บทที่ 531 เขาโทษตัวเอง

จอห์นดูเคร่งขรึม ในขณะที่เขาพูดอย่างจริงจัง “ถ้าผมยืนกรานให้คุณกลับบ้านกับผม สิ่งนี้คงจะไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน”

โคลอี้ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ ขณะที่เธอส่ายหน้าด้วยความรู้สึกอบอุ่น “จะโทษคุณได้ยังไง”

“คุณเป็นภรรยาของผม มันเป็นความผิดของผมที่ทำให้คุณได้รับบาดเจ็บ”

โคลอี้พูดไม่ออก ใบหน้าของเธอแดงก่ำอีกครั้ง และเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

จอห์นขดริมฝีปากของเธอเล็กน้อย และเอื้อมมือไปจับผมของเธอเบา ๆ

รถขับข้ามถนนบนภูเขาและหยุดที่หน้าบังกะโลในที่สุด ผู้ช่วยจอร์จลงจากรถและเปิดประตูให้พวกเขา จอห์นลงไปก่อน เมื่อโคลอี้กำลังจะลงจากรถ ทันใดนั้นเธอก็ถูกยกขึ้นจากที่นั่ง และพวกมันก็เดินไปที่วิลล่า

โคลอี้ตกใจเล็กน้อยพยายามดิ้นรนโดยไม่รู้ตัว แต่ถูกชายผู้นั้นตำหนิว่า “อย่าขยับ!”

เธอหุปปากของเธอ ขณะที่เธอสังเกตเห็นการขมวดคิ้วบนใบหน้าของชายคนนั้นและกลืนคำพูดของเธอ เธอคิดว่าเพราะเธอเจ็บเข่า ผู้ชายทุกคนเลยเป็นสุภาพบุรุษและใจดีกับเธออย่างนั้นหรือ

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะคิดอย่างนั้น เมื่อพิงไหล่กว้างของจอห์น เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นในใจ

วิลล่าที่จอห์นอาศัยอยู่นั้นใหญ่มาก อย่างน้อยก็ใหญ่กว่าวิลล่าของตระกูลเฮนเดอร์สันหลายเท่า

เขาอุ้มโคลอี้ขณะเดินเข้าไปในบ้าน และเดินตรงขึ้นไปที่ชั้นสอง จากนั้นจอห์นก็เตะเปิดประตูห้องนอนเดินเข้ามาแล้ววางเธอลงบนเตียง

ห้องนอนได้รับการออกแบบด้วยเส้นสีดำและสีขาวที่เรียบง่ายซึ่งสอดคล้องกับสไตล์ของผู้ชายทั่วไป แม้ว่าของประดับตกแต่งทั้งหมดจะไม่มีค่า แต่ก็ได้รับการออกแบบมาอย่างพิถีพิถันและดูมีรสนิยมมาก

หลังจากที่จอห์นวางเธอลงบนเตียง เขาก็ถอดรองเท้าของเธอออก

โคลอี้ชะงักก่อนจะหยุดเขา พูดยืนกรานอย่างกังวลใจ “ฉันจะทำเอง!”

อย่างไรก็ตาม มือที่เหยียดออกของเธอถูกชายคนนั้นขวางไว้ จอห์นเงยหน้าขึ้นมองเธอและยิ้ม “ผมไม่เคยช่วยผู้หญิงถอดรองเท้า คุณเป็นคนแรก”

โคลอี้สะดุ้งเล็กน้อย ขณะที่เธอหน้าแดงและจู่ ๆ ก็เกิดการสูญเสียมากขึ้นไปอีก

วันนี้เธอสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว นิ้วที่เรียวสวยและเรียวยาวของชายคนนั้นปลดเชือกผูกรองเท้าของเธอออกอย่างราบรื่น และถอดรองเท้าของเธอออก

จากนั้นเขาก็ถอดถุงเท้าสีชมพูของเธอออก

คราวนี้โคลอี้เพิ่งเห็นว่าข้อเท้าของเธอช้ำบวม เพราะเธอขาเคล็ด อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้สังเกตเห็นมันในตอนนี้ ดังนั้นเขารู้ได้อย่างไร

ก่อนที่เธอจะเข้าใจ จอห์นก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “นั่งลงก่อน ผมจะกลับมา”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไป เมื่อเขาเดินไปที่ประตู เขาก็หยุดกะทันหันแล้วหันกลับมาพูดเสริมว่า “อย่าลืมถอดกางเกงออก แผลที่หัวเข่าของคุณก็ต้องได้รับการรักษาด้วย”

โคลอี้พูดไม่ออก

สามนาทีต่อมา เขากลับมาพร้อมกับกล่องยาในมือ ทันทีที่เขาเข้าไปในประตู เขาพบว่าโคลอี้ยังคงนั่งอยู่บนเตียงโดยสวมกางเกงอยู่

ความไม่พอใจแวบขึ้นระหว่างคิ้วของเขา ขณะที่เขาเดินไปหาเธอ เขานั่งลงและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ทำไมคุณไม่เชื่อฟังที่ผมบอกให้คุณทำ”

ความรู้สึกของ โคลอี้นั้นอธิบายไม่ได้ ผู้ชายที่โตแล้วบอกให้ผู้หญิงถอดกางเกงออกมันเหมาะสมหรือไง

จอห์นหรี่ตาลงเล็กน้อยราวกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงความเขินอายของเธอ จากนั้นเขาก็หัวเราะอย่างชั่วร้าย “ผมเห็นคุณทุกส่วนแล้ว อย่าอายเลย”

ใบหน้าสีชมพูของ โคลอี้ก็แดงขึ้นทันที และเธอก็ผลักเขาออกไป "คนชั่ว!"

“ฮะ!” ราวกับว่าเธอยังเขินอายไม่มากพอ ชายคนนั้นคว้ามือเธออย่างรวดเร็วและจูบมัน

โคลอี้อึ้งไป

โอ้ย ตาบ้านี้!

“เฮ้ แผลจะอักเสบถ้าปล่อยไว้ไม่รักษา มาเถอะ ให้สามีคุณดูหน่อย” จอห์นเกลี้ยกล่อมเธอราวกับเป็นเด็ก และกำลังจะถอดกางเกงให้เธอ

โคลอี้ตกใจมากจึงรีบถอยกลับ เธอหยุดการกระทำของเขาด้วยมือของเธอ เธอตะโกนว่า "ไม่ ฉันจะไปโรงพยาบาล"