บทที่ 172

คืนวันหนึ่ง

องค์หญิงสิบสามพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งงดงามยิ่ง อีกทั้งตนเองยังแต่งกายด้วยอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ประดุจเทพเซียน นางเดินไปช้าๆ แม้ไม่เคยมาที่นี่แต่กลับไม่รู้สึกว่าตนเองหลงทางเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเดินมาได้สักพักด้านหน้าพบศาลาหยกหลังใหญ่ด้านหลังศาลาเป็นน้ำตกใสแจ๋ว ภาพน้ำตกที่ไหลลงมาเอื่อยเฉื่อยเสียงของน้ำตกไพเราะประดุจเสียงเพลงพิณ บริเวณโดยรอบศาลาปรากฏเป็นแปลงดอกไม้งดงาม

มีผีเสื้อตัวโตสยายปีกบินวนอยู่เป็นกลุ่ม เมฆลอยต่ำอยู่เหนือกลีบเกสรดอกไม้ งดงามจนนางตกตะลึงสวนดอกไม้ในวังหลวงว่างดงามมากแล้วก็ยังไม่อาจเปรียบกับที่นี่แม้เพียงเศษเสี้ยว สถานที่นี้คือที่ใดกัน

"หมินเออร์เจ้ามาแล้ว"

เป็นเสียงสตรีผู้หนึ่งน้ำเสียงไพเราะอ่อนโยนอีกทั้งคุ้นเคยกับนางยิ่ง หลินฮุ่ยหมินมองเห็นไม่ชัดเจนนักนางจึงค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ๆ จวบจนกระทั่งเห็นคนผู้นั้นได้ชัดเจน สตรีผู้งดงามที่คุ้นสายตาผู้นี้คือใครกัน

"หิวหรือไม่"

คนผู้นั้นเอ่ยถามอ่อนโยนพร้อมกับประคองให้นางนั่งลง ทันใดนั้นบนโต๊ะพลันมีอาหารมากมายปรากฏขึ้นเต็มโต๊ะ

หลินฮุ่ยหมินมองใบหน้างดงามของสตรีผู้นั้น พร้อมกับมองอาหารอย่างตกตะลึง นางกลืนน้ำลายลงคอจู่ๆ อาการหิวก็เล่นงานจนรู้สึกหูอื้อตาลายเป็นอย่างมาก

องค์หญิงสิบสามคิดว่าไม่อาจเกรงใจแล้วจึงได้เอ่ยออกไปเบาๆ

"หิวเจ้าค่ะ"

คนผู้นั้นแย้มยิ้มแล้วยื่นตะเกียบให้ หลินฮุ่ยหมินรับตะเกียบมาแล้วเริ่มต้นกินอย่างเงียบๆ แต่การคีบของนางค่อนข้างว่องไว คนผู้นั้นยังใจดีรินน้ำชาให้เมื่อเห็นว่าหลินฮุ่ยหมินรีบกินจนสำลัก

พลันดื่มชาก็พบว่าชานี้เป็นชาชั้นเลิศ แม้แต่น้ำชายังดีเช่นนี้อีกทั้งสงสัยตนเองว่าเหตุใดจึงวางใจคนผู้นี้นัก

แม้จะสงสัยว่าที่นี่คือที่ไหนองค์หญิงสิบสามกลับไม่ได้เอ่ยปากซักถามออกมาแม้แต่คำเดียว อาหารที่นางกำลังกินมีรสชาติประดุจอาหารทิพย์ ล้ำเลิศและงดงามกว่าที่เคยกินมาตลอดชีวิต

"อร่อยหรือไม่" เสียงอ่อนโยนเอ่ยถาม

"อร่อยเจ้าค่ะ"

คนผู้นั้นยิ้มบางๆ พลางลูบศีรษะขององค์หญิงสิบสามแผ่วเบาพร้อมกับเอ่ยถามว่า

"เจ้าอยากอยู่ที่นี่หรือไม่"

หลินฮุ่ยหมินส่ายหน้าแล้วตอบว่า

"ไม่อยาก"

"ด้วยเหตุใด ที่นี่งดงามมากเจ้าไม่เห็นหรือ อีกทั้งมีอาหารที่อร่อยยิ่ง ดูอาภรณ์ที่เจ้าสวมสิงดงามเช่นนี้ไม่ชอบหรือ"

"ชอบทั้งหมดเจ้าค่ะ"

"เมื่อชอบแล้วเหตุใดไม่อยากอยู่เล่า"

"ที่นี่ข้าไม่เห็นแม่ทัพหยาง หากเขาไม่อยู่ที่นี่ข้าก็ไม่อยากอยู่"