บทที่ 169

หยางเอ้อหลางมองตามพลางกลืนน้ำลายลงคอ ภาพเรือนร่างงดงามไร้ที่ติในอาภรณ์บางยั่วยวน ใบหน้าหวานล้ำกว่าสตรีใดที่พานพบ อีกทั้งกิริยาเกรี้ยวกราดนี้ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวเกี่ยวกับคุณชายผู้นั้นที่เขาลืมชื่อไปแล้วมลายสิ้น

"เป็นท่านพี่ใช่หรือไม่"

เสียงหวานของนางเกรี้ยวกราดนัก แต่กระนั้นท่าทางเช่นนี้ก็แสนยั่วยวนให้คนตกหลุมเสน่ห์หาจนเมามัวไม่อาจหาทางออกไปอีกต่อไป

"มะ มะ ไม่ใช่ข้าเป็นแน่ภรรยาเจ้าฟังสามีก่อน"

หยางเอ้อหลางแทบสะดุดลมหายใจเมื่อนางกระโดดครั้งเดียวก็คร่อมร่างของเขาเอาไว้แล้วหลินฮุ่ยหมินดีใจที่นางตัดสินใจเลือกกระโดดตามกลิ่นของเขาจนถึงตัวในที่สุด หากนางโกรธเพราะคิดว่าเขากำลังจะหาอนุ หยางเอ้อหลางก็พร้อมให้นางลงโทษอย่างสาสมแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นผู้กระทำความผิดก็ตาม

เห็นท่าทางเมามายของภรรยาอีกทั้งพื้นนั้นก็ทั้งแข็งทั้งเย็น หยางเอ้อหลางจึงอุ้มนางขึ้นแล้วพามายังเตียงนอน

เขาวางร่างของนางลงอย่างอ่อนโยน กลับถูกหลินฮุ่ยหมินดึงตัวของเขาลงพร้อมกับพลิกกายกดร่างของเขาอีกครั้ง

นางถอดอาภรณ์ของตนเองออกอย่างเร่งร้อนเมื่อเสร็จแล้วไม่รู้ว่านางมีเชือกในมือตั้งแต่เมื่อใด

หยางเอ้อหลางเห็นนางพยายามที่จะมัดมือทั้งสองข้างของเขาเอาไว้ในขณะที่ปากพึมพำเสียงเบา

"มัดไว้ คนเลวคิดจะมีคนอื่นต้องมัดเอาไว้"

ความพยายามในการมัดคนของนางนับว่าล้มเหลวเมื่อตาลายยิ่ง หยางเอ้อหลางจึงเพียงถูกนางใช้ผ้าพันมือไว้อย่างหลวมๆ แต่เมื่อเห็นว่าภรรยาตั้งใจมัดเขาเช่นนั้นหยางเอ้อหลางก็ทำท่าทางราวกับว่าเขากำลังถูกมัดอย่างแน่นหนา สร้างความพอใจให้หลินฮุ่ยหมินยิ่ง

"ข้าจะถอดให้หมดไม่ให้ท่านกล้าออกไปที่ใด"

นางกล่าวจบก็ลงมือถอดอาภรณ์ของเขาด้วยมือที่ไร้เรี่ยวแรง สุดท้ายเป็นหยางเอ้อหลางที่อดหัวเราะออกมาไม่ได้เป็นคนช่วยนางถอดเสื้อผ้าให้ตัวเอง

หลินฮุ่ยหมินมองมือที่เป็นอิสระของเขาแล้วขมวดคิ้วน้อย เขาควรถูกมัดอยู่ไม่ใช่หรือ

เมื่อเห็นภรรยามองตนเองตาเขียวหลังจากช่วยนางถอดเสื้อผ้าของตนเองเสร็จก็แสร้งยกมือของตนเองขึ้นเหนือศีรษะ ทำกับว่าตนเองยังคงถูกมัดอย่างแน่นหนากระนั้น เมื่อเห็นสามีไม่ขยับดังเดิมนางก็เริ่มบ่นขึ้นมา

"ข้ามัดท่านแล้วเหตุใดมือท่านยังวุ่นวายเช่นนี้"

"ข้ายังคงถูกมัดอยู่ ภรรยาท่านไม่เห็นหรือ" เขาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาไม่พอใจของนาง สองมือประกบกันบนศีรษะแน่นหนาไม่ให้นางเห็นพิรุธได้

หลินฮุ่ยหมินมองมือเขาที่ไม่ขยับอีกทั้งเชือกที่พันกันอยู่ตรงนั้นก็คิดว่าตนเองคงตาลายจึงไม่เอาความกับเขาเรื่องนี้แล้ว จึงคาดโทษเรื่องอื่นต่อ