บทที่ 173

องค์หญิงสิบสามกำลังนั่งขัดสมาธิตัวตรงด้านหลังของนางมีฝ่ามือคู่หนึ่งกำลังถ่ายทอดพลังลมปราณอ่อนโยนให้นาง

พลังสายนี้กำลังสกัดกั้นหินจันทราภายในร่างกายไม่ให้เคลื่อนที่ กระพรวนผู้พิทักษ์เปล่งแสงสีแดงกระจายเป็นคลื่นที่อ่อนแอออกมา หลินฮุ่ยหมินไม่อาจขยับกายไม่อาจเปล่งเสียงด้วยเจ็บปวดและทรมานอย่างถึงที่สุด

จวบจนเวลาผ่านไปราวสองชั่วยามสิ่งที่อยู่ภายในร่างกายพลันสงบนิ่ง ความเจ็บปวดของนางที่ผ่านมาแม้จะเป็นเวลาไม่นานแต่นางกลับรู้สึกเหมือนเป็นเวลาแห่งความเจ็บปวดที่ยาวนานยิ่ง

หลินฮุ่ยหมินฟุบร่างที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อของตนลงบนอกสามี ครานี้หินจันทรายากจะควบคุม หยางเอ้อหลางสูญเสียพลังปราณไปมากจนกระอักเลือดออกมาคำโต เขารีบใช้ผ้าเช็ดหน้าสีดำซับออกอย่างรวดเร็วด้วยไม่ต้องการให้ผู้เป็นภรรยาได้เห็น

"หมินเออร์ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"

น้ำเสียงห่วงใยอ่อนนุ่มนวลของหยางเอ้อหลางดูเหมือนจะทำให้หลินฮุ่ยหมินฟื้นตัวได้ดีขึ้น

"ท่านพี่ครานี้ท่านสูญเสียพลังไปมาก ทั้งหมดเป็นเพราะข้า" นางกล่าวเสียงเบาลูบมือเรียวบนใบหน้าซีดเซียวของเขา ในใจรู้สึกเจ็บปวดยิ่ง นางไม่อยากให้เขาเป็นเช่นนี้เลย

"สำหรับข้าแล้วไม่มีสิ่งใดที่ให้ท่านไม่ได้ อย่าได้เอ่ยถึงอีก" เขาไล้นิ้วเรียวที่ริมฝีปากของนางพลางใช้ผ้าชุบน้ำแล้วเช็ดเหงื่อเปียกชื้นให้

"ข้าไม่อยากให้ท่านสิ้นเปลืองปราณเพราะข้า"

"ข้าบอกแล้วว่าอย่าได้เอ่ยถึงอีก" เขาปิดปากนางด้วยริมฝีปากของเขา สัมผัสอ่อนโยนบางเบาประดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ

"ท่านพี่ข้าเหนื่อยเหลือเกิน"

"นอนเสียเถิด พรุ่งนี้ดื่มของบำรุงมากหน่อยอย่าดื้อเข้าใจหรือไม่หินจันทราคงไม่เคลื่อนย้ายไปอีกนาน แต่กระนั้นข้ายังไม่วางใจหากรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติให้รีบบอกข้าเข้าใจหรือไม่"

"อืม"

หลินฮุ่ยหมินเอ่ยคำนี้พลางกุมมือของเขาไว้แน่น ไม่นานหยางเอ้อหลางก็พบว่าภรรยาหลับไปแล้ว

เขาควานมือเข้าไปใต้ฟูกนอนพร้อมกับเปิดช่องลับช้าๆ พบว่ากุญแจที่เขาแอบซ่อนเอาไว้ยังอยู่ที่เดิม

คราแรกตั้งใจจะรอเวลาสักหน่อยเพื่อไม่ให้ฝ่าบาททรงสงสัยจึงจะทำการนำตำราจันทราออกมาจากตำหนักเทพ

แต่เมื่อภรรยาเกิดอาการหินจันทราเคลื่อนย้ายอีกทั้งพลังของกระพรวนผู้พิทักษ์ไม่อาจสกัดการเคลื่อนย้ายได้เช่นนี้ทำให้หยางเอ้อหลางตัดสินใจแล้ว เขาต้องนำตำราจันทราออกมาจากตำหนักเทพให้เร็วที่สุด

หยางเอ้อหลางลืมตาตื่นพบว่าผู้เป็นภรรยากำลังเบิกดวงตาดำขลับมองเขาอยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้ได้หยางเอ้อหลางยันกายลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับใช้หลังมือสัมผัสที่แก้มเนียนของภรรยาแล้วเอ่ยขึ้น

"เหตุใดจึงตื่นเช้า ไม่สบายตรงไหนหรือไม่"

หยางเอ้อหลางไม่สบายใจนัก เมื่อคืนนางได้รับการทรมานจากหินจันทราอย่างถึงที่สุด ปกติแล้วควรจะหลับยาวกว่านี้ พักผ่อนมากกว่านี้

"ท่านพี่หากข้าตายท่านจะทำเช่นไร"

หยางเอ้อหลางตกใจยิ่ง เขามองนางนิ่งชั่วครู่ไม่เอ่ยคำปลอบโยนแต่กลับเอ่ยคำหนึ่งออกมาอย่างหนักแน่นคล้ายจะสาบานต่อฟ้าดินให้เป็นพยาน

"หากท่านตายข้าคงได้แต่ใช้กระบี่แทงตัวเองตายตาม"

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว" นางกล่าวจบพลันล้มตัวลงไม่นานก็หลับไป