บทที่ 255

เมื่อกี้ซูหลิงโหรวก็ได้ยินด้วย ซือเย่เจ๋วกลับต้องการแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น

เธอกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ เพื่อซ่อนความเย็นชาและความอำมหิตในดวงตาของเธอ

เมื่อเห็นว่าตัวเองถูกขัดจังหวะ ซือเย่เจ๋วก็ดูไม่สบอารมณ์ "ผมจะแต่งงานกับใคร ไม่จำเป็นต้องได้รับความยินยอมจากท่าน"

"ไอ้เด็กสารเลว แกจงใจต่อต้านฉันใช่ไหม?" ท่านผู้เฒ่าพูดด้วยความโกรธ "ในเมื่อเธอรับปากกับข้อกำหนดของฉันแล้ว งั้นก่อนที่ได้รับการยอมรับจากฉัน ฉันจะไม่มีทางยอมให้พวกแกแต่งงานเด็ดขาด"

ซือเย่เจ๋วยืนขึ้นและยิ้มให้ท่านผู้เฒ่า "ท่านหมายความว่า ตราบใดที่เซิงเซิงทำภารกิจของเธอสำเร็จและประสบความสำเร็จในกองทัพ ท่านก็จะตอบตกลงใช่ไหม"

ท่านผู้เฒ่าหยุดชั่วคราว รู้สึกเหมือนกำลังถูกหลานชายหลอกลวงอยู่?

แต่ไม่ว่ายังไง เขาจะปล่อยให้ตัวเองหน้าแตกไม่ได้เด็ดขาด "ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าเธอสามารถผ่านการทดสอบและได้ผลงานที่ดีภายในครึ่งเดือนหรือไม่ แกคิดว่ายังไง"

สำหรับคนที่ไม่ได้รับการฝึกมา เข้ากองทัพมาแค่ครึ่งเดือนถือว่าเป็นคนใหม่ที่เพิ่งฝึกมาเท่านั้น จะให้ได้ผลงานที่ดีได้ยังไง?

ใบหน้าของซือเย่เจ๋วดูแย่ลงทันที

ซูหลิงโหรวเดินไปท่านผู้เฒ่า แล้วพูดว่า "คุณปู่ นี่เป็นเรื่องยากเกินไปสำหรับคุณเจียง ไม่งั้นยกเลิกการเดิมพันนี้ไปเถอะ"

ดูเหมือนว่าเธอกำลังพูดแทนเจียงเซิง แต่ใครจะไม่รู้ว่า ซูหลิงโหรวแค่กำลังให้เจียงเซิงมีทางออก หากเธอยอมแพ้โดยสมัครใจ ก็คงไม่ต้องขายหน้ามากในตอนนั้น

ด้วยผู้หญิงอ่อนแออย่างเธอไปเกณฑ์ทหารเพื่อฝึกฝนเป็นเวลาครึ่งเดือน คงไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์จะต้องร้องไห้ร้อขอกลับมาสินะ

เห็นได้ชัดว่าท่านผู้เฒ่าต้องการให้เธอยอมแพ้ไปเอง แล้วทำไมหาเรื่องใส่ตัวเองด้วยล่ะ?

ซือเย่เจ๋วหันไปมองเจียงเซิง "เซิงเซิง การเดิมพันนั้นยกเลิกเลย ต่อให้คุณไม่ไปก็ไม่เป็นไร"

ผิดสัญญาแล้วทำไม เขาจะยอมให้ผู้หญิงของเขาไปทนทุกข์ทรมานในกองทัพได้ยังไงล่ะ?

ต่อให้ผิดสัญญา แม้ว่าปู่ของเขาจะไม่เห็นด้วย แต่เขาต้องแต่งงานกับเจียงเซิงด้วย และไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้

เดิมทีเจียงเซิงยังคิดว่าซือเย่เจ๋วเชื่อใจในตัวเธอได้ แต่คำพูดของเขา หมายความว่าเขาไม่เชื่อว่าเธอสามารถทำได้อย่างชัดเจน

"ไม่ ฉันจะไป ยิ่งพวกคุณคิดว่าฉันทำไม่ได้ ฉันก็ต้องพิสูจน์ให้ดูว่าฉันทำได้" เจียงเซิงดื่มนมในถ้วยแล้วยืนขึ้น "ฉันขอไปบริษัทค่ะ"