บทที่ 192

จวบจนเวลาผ่านไปราวสามชั่วยาม ดวงจันทร์คล้อยต่ำลงไปมาก ลมหายใจขององค์หญิงสิบสามรวยริน

กระพรวนผู้พิทักษ์ที่ไหม้เนื้อหนังของนางจนถึงแทบถึงกระดูกนั้นได้สลายไป ความเจ็บปวดแล่นไปที่หว่างอกหินจันทราลอยออกมาจากปากของลาน้อย ฉางอ๋องที่ยืนคอยลุ้นด้วยความเจ็บปวดอยู่เป็นนานรีบคว้าหินจันทราเอาไว้ พลันองค์หญิงสิบสามค่อยๆ กลับคืนร่างเดิม

อาชิงถลาเข้าไปห่มร่างของนางด้วยผ้าผืนโตไม่ให้เปลือยเปล่ากลางสายลม หยางเอ้อหลางเข้าประคองกอดร่างบอบบางที่ไร้เรี่ยวแรงอย่างว่องไวเช่นกัน

เขาจุมพิตหน้าผากนางหนักๆหลายที ปลอบโยนนางอย่างอ่อนโยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเห็นภรรยายังมีลมหายใจที่ไม่ติดขัด พลังลมปราณแม้จะอ่อนบางแต่ยังไหลลื่นเขาจึงวางใจ

อ๋องฉางอันรีบปลดเชือกที่พันธนาการนางไว้ ดูบาดแผลที่ขาเห็นว่าลึกมากเขาจึงใช้ผงห้ามเลือดเทลงอย่างรวดเร็ว

ตอนที่นางเป็นสัตว์เวทแผลนี้แม้จะลึกแต่เลือดของนางกลับไม่ได้ไหลออกมามากจึงทำให้นางยื้อชีวิตของตนเองได้ แต่เมื่อกระพรวนผู้พิทักษ์สลายไปแล้ว แผลบริเวณนั้นกลับมีเลือดไหลออกมาเป็นอย่างมาก

เมื่อนางไร้กระพรวนผู้พิทักษ์องค์หญิงสิบสามก็ไม่อาจรักษาแผลของตนเองได้อีกกลายเป็นคนธรรมดาที่เจ็บปวดด้วยคมอาวุธได้อย่างเช่นคนปกติทั่วไป

ยาห้ามเลือดของอ๋องฉางอันมีอานุภาพดียิ่ง ด้วยเป็นยาที่ใช้สำหรับห้ามเลือดในยามสงครามเพียงเทผงสีขาวลงไปชั่วครู่เลือดของนางก็จับตัวกันและหยุดไหลในที่สุด อ๋องฉางอันเอ่ยถามเสียงเจือด้วยความเจ็บปวด

"เป็นอย่างไรบ้าง"

"สบายกว่าที่คิด ตอนนี้ข้าไม่ตายแล้ว"

องค์หญิงสิบสามเอ่ยเสียงแหบแห้งตามที่ตนเองรู้สึก ใบหน้าแม้จะซีดจนเป็นกระดาษ แต่ดวงตาของนางยังเต็มไปด้วยความชุ่มชื่น

ผู้เป็นพี่ชายมีใจที่คล้ายจะสลายรู้สึกดีขึ้นมาก อาชิงเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้องค์หญิงสิบสามจนแห้งในขณะที่หยางเอ้อหลางยังกอดภรรยาเอาไว้หลวมๆ ลมที่พัดโหมกระหน่ำติดต่อกันสงบลงแล้ว

"ดีที่พวกท่านอยู่ที่นี่ไม่เช่นนั้นข้าคง"

องค์หญิงสิบสามเอ่ยแล้วหัวเราะต่ำ ๆ ในเวลาที่ทุกข์ทรมานที่สุดมีใบหน้าของหยางเอ้อหลางและพี่ชาย อีกทั้งอาชิง ที่ยึดเหนี่ยวนางเอาไว้ นางเห็นท่านแม่มาหานางพร้อมกับลูบศีรษะนางครั้งแล้วครั้งเล่า

คงเพราะมีพวกเขานางถึงได้ตะเกียกตะกายกลับมาได้อย่างปลอดภัยเช่นนี้ เมื่อหินจันทราออกจากร่างองค์หญิงสิบสามรับรู้ว่าร่างกายของตนเองนั้นเบาหวิวอย่างประหลาด

"ท่านพี่ข้าเจ็บข้อเท้า"

หยางเอ้อหลางฟังแล้วกัดฟัน น้ำตาลูกผู้ชายแทบจะหยดลงมาด้วยสงสารภรรยา เขาเอ่ยเบาๆ ว่า