บทที่ 69

อาชิงเห็นสามีภรรยาพูดคุยกันด้วยเรื่องเช่นนั้นจึงรีบหันหลังแล้วเดินออกไปพร้อมปิดประตูให้ผู้เป็นนายแน่นหนา ใบหน้าอาชิงร้อนผ่าวด้วยเพิ่งเห็นกิริยาราวกับหนุ่มน้อยเกี้ยวสตรีเช่นนี้ของท่านแม่ทัพเป็นครั้งแรก

คืนนี้หลังจากองค์หญิงสิบสามกลายร่างอาชิงต้องขังนางเอาไว้ในเรือนให้ได้ กระนั้นด้านนอกจวนฉางอ๋องซึ่งบัดนี้ไม่ได้อยู่เมืองหลวงยังคงวางคนสนิทของฉางอ๋องไว้ด้านนอกเพื่อป้องกันเพื่อองค์หญิงสามารถเล็ดลอดออกไปได้

ฉางอ๋องถูกฝ่าบาทส่งตัวไปชายแดนได้นับสองเดือนแล้วแม้บัดนี้ชายแดนจะสงบสุขแต่เพราะตำแหน่งที่ฝ่าบาทวางไว้ด้วยต้องการให้ฉางอ๋องเป็นผู้กุมอำนาจกองทัพแทนหยางเอ้อหลาง

ที่อาชิงรู้มาคือฝ่าบาทวางใจฉางอ๋องว่าเป็นคนของตนมากกว่าหยางเอ้อหลางด้วยเป็นผู้เลี้ยงดูฉางอ๋องมาตั้งแต่เล็ก อีกทั้งไม่ต้องการให้อำนาจกองทัพตกอยู่ในมือของสกุลเต๋อที่เป็นสกุลบ้านเดิมของฮองเฮา

การส่งฉางอ๋องไปในครานี้เบื้องหน้าเขาเป็นเพียงตัวแทนฝ่าบาทเพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้กองทัพแต่แท้ที่จริงแล้วเพื่อให้ฉางอ๋องแสดงฝีมือให้ขุนพลในกองทัพยอมรับ โดยมีความช่วยเหลือของสกุลหยางข่าวที่ฉางอ๋องส่งมาถึงองค์หญิงสิบสามจึงไม่มีเรื่องน่าห่วงอันใด

ฉางอ๋องได้รับการยอมรับในเบื้องต้นจากนายกองในกองทัพเป็นอย่างดี เพียงแต่ต้องอาศัยเวลาเพื่อให้ทหารเหล่านั้นเชื่อใจในฝีมือการคุมกำลังกองทัพแทนหยางเอ้อหลางให้จงได้

เมื่อออกมานอกเรือนอาชิงพบองครักษ์ฝานอยู่เฝ้าอยู่ด้านหน้า ท่าทางผ่อนคลายอีกทั้งยังพูดคุยกับองครักษ์ผู้อื่นด้วยความสนุกสนาน เมื่อเห็นอาชิงเขาจึงเอ่ยทักขึ้นอีกทั้งยังไล่องครักษ์ผู้อื่นออกไปให้ห่าง

"ความจริงเจ้าควรออกมานานแล้ว จะอยู่เป็นก้างขวางคอผู้อื่นด้วยเหตุใด"

"หัวหน้าฝานตำหนิข้าหรือ"

องครักษ์ฝานพยักหน้า อาชิงเห็นพลันย่นจมูก คนผู้นี้เป็นคนตรงไปตรงมาไม่เคยไว้หน้าผู้ใดแม้แต่สตรีเช่นนาง เพราะเช่นนี้อาชิงจึงพยายามหลีกเลี่ยงที่จะสนทนากับเขาด้วยไม่อยากทำให้ตนหงุดหงิดกับความเถรตรงเกินไปของคนผู้นี้

"ข้าจะออกมาได้อย่างไรหากองค์หญิงไม่อนุญาต"

"เจ้ากับองค์หญิงนี่ข้ารู้สึกว่าช่างประหลาดนัก องค์หญิงอภิเษกแล้วเจ้าเป็นบ่าวควรรู้สิ่งใดควรไม่ควรกลับยังทำตามอำเภอใจเช่นนี้ ชอบทำเรื่องที่ไร้สาระโดยไม่มีผู้ใดห้ามปรามกันแบบนี้อันตรายยิ่ง"

"นี่เจ้า หากจะว่าข้าก็เชิญข้าไม่ถือสาอย่าลามปามไปถึงนายของข้า"

"เอาล่ะ ๆ ข้าเพียงเตือนเจ้าด้วยหวังดีหากเจ้าคิดเป็นอื่นข้าก็ไม่แก้ตัวแล้ว"

อาชิงยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น องครักษ์ฝานมองใบหน้าบึ้งตึงของอาชิงแล้วส่ายหน้า ดื้อรั้น ไม่ฟังใครทั้งนายทั้งบ่าวจริงๆ

ภายในห้องนอนองค์หญิงสิบสามรู้สึกว่าอากาศร้อนระอุนัก หยางเอ้อหลางผู้นี้เมาแล้วชวนให้น่ารังแกนัก ผิวกายของเขาที่อยู่เมืองหลวงมาหลายเดือนบัดนี้ความคล้ำดำได้หายไปแล้ว