บทที่ 193

เขาเดินเข้าไปในกระโจมเห็นหยางเอ้อหลางกำลังรินน้ำให้น้องสาวของตนเองดื่ม ท่าทางของนางดีขึ้นกว่าเมื่อสักครู่ค่อนข้างมาก อ๋องฉางอันจึงยิ้มออกมาได้

"สิบสามดีขึ้นบ้างหรือไม่"

หยางเอ้อหลางป้อนน้ำให้นางดื่ม หลังจากดื่มจนหมดนางรู้สึกดีขึ้นมากจึงพยักหน้า พบว่าพี่ชายของนางเข้ามาในกระโจมเช่นกันมองนางด้วยสายตาหวาดวิตก นางจึงเอ่ยขึ้น

"พี่ใหญ่ข้าสบายดีจริงๆ"

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว รีบหายอย่าทำให้ข้าต้องห่วงเจ้ามากไปกว่านี้"

"เข้าใจแล้ว ท่านไม่ต้องห่วง" นางยิ้มให้พี่ชายจนตาหยี

"น้องเขยด้านนอกมีบางอย่างให้เจ้าดู"

ด้วยท่าทางของอ๋องฉางอันนั้นหยางเอ้อหลางคิดว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่เขาจึงพยักหน้าแล้วลูบศีรษะภรรยาแผ่วเบา

"เดี๋ยวข้ามา เจ้าอยู่กับอาชิงดีๆนะ นอนนิ่งๆ อย่าได้ซุกซนยานี่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่ขาของเจ้าได้ชั่วคราว แต่หลังจากหมดฤทธิ์แล้วเจ้าจะเจ็บปวดยิ่ง หากรู้สึกเจ็บก็ให้รีบบอกข้าจะได้ใส่ยาให้อีก"

"ข้าเข้าใจแล้ว"

นางเอ่ยเบา ๆ แค่ทำให้ทุกคนห่วงเช่นนี้ก็รู้สึกผิดแล้วจึงพยายามทำตนให้แข็งแรงที่สุด

สามีและพี่ชายออกไปด้านนอกแล้ว องค์หญิงสิบสามให้อาชิงพยุงขึ้นยืน นางอยากรู้ว่ากำลังตนเองนั้นยังมีมากน้อยเพียงใด เมื่อเห็นว่าตนเองยังพอยืนได้จึงดีใจมาก

ร่างกายไม่ได้แย่เท่าที่ควร เพียงแต่ไม่ลงน้ำหนักที่ขาข้างที่เจ็บก็ไม่ทรมานแล้ว นางยังไม่เห็นแผลของตนเองเพราะถูกอาชิงพันด้วยผ้าเอาไว้ก่อน

อาชิงเห็นท่าทางที่ยังไม่รู้ร้อนรู้หนาวขององค์หญิงสิบสามก็พลันน้ำตารื้น หากองค์หญิงเห็นแผลของตนนางจะเป็นลมล้มพับไปหรือไม่

ที่ผ่านมาองค์หญิงสิบสามไม่เคยได้เห็นแผลตนเองเลยสักครั้งด้วยมีกระพรวนผู้พิทักษ์คอยรักษาให้อย่างรวดเร็ว

แต่ครานี้อาชิงต้องคิดหาทางปลอบโยนนางไว้ล่วงหน้าแล้ว ด้วยกลัวว่าผู้เป็นนายจะงอแงเสียอกเสียใจหากเห็นแผลนี้เข้า

ที่สำคัญแผลนี้ลึกจนคิดว่าต้องกลายเป็นแผลเป็น สตรีหากมีแผลเป็นแล้วย่อมถือว่าเป็นตราบาปสำหรับตนองค์หญิงสิบสามจะทนได้หรือ แล้วท่านแม่ทัพเล่าจะรักองค์หญิงเช่นเดิมหรือไม่ อาชิงไม่อยากคิดแล้ว

"ข้าขอเข้าพบองค์หญิงได้หรือไม่"