่มสืบได้มากขึ้นอีกไม่นานกระหม่อมจะนำความจริงทั้งหมดมาเปิดเผยพ่ะย่ะค่ะ"

"คนที่บังอาจกระทำเช่นนั้นเจ้าคิดว่าเป็นผู้ใด"

"ฝ่าบาทกระหม่อมไม่อาจเอ่ยได้พ่ะย่ะค่ะ"

ฝ่าบาทยกยิ้มเจ็บปวด เขาเป็นฮ่องเต้แคว้นต้าชิงแต่อำนาจในมือความจริงนั้นเป็นของสกุลของฮองเฮา

เพราะเป็นเช่นนี้เขาจึงต้องการคำทำนายจากตำหนักเทพเพื่อถ่วงอำนาจของฝ่ายฮองเฮาให้ลดน้อยลงเสียบ้าง หากไม่มีคำทำนายของธิดาเทพเกรงว่าฝ่าบาทอาจต้องตกเป็นเบี้ยล่างของสกุลฮองเฮาเป็นแน่

การที่พวกนั้นต้องการลดอำนาจของหยางเอ้อหลางนั้นความจริงฝ่าบาทไม่ทรงเห็นด้วย

หยางเอ้อหลางยิ่งเก่งกาจอีกทั้งเป็นราชบุตรเขยเช่นนี้ย่อมเท่ากับว่าฮ่องเต้นั้นได้เปรียบในหลายเรื่อง

ครานี้หากสาวไส้ออกมาให้หมดแม้จะเป็นฮองเฮาเมื่อคิดไม่ซื่อต่อพระองค์ ฝ่าบาทย่อมไม่เก็บเอาไว้เป็นแน่เมื่อกำจัดสกุลฮองเฮาได้

ฝ่าบาทจึงค่อยปลดหยางเอ้อหลางและรวบอำนาจเสีย เช่นนี้ความฝันที่จะครองอำนาจที่แท้จริงไว้ในมือย่อมอยู่ไม่ไกล

"เรารู้ว่าเจ้าพูดไม่ได้ แต่หากฝั่งนั้นทรยศเราถึงขนาดช่วยศัตรูแล้วเราก็ไม่อาจปล่อยไว้ได้เช่นกัน"

หยางเอ้อหลางถูกสั่งให้กระทำการทุกสิ่งอย่างลับๆ เขาสืบเรื่องที่สายลับแคว้นเว่ยแอบหลบหนีไปจากคุกโดยที่ไม่มีผู้ใดรู้

หยางเอ้อหลางเพียงแต่ทำตัวให้ยุ่งวุ่นวายกับงานเอกสารที่ฝ่าบาทมอบให้เพื่อตบตาคนภายนอก