บทที่ 72

พลันหยางเอ้อหลางได้ยินเสียงกระพรวน เขาจึงติดตามออกมาด้วยนึกสงสัยตามหาอยู่นานจวบจนกระทั่งบังเอิญพบฉางอ๋องกับเจ้าแมวน้อยเข้า

เรื่องราวยิ่งแปลกมากขึ้นไปอีกเมื่อแมวน้อยตนนั้นกลับมีกระพรวนที่ขาเช่นกันในขณะที่องค์หญิงสิบสามหายตัวไป

ฉางอ๋องแอบหนีออกมาจากชายแดน เรื่องพวกนี้ยังเป็นปริศนาสำหรับเขานัก เพราะเช่นนี้ความมั่นใจว่าองค์หญิงสิบสามสามารถแปลงกายได้จึงเกิดขึ้น

ฉางอ๋องนำองค์หญิงสิบสามกลับมาที่จวนของตนเองอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้นางวิ่งเล่นอยู่ในห้องที่เขาจัดเตรียมไว้ให้นางจวบจนใกล้รุ่งสางได้เวลาที่นางคืนร่างองค์หญิงสิบสามจัดแจงอาภรณ์เสร็จนางจึงเปิดประตูออกมา

"พี่ใหญ่ท่านมาได้อย่างไร"

"ข้าเป็นกังวลใจจึงแอบออกมา"

"ทำเช่นนี้อาจโดนอาญาเสด็จพ่อ" องค์หญิงสิบสามตกใจนัก

"เป็นครั้งแรกที่เจ้ากลายร่างในจวนผู้อื่น จะให้พี่วางใจได้อย่างไรไม่ต้องห่วงพี่แอบออกมาไม่มีผู้ใดรู้ เสร็จเรื่องก็จะรีบกลับทันทีเจ้าอยู่ที่จวนแม่ทัพเป็นเช่นไรบ้าง"

เพียงผู้เป็นพี่ชายถามน้ำตาขององค์หญิงสิบสามก็คลอหน่วยนางกอดเขาแล้วร้องไห้ ฉางอ๋องปวดใจนักเขากำมือแน่นแล้วเอ่ยถาม

"เจ้าถูกแม่ทัพหยางรังแกหรือ"

น้องสาวพลันส่ายหน้า ฉางอ๋องขมวดคิ้วแล้วถามต่อ

"ไม่ถูกรังแกหรือ แล้วเหตุใดร้องไห้เช่นนี้"

"เพราะเขาดีต่อข้า ข้าจึงเสียใจนักพี่ใหญ่ข้ากำลังจะร่ำรวยแล้วประดุจแมวเห็นปลาย่างที่วางอยู่ตรงหน้าแต่ไม่สามารถแตะต้องได้เช่นนี้ข้าจึงเสียใจอย่างไรเล่า"

"หากเจ้าต้องการเงินพี่จะหามาให้ เจ้าไม่เห็นหรือว่าพี่ก็ร่ำรวยไม่ต่างกัน"

"สักวันพี่ใหญ่ต้องแต่งภรรยาข้าเป็นเพียงน้องสาวไม่อาจใช้สมบัติท่านอย่างไร้ยางอายได้ ตอนนี้ข้าเป็นภรรยามีสิทธิ์ใช้สมบัติของสามีได้อย่างถูกต้อง แต่เพราะข้าจำต้องหย่าจึงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ท่านพี่ข้าเหลวไหลใช่หรือไม่" นางตอบทั้งสะอื้น

"พี่ใหญ่ไม่แต่งภรรยาอยู่กับเจ้าตลอดไปดีหรือไม่"

"ข้าไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัว ท่านอย่าทำให้ข้ารู้สึกแย่ไปกว่านี้ที่ผ่านมาพึ่งพี่ใหญ่มามากข้ารู้สึกผิดต่อท่านนัก"

"สิบสามเป็นน้องพี่หากไม่พึ่งพี่จะพึ่งผู้ใดหรือ" เขาถามอ่อนโยนพลางลูบศีรษะของนางแผ่วเบา

"ที่ท่านกล่าวมาก็ถูกแต่คนเราควรรู้จักประมาณตนรบกวนท่านมากไปข้าก็ปวดใจ"

อ๋องฉางอันไม่โต้เถียงกับน้องสาวแล้ว เหตุผลของนางมีเป็นร้อยแปดเขารู้นิสัยนางดี หากนางไม่ยินยอมต่อให้เขายื่นเงินทองเป็นภูเขาให้นางตรงหน้านางก็จะไม่หยิบสักอีแปะเดียว เพียงมีนางอยู่ในอ้อมกอดเพียงได้ปกป้องนางเช่นนี้ และมีเพียงเขาที่ช่วยนางได้เขาก็พึงใจแล้ว

"ครานี้เจ้านิมิตเห็นสิ่งใด"

"ไม่เห็นสิ่งใดเป็นสาระ ในนิมิตมีบุรุษแปลกหน้าสองคนข้ามองเห็นหน้าเขาไม่ชัดนักอยู่ในตำหนักในวังหลวง พวกเขามีจอกหยกอันหนึ่งเพียงเห็นก็รู้ว่าล้ำค่าเพียงใด เห็นเพียงเท่านั้นก็วิ่งไล่หนูออกมา น่าเสียดายที่ข้าจับมันไม่ได้เสียทีจนมาพบท่านเข้า"

นางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันหากคราหน้านางมีโอกาสได้กลายเป็นแมวอีกเจ้าหนูตนนั้นอย่าได้คิดหนีรอด องค์หญิงสิบสามเจ็บใจนัก