บทที่ 174

องค์หญิงสิบสามกัดนิ้วพลางครุ่นคิด ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความดีใจเป็นอย่างยิ่ง

"อาชิงข้าจำได้แล้ว"

"จำสิ่งใดได้เพคะ"

"จำได้ว่าข้าพบคนผู้หนึ่ง นางเรียกข้าว่าลูกแม่เช่นนั้นนางย่อมเป็นท่านแม่ของข้า"

"จริงหรือเพคะ พระนางมาหาองค์หญิงแล้วทรงบอกสิ่งใดหรือไม่เพคะ" เป็นครั้งแรกตั้งแต่ท่านแม่ขององค์หญิงจากไปที่นางจะฝันเห็นกระมัง

"ข้า...ข้า.."

องค์หญิงสิบสามกัดนิ้วอีกรอบ นางต้องใช้สมาธินักภาพในฝันเช่นนั้นช่างรางเลือนนัก ท่านแม่ของนางบอกสิ่งใดกับนางกัน

"เหมือนท่านแม่จะบอกบางสิ่ง แต่อาชิงข้าลืมไปแล้วจำไม่ได้แล้ว" องค์หญิงสิบสามกลัดกลุ้มยิ่ง บางสิ่งที่สำคัญมากท่านแม่ได้บอกไว้ เหตุใดนางจึงลืมเช่นนี้

"ไม่เป็นไรเพคะ องค์หญิงค่อยๆ คิดบางทีอาจมีสิ่งใดที่สำคัญที่พระนางบอกกับองค์หญิง นิมิตขององค์หญิงไม่อาจละเลยสิ่งที่เกี่ยวข้องล้วนมีความจริงในนั้น" อาชิงได้แต่ปลอบโยนหวังว่าหากจิตใจสงบองค์หญิงสิบสามจะจดจำได้บ้าง

เรื่องนี้ทำให้องค์หญิงสิบสามใช้เวลาเกือบทั้งวันในการนั่งทบทวน นางคิดจนศีรษะโตก็คิดไม่ออก จวบจนพลบค่ำพลันในใจก็เกิดความกระจ่าง นางวิ่งไปหาอาชิงถึงเรือนพบว่าองครักษ์ฝานก็อยู่ที่นั่นด้วย อาชิงกำลังให้อาหารกระต่ายถึงกับตกใจที่องค์หญิงวิ่งมาไม่แม้กระทั่งจะสวมเสื้อคลุมร่างกายให้อบอุ่น

"อาชิงข้าคิดออกแล้ว ข้าคิดออกแล้วชัดเจนมากเลยทีเดียว"

องครักษ์ฝานได้ฟังเรื่องที่อาชิงเล่าถึงความฝันขององค์หญิงในขณะที่หินจันทราเคลื่อนย้ายมาแล้ว พลันรู้สึกตื่นเต้นไปด้วยเขาจึงตั้งใจฟังอย่างเต็มที่

"องค์หญิงพระทัยเย็นๆ นะเพคะ ค่อยๆ เล่าเพคะ"

อาชิงจับมือองค์หญิงไว้พลางพานางเข้าไปนั่งในเรือนสั่งให้บ่าวรับใช้นำน้ำชามาถวาย หลังจากดื่มน้ำชาไปหลายอึกเพราะกระหายด้วยเรือนอาชิงกับเรือนท่านแม่ทัพอยู่ห่างกันค่อนข้างมากนางจึงใช้แรงในการวิ่งมาไกลองค์หญิงสิบสามจึงเอ่ยขึ้น

"อาชิง ในฝันท่านแม่พาข้าไปถ้ำแห่งหนึ่งมีเพชรนิลจินดาอีกทั้งทองเครื่องประดับงดงามประดุจภูเขาย่อมๆ ลูกหนึ่ง แล้วยังบอกว่ามอบของเหล่านี้ให้ข้า อาชิงข้าคิดว่าท่านแม่อาจฝังสมบัติไว้ให้ข้าใต้ภูเขาสักลูกเป็นแน่"

"เป็นเช่นนั้นหรือเพคะ องค์หญิงหม่อมฉันดีใจด้วยแม้ไม่มีท่านแม่ทัพองค์หญิงก็รวยแล้วเพคะ"

อาชิงดีใจประดุจเห็นสมบัติอยู่ตรงหน้า สองนายบ่าวพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้นว่าจะไปหาสมบัติเหล่านั้นได้จากที่ไหนโดยไม่สนใจองครักษ์ฝานที่นั่งทำหน้าพิกลอยู่ด้านข้าง

องครักษ์ฝานได้ยินดังนั้นก็ร่างพลันโอนเอนแทบจะหงายหลังลงจากเก้าอี้ องค์หญิงสิบสามท่านช่างรักสมบัติเกินไปแล้ว