บทที่ 70

ด้านนอกอาชิงเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข องครักษ์ฝานทำท่าจะไม่จากไปไหน เมื่อใกล้เวลาหากองค์หญิงกลายร่างปีศาจแล้วองครักษ์ฝานพบเข้าเรื่องไม่แย่ขึ้นอีกหรือ ไม่ได้การอาชิงต้องหาวิธีแล้ว

“หัวหน้าฝานท่านกินข้าวหรือยัง”

"ยัง ข้ายังไม่หิว"

"เจ้าไม่หิวข้าหิว เช่นนั้นไปกินข้าวเป็นเพื่อนข้าหน่อย"

กล่าวจบอาชิงก็ลากองครักษ์ฝานออกไปไม่ฟังคำปฏิเสธเขาแม้แต่น้อย อาชิงอยู่กับองค์หญิงสิบสามตั้งแต่เล็กจึงบ่มเพาะนิสัยใจกล้าหน้าด้านมาจากองค์หญิงไม่น้อย แม้องครักษ์ฝานเป็นบุรุษนางกลับจับจูงมือเขาอย่างไม่สนใจ องครักษ์ฝานนิ่งแข็งค้างอยู่ชั่วครู่จึงถอนหายใจออกมา ยอมให้สตรีผู้นี้ลากเขาไปแต่โดยดี

จู่ๆ ด้านในเรือนขององค์หญิงสิบสามก็เกิดเสียงดังขึ้น องครักษ์ฝานหยุดเท้าทันใดเป็นอาชิงที่เอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน

"ท่านจะไปที่ใด"

"ท่านแม่ทัพอาจเกิดอันตรายเจ้าไม่ได้ยินเสียงหรือ"

"เกิดสิ่งใดได้ในห้องสามีภรรยาอยู่ด้วยกัน วรยุทธ์ท่านแม่ทัพดีปานนั้นอีกทั้งอยู่ในจวนสกุลหยางจะมีอันตรายใดได้"

"ข้ายังไม่วางใจ"

"เจ้าจะบ้าหรือ พวกเขาอาจกำลังทำสิ่งที่สามีภรรยากำลังกระทำอยู่เจ้ากล้าเข้าไปขัดขวางหรือ"

อาชิงตะโกนเสียงดังไม่เพียงแต่องครักษ์ฝานที่ได้ยิน ทหารเวรยามล้วนได้ยินทุกฝีเท้าที่ตั้งใจไปที่เรือนองค์หญิงสิบสามจึงหยุดลง หลายคนใบหน้าแดงก่ำด้วยคิดว่าช่างเป็นคู่ที่รุนแรงเหลือเกิน

"แยกย้ายได้แล้ว"

เป็นองครักษ์ฝานที่เอ่ยขึ้นไม่ได้ค้านความคิดเห็นของอาชิงอีก

อาชิงถอนหายใจอย่างโล่งอกคิดว่าองค์หญิงอาจกลายร่างแล้วและท่านแม่ทัพก็คงหลับแล้วเช่นกัน เพียงกันคนพวกนี้ออกไปได้นางก็สบายใจแล้ว ห่วงเพียงว่าครานี้องค์หญิงจะกลายร่างเป็นสิ่งใดแล้วจะไปที่ใดกัน

ภายในห้องขององค์หญิงสิบสามสตรีผู้หนึ่งซึ่งเมาสุราอย่างหนัก กำลังร้องไห้กอดบุรุษผู้เป็นสามีเอาไว้อย่างแนบแน่น