บทที่ 74

คนที่อดทนไม่ได้ที่สุดแล้วคืออาชิง นางยืนคอยืดคอยาวอยู่ด้านหน้าเรือนพลางกัดเล็บจิกนิ้ว

องครักษ์ฝานเดินมาหยุดอยู่ด้านข้างเขาเพียงเห็นองค์หญิงสิบสามกลับเข้าจวนได้ไม่ถึงครึ่งก้านธูปก็มีเสียงดังโครมครามภายในห้องเสียแล้ว

เขามั่นใจว่าท่านแม่ทัพไม่มีทางลงมือกับสตรีแต่องค์หญิงสิบสามผู้นั้นคงไม่โลเลที่จะลงมือกับท่านแม่ทัพ

"เจ้าจะทำสิ่งใด" เขาคว้าตัวอาชิงไว้ทันใดเมื่อหญิงสาวทำท่าจะเดินตรงเข้าไปภายในเรือน

"ข้าเป็นห่วงองค์หญิงเสียงดังเช่นนี้เห็นชัดว่าต่อสู้กันองค์หญิงหาใช่คู่ต่อสู้ของท่านแม่ทัพ"

"องค์หญิงเจ้าไม่ต้องห่วง คนที่ควรห่วงคือแม่ทัพของข้า"

"เหตุใดกล่าวเช่นนี้"

อาชิงหันมามององครักษ์ฝานดวงตากลมโตของนางเบิกกว้างดูน่าเอ็นดู ปากเล็กๆของนางขบเม้มเข้าด้วยกันสีแดงระเรื่อคล้ายมีสีกุหลาบเคลือบอยู่

อาชิงผู้นี้ความจริงมีใบหน้าที่งดงามยิ่ง องครักษ์ฝานมองพลางยิ้มจวบจนถูกนางตีเข้าที่ต้นแขนเขาจึงได้สติ

"เพราะปกติท่านแม่ทัพไม่ชอบเสียงดังการที่ปล่อยให้องค์หญิงทำเสียงดังเช่นนั้นได้แปลว่าท่านแม่ทัพแพ้แล้ว"

"ที่เจ้าพูดมา ข้าไม่เข้าใจท่านแม่ทัพจะแพ้ได้อย่างไร ข้าก็จะเข้าไปช่วยองค์หญิง"

องครักษ์ฝานดึงมือของนางไว้ อาชิงพยายามดึงมือของตนเองออก แต่บุรุษหน้าตายผู้นี้กลับจับมือนางแน่น

"ปล่อยข้า"

"เจ้าไม่ควรเข้าไปยุ่ง"

"องค์หญิงคือดวงใจของข้า ข้าทนมองอยู่ด้านนอกเช่นนี้ไม่ได้ปล่อยข้า"

นางใช้สายตาข่มขู่เขาแต่องครักษ์ฝานกลับไม่สนใจยังจับข้อมือนางแน่น อาชิงเห็นเช่นนั้นจึงก้มลงกัดมือเขาอย่างแรงองครักษ์ฝานร้องโอยออกมาก่อนจะปล่อยมือนาง

อาชิงถือโอกาสวิ่งหนีเขาเข้าเรือนเพียงชั่วลมหายใจกลับรู้สึกว่าร่างของตนเองลอยละลิ่วขึ้นจากพื้น

นางกำลังถูกองครักษ์ฝานแบกขึ้นบ่าของเขา นางตกใจพลางทุบเข้าไปที่หลังเขาไปหลายทีปากก็ร้องออกมาไม่หยุด

"ปล่อยข้า ข้าจะไปช่วยองค์หญิง"

"ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าเรื่องของสามีภรรยาไม่ควรเข้าไปยุ่ง ไปกินข้าวเช้าเป็นเพื่อนข้าดีกว่าเมื่อคืนข้ากินข้าวเย็นเป็นเพื่อนเจ้าแล้วเช่นนั้นควรตอบแทนข้าบ้าง"