บทที่ 175

แต่ไม่ทันเสียแล้วเมื่อถูกท่านย่าตีเข้าไปที่ท้องอย่างว่องไว ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของคนชุดดำเหล่านั้น

แรงตีของท่านย่านับว่าหนักยิ่งคนผู้นั้นถึงขนาดร่างกระเด็นพร้อมกับกระอักเลือดออกมา มันชี้นิ้วมายังท่านย่าที่ยืนอย่างสงบก่อนจะสลบไปทันใด

"ยายแก่เป็นวรยุทธ์" เสียงคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ

หยางเอ้อหลางเป็นห่วงท่านย่ายิ่ง เขาไม่ต้องการให้ท่านย่ามือเปื้อนเลือดอีกแล้ว เขาเบิกตากว้างเมื่อสตรีชราผู้นั้นยังคงใช้ไม้เท้าหัวกิเลนตีคนไม่หยุด

คนที่ถูกส่งมาวรยุทธ์ถือว่าดีมาก หากแต่เมื่อเปรียบเทียบกับปรมาจารย์เช่นท่านย่าแล้วจึงนับว่าห่างชั้น

ไม้เท้าหัวกิเลนถูกสลัดปลอกทิ้งอย่างว่องไวภายในเป็นกระบี่คมกริบกวัดแกว่งไล่ฟันคู่ต่อสู้จนเลือดกระเซ็น

หยางเอ้อหลางเห็นแววตาหวาดกลัวของพวกมันอย่างชัดเจนในขณะที่ท่านย่าตีคนด้วยสายตาประดุจพระโพธิสัตว์กำลังประทานพรกระนั้น

แม้ท่านย่าจะชราแต่เห็นได้ชัดว่าวรยุทธ์นั้นหาได้ถดถอยไม่ เห็นดังนั้นก็วางใจจึงจัดการในส่วนของตนเองอย่างว่องไวเช่นกัน

คนจำนวนมากที่คิดว่าตนเป็นต่อในคราแรกกลับถูกหยางเอ้อหลางและท่านย่าจัดการเพียงชั่วพริบตา

หยางเอ้อหลางนั่งลงดึงผ้าปิดหน้าออกจากคนที่ล้มกองลงตรงนั้น คนพวกนี้คงเป็นนักฆ่าจากสำนักใดสำนักหนึ่งเป็นแน่

ทันใดนั้นคนที่ล้มลงผู้หนึ่งกลับว่องไวยิ่ง เขาดีดกายคว้าตำราจันทราที่อยู่ในกล่องไม้ออกมาแล้ววิ่งหายไปด้วยความเร็ว

หยางเอ้อหลางตกใจเตรียมกระโดดตาม ท่านย่าดึงแขนของเขาแล้วเอ่ยว่า

"เราค่อยๆเดินจะดีหรือไม่"

"ท่านย่าตำรานั่น"

ท่านย่าส่ายศีรษะแล้วเอ่ยเบาๆ

"ประคองย่าออกไปเมื่อสักครู่ตอนออกกำลังก็รู้สึกดีอยู่แต่ตอนนี้ชักจะปวดเมื่อยเสียแล้ว"

หยางเอ้อหลางแม้จะร้อนใจยิ่งแต่เพราะเป็นท่านย่ามีท่าทีสงบสุขเขาจึงได้แต่นึกสงสัย เขาเข้าไปประคองท่านย่าแล้วเอ่ยขึ้น

"ท่านย่าค่อยๆ เดิน"

เดินออกมานอกเรือนบัดนี้คนของเขามาถึงแล้ว หยางเอ้อหลางสั่งให้คนเก็บกวาดที่ยังมีชีวิตก็จับกุมไว้สอบสวน

ส่วนที่ตายแล้วก็จัดการฝังร่างเสีย

ความจริงหยางเอ้อหลางรู้อยู่แล้วว่าตนเองถูกสะกดรอย เพียงแต่ต้องการให้พวกมันเผยตนจึงได้ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้จนล่อพวกมันมาที่นี่

เขาต้องการให้คนพวกนั้นรู้ว่าเขาได้ตำราแล้ว หากพวกมันรู้ย่อมพุ่งโจมตีมาที่เขาเช่นนั้นจะทำให้คนที่อยู่ในที่มืดเปิดเผยตัวการจับกุมก็จะสามารถทำได้ง่ายขึ้น