บทที่ 530 ตกอยู่ในอันตราย

โคลอี้รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเธอไม่กล้าที่จะยั่วยุเขา เธอจึงอดทนต่อความกลัวของเธอและพูดว่า “คุณต้องการเท่าไร?”

คนขับเผยรอยยิ้มที่น่าสมเพช จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าที่เรียบเนียนของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เงินไม่พอหรอก ฉันอยากให้คุณมากับฉันแค่คืนเดียว”

พูดจบเขาก็เริ่มดึงเสื้อผ้าของเธอ

โคลอี้ตกใจและโกรธในเวลาเดียวกัน เมื่อเห็นว่าเขาเอื้อมมือมา เธอรู้สึกรังเกียจอย่างยิ่ง เธอดิ้นรนขณะที่เธอตะโกนว่า “อย่าทำตัวหยาบคาบแบบนี้นะ! คนขับรถแท็กซี่ทุกคนมีประวัติอยู่ในระบบรักษาความปลอดภัยสาธารณะ ฉันจะฟ้องคุณในข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ!”

คนขับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ล่วงละเมิดทางเพศงั้นเหรอ ถ้ามันเป็นการล่วงละเมิดทางเพศกับผู้หญิงคนอื่น แต่ผู้หญิงอย่างคุณคงไม่เป็นอะไรหรอก!”

“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร!” โคลอี้ตะโกนลั่น

“เฮ้! คิดว่าฉันไม่ได้อ่านข่าวเหรอ? ฉันรู้ว่าคุณเป็นใครเมื่อคุณเข้ามา คุณจะนอนกับผู้ชายคนอื่นเพื่อเงินเมื่อสองปีก่อน ดังนั้นอย่าแสร้งทำเป็นว่าเป็นคนสูงศักดิ์ในตอนนี้!”

เสื้อผ้าของ โคลอี้ขาดเมื่อเธอกรีดร้อง ในเวลาเดียวกัน เธอพยายามเปิดประตูรถอย่างสุดกำลัง และหลุดออกจากรถในที่สุด

เธอล้มลงกับพื้นอย่างแรง เมื่อถึงจุดนั้น ชายคนนั้นฉีกแขนเสื้อของเธอแล้ว และเนื่องจากการล้ม เธอจึงได้รับบาดเจ็บที่เข่าด้วย อย่างไรก็ตาม เธอวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดกำลังโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใด

"ช่วยฉันด้วย!"

เธอตะโกน และมองย้อนกลับไปเห็นว่าคนขับได้ลุกขึ้นแล้วเริ่มไล่ตามเธอ

โคลอี้อยู่ในภาวะตื่นตระหนก สถานที่นั้นห่างไกลเกินไป ไม่มียานพาหนะหรือผู้คนโดยรอบ ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าคนขับวางแผนไว้แล้ว เธอจะไม่สามารถเอาชนะผู้ชายด้วยความแรงของเธอได้

จะทำอย่างไรดี

เธอควรทำอย่างไรต่อไปดี

โคลอี้สำรวจบริเวณโดยรอบอย่างรวดเร็ว และเมื่อเธอเห็นป่าข้างหน้า ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น

ใช่ เข้าป่า! เธอมีรูปร่างเล็ก ดังนั้นเธอสามารถซ่อนตัวอยู่ที่นั่นได้

ไม่มีประโยชน์ถ้ายังคงวิ่งอยู่ แต่ก็ยังมีความหวังถ้าเธอสามารถซ่อนตัวได้

ดังนั้น โคลอี้จึงวิ่งไปที่ป่าด้วยสุดกำลัง

ป่าในตอนกลางคืนมืดมาก เธอแทบจะมองไม่เห็นทางได้เลย โชคดีที่แสงจันทร์ส่องผ่านช่องว่างของใบไม้ ดังนั้นเธอจึงยังคงมองเห็นสิ่งต่าง ๆ รอบตัวเธอ

โคลอี้วิ่งต่อไปจนกระทั่งจู่ ๆ เธอสะดุดล้มลงกับพื้น

“อ๊ะ!”

เธอร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ไม่นานก็ปิดปากแน่น

ดวงตาของโคลอี้เบิกกว้าง เธอกลั้นหายใจเมื่อรู้ว่าคนขับอยู่ใกล้ ๆ เสียงฝีเท้าของเขาทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบ ขณะที่เหยียบใบไม้ที่ร่วงหล่น เขาพึมพำขณะเดิน “ผู้หญิงคนนี้ เธอหนีไปได้ในพริบตาได้อย่างไร”

โคลอี้ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ เธอไม่กล้าหายใจเสียงดัง เธอผ่อนคลายเพียงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขาจากไปหลังจากไม่พบเธอ

อย่างไรก็ตาม โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นในขณะนั้น

โคลอี้ตกใจพยายามปิดกระเป๋าของเธอ แต่ก็สายเกินไปแล้ว เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเธอได้ยินชัดเจนในป่า จากนั้นเธอก็เห็นฝีเท้าของชายผู้นี้เมื่อเขาหันหลังกลับ

โคลอี้ตื่นตระหนกและรีบวิ่งหนีไป

“นังบ้า! หยุดตรงนั้น!”

เสียงคำรามของชายผู้นี้ดังมาจากด้านหลังเธอ ทำให้เธอกลัวมากจนวิ่งไม่หยุด จนกระทั่งในที่สุดเธอก็มาถึงถนนอีกครั้ง

ทันใดนั้น ก็มีแสงสีขาวก็วาบขึ้นต่อหน้าเธอ มันแทงทะลุจนทำให้ดวงตาของเธอเจ็บปวด เพราะเหตุนั้น เธอจึงสะดุดล้ม

คนขับรีบวิ่งตามเธอไปเมื่อเห็นว่ามีโอกาส เขายิ้มและพูดว่า “มาดูกันว่าตอนนี้เธอยังวิ่งได้ไหม!”

ใบหน้าของโคลอี้ซีดด้วยความกลัว

ทว่าในขณะนั้นเอง รถฮัมเมอร์สีดำก็ปรากฏขึ้น และหยุดอยู่หลังแสงสีขาวราวกับว่ามันเป็นสัตว์ร้ายที่สง่างาม

โคลอี้แทบไม่เชื่อสายตาของเธอ จอห์นพาคนมาสองสามคนแล้ว และตอนนี้พวกเขากำลังออกมาจากรถฮัมเมอร์

จอห์นมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาสวมชุดสูทสีดำที่หลอมรวมเป็นคืนที่มืดมิดราวกับว่าเขาเป็นปีศาจจากนรก สำหรับโคลอี้ เขาเป็นเทพบุตร

โคลอี้สำลักเล็กน้อยและน้ำตาก็ไหล ทำให้เธอพูดได้ยาก

โชคดีที่จอห์นเห็นเธอตั้งแต่แรกเห็น เขาเพิกเฉยต่อคนขับและเดินไปหาโคลอี้ทันที