บทที่ 529 เธอกล้าหาญเกินไป

เธอทำอะไรผิด

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอรู้ว่ามันมาจากครอบครัวของเธอโดยที่ไม่ต้องคิดมาก

ต้องเป็นเพราะพวกเขายืนยันความถูกต้องของทะเบียนสมรส! ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงจะไม่โทรหาเธอตอนนี้

ความเศร้าโศกในใจของโคลอี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วปิดโดยไม่แม้แต่จะมอง

เมื่อมองดูหน้าจอที่มืดสนิท เธอรู้สึกดีขึ้น จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นจากพื้นทราย หยิบกระเป๋าของเธอแล้วเดินกลับไป

อีกด้านหนึ่งของตระกูลเฮนเดอร์สัน

“ขออภัย ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ โปรดลองอีกครั้งในภายหลัง”

เสียงหุ่นยนต์ผู้หญิงดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ และสีหน้าของเซนก็เปลี่ยนไป

พวกเขาทำอะไรลงไป พวกเขายังต้องโทรไปในตอนนี้ แต่ตอนนี้โทรศัพท์ของเธอถูกปิด นั่นหมายความว่า โคลอี้โกรธมาก!

เขาวางสายด้วยความโกรธ

ไอริสถือทะเบียนสมรสในมือของเธอ และเธอก็ยังไม่เชื่อ “พ่อ พ่อคิดว่านี่เป็นของจริงไหม?”

เซนจ้องที่เธอด้วยความโกรธ “เราถามนายอำเภอแล้ว เธอคิดว่าอย่างไรล่ะ?”

เซนไม่รู้จะพูดอะไรอีก

…

ดวงจันทร์อยู่บนท้องฟ้าสูงและกลางคืนก็ลึก

โคลอี้เดินถอยหลังไปทีละก้าว และสุดท้ายเธอก็อยู่ริมถนน ตอนกลางคืนมีคนน้อยลงเพราะอยู่ใกล้ทะเล เธอจึงรอเป็นเวลานานกว่าจะได้แท็กซี่

เธอขึ้นรถแท็กซี่และบอกคนขับว่า “พาฉันไปที่สวนแห่งท้องทะเลและดอกไม้ด้วย”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เปิดโทรศัพท์และกำลังจะโทรหาเมวิส คูเปอร์

เมวิสเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเธอซึ่งมาจากครอบครัวที่มั่งคั่งและมีบุคลิกที่กระตือรือร้น ตั้งแต่นั้นมาทั้งสองก็สนิทสนมกันมาก จากสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงสองปีที่ผ่านมา เมวิสเป็นคนที่คอยสนับสนุนและช่วยเหลือเธอเสมอมา นอกจากครอบครัวของเธอแล้ว เมวิสเป็นคนเดียวที่ได้รับแจ้งเกี่ยวกับการกลับมาของโคลอี้ที่กลับมายังประเทศ

แต่ทันทีที่เธอพบหมายเลขโทรศัพท์ของเมวิส โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

มันเป็นตัวเลขที่ไม่รู้จัก

โคลอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอเพิ่งเปลี่ยนหมายเลขโทรศัพท์ ตอนที่เดินทางกลับประเทศ จึงไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากพ่อของเธอ

เขาต้องตระหนักว่าเขาไม่สามารถติดต่อเธอด้วยโทรศัพท์ของเขาเอง ดังนั้นเขาจึงพยายามใช้หมายเลขโทรศัพท์อื่น

ด้วยการเยาะเย้ย โคลอี้ตัดสายหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เธอตัดสายทิ้ง หมายเลขนั้นก็โทรมาอีกครั้ง

เธอก็ตัดสายอีกครั้ง

เบอร์เดิมโทรมาอีกแล้ว

จากนั้นเธอก็ตัดสายอีกครั้ง

สามนาทีต่อมา โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน

โคลอี้พูดไม่ออก คนพวกนี้จะปล่อยเธอไปสักพักก่อนได้ไหม

เธอโกรธและรู้สึกว่าพวกเขาทำมากเกินไป พวกเขาเรียกเธอเพื่อมาตำหนิเธอ หลังจากที่พวกเขาทำที่บ้านแล้วยังไม่พออีกหรือไง

โคลอี้กัดฟัน จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและตะโกนว่า “พอสักที! หยุดโทรหาฉัน บอกเลย ฉันไม่เคยทำอะไร! พูดอะไรไปก็คงไม่มีประโยชน์!”

จากนั้นเธอก็วางสายหลังจากพูดจบ

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์

จอห์นตกตะลึง เขายืนอยู่บนระเบียงขนาดใหญ่ และมองไปที่หน้าจอสีดำของโทรศัพท์

สีหน้าของเขามืดลงในทันที

ผู้หญิงคนนี้! ไม่รับสายก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้เธอกำลังตะโกนใส่เขางั้นเหรอ