บทที่ 168

หยางเอ้อหลางปลอมกายออกจากจวน โดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เขาออกไปสืบข่าวลับถึงสองวันหลังกลับมาก็แสร้งว่าตนเองทำงานในห้องหนังสือห้ามผู้ใดรบกวน

เขาทำท่าเมื่อยล้าหลังจากนั้นหยางเอ้อหลางเดินเอื่อยเฉื่อยไปจนถึงเรือนขององค์หญิงสิบสาม ยังไม่ทันจะก้าวเข้าไปในเรือนเขาก็ต้องดื่มยาบำรุงชามใหญ่ที่ท่านย่าสั่งให้เขากินไม่ขาดอย่างรวดเร็ว

เขากับองค์หญิงสิบสามในแต่ละคืนแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนแม้ไม่ได้ใช้ยาต้มพวกนี้ แต่ดูเหมือนว่าหยางเอ้อหลางก็ยังยินดีที่จะดื่ม การหลับนอนกับภรรยามากหน่อยนับเป็นความสำราญที่เขาชื่นชอบยิ่ง

หยางเอ้อหลางลูบที่อกตนเองคล้ายกำลังจัดอาภรณ์ กุญแจที่เขาแอบนำออกมาจากตำหนักของฝ่าบาทยังคงอยู่ในกายเขา ด้วยความช่วยเหลือของกงกงคนสนิทของฝ่าบาทนั้นหลังจากเข้าวังไปเข้าเฝ้าเมื่อสองวันก่อน กงกงก็นำกุญแจออกมาให้เขาจนได้

ในวังนั้นมีคนที่เขาเลี้ยงดูอยู่มาก ทุกคนนั้นบรรพบุรุษล้วนถูกสกุลหยางช่วยเหลือมาและส่งพวกเขาไปทำงานในวังอย่างลับๆ โดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้

หากเขาต้องการข่าวในวังแม้จะเป็นตำหนักฮองเฮาหยางเอ้อหลางย่อมหาทางนำข่าวออกมาให้จงได้ ตอนที่ฝ่าบาทพบว่ากุญแจหายไปนั้นได้สั่งคนค้นตัวของคนสนิททุกคนแต่ก็ไม่พบว่าเป็นผู้ใด

ในตำหนักของฝ่าบาทนอกจากกงกงแล้วแม้แต่ฝ่าบาทเองยังไม่รู้ว่ามีที่ใดสามารถซุกซ่อนสิ่งใดได้บ้าง กงกงคนสนิทของฝ่าบาทแน่นอนแม้จะอยู่ในวังมาตั้งแต่เด็กก็คือคนของเขาที่บรรพบุรุษส่งเข้าไปนั่นเอง

หยางเอ้อหลางไม่อาจบอกฝ่าบาทได้ว่าหินจันทราอยู่ในร่างของหลินฮุ่ยหมิน อีกทั้งไม่อาจเปิดเผยว่าตำราจันทราอีกครึ่งอยู่ที่สกุลหยางด้วยไม่อาจคาดเดาอารมณ์ของฝ่าบาทได้คนที่อยู่ในตำแหน่งฮ่องเต้แน่นอนว่าชีวิตคนย่อมสำคัญน้อยกว่าบัลลังก์เป็นแน่ เมื่อสายลับของเขารายงานว่าแอบเห็นว่าฝ่าบาทมีกุญแจที่คาดว่าเขากำลังตามหาอยู่

แผนขโมยกุญแจนี้เขาจึงได้สร้างขึ้นอย่างแนบเนียน ครานี้เขาต้องนำตำราจันทราอีกครึ่งจากตำหนักเทพออกมาเมื่อได้ตำราทั้งสองส่วนครบเขาก็จะสามารถช่วยภรรยาได้

แม้ว่าใจอยากจะบุกไปตำหนักเทพเสียตอนนี้แต่เพราะตนเองก็กำลังเป็นที่จับตามองของศัตรูหยางเอ้อหลางจึงทำการอย่างระมัดระวังยิ่ง ครานี้คงต้องอาศัยความร่วมมือของธิดาเทพแล้ว