บทที่ 256

ดูเหมือนเธอจะถามอย่างหยั่งเชิง

ขนตาของซือเย่เจ๋วสั่นและน้ำเสียงของเขาก็สงบนิ่ง "ถ้าเธอเลือกที่จะไป นั่นก็มีเหตุผลของเธอเอง บางที..."

"ผมควรจะเชื่อใจเธอ" ซือเย่เจ๋วไตร่ตรองตัวเองและตระหนักว่าเขาไม่ควรคิดเจียงเซิงดูอ่อนแอเกินไป

ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครอยู่แล้ว นี่ก็ไม่ใช่ว่าเขาเพิ่งรู้นิสัยของเธอ เรื่องที่เธอจะทำเธอต้องทำให้ได้

ไม่รู้ว่าสาวตัวน้อยนั้นนั้นโกรธหรือเปล่า จะง้อเธอยังไงดี?

เมื่อนึกถึงอะไร เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองซูหลิงโหรว "ผู้หญิงทุกคนน่าจะมีรสนิยมเหมือนกันใช่ไหม?"

ซูหลิงโหรวตกตะลึงพร้อมรอยยิ้มบนริมฝีปาก "ไม่แน่นะ ทำไมเหรอ?"

"เมื่อเช้านี้ เซิงเซิงคงต้องโกรธผมแน่ๆ ผมกำลังคิดว่าจะมอบของขวัญอะไรให้เธอ"

ซือเย่เจ๋วจดจ่ออยู่กับหาวิธีง้อเจียงเซิงให้หายโกรธ จนไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่ดูแปลกไปในดวงตาของซูหลิงโหรว

เธอกัดริมฝีปาก ความเย็นชาแวบขึ้นในดวงตาของเธอแต่ก็หายไปในทันที เล็บของเธอทิ่มลงในฝ่ามือของตัวเอง และยังคงยิ้มอยู่ "คุณเจียงไม่ใช่นักออกแบบเครื่องประดับเหรอ ฉันว่าเธอน่าจะสนใจแค่เครื่องประดับเท่านั้นมั้ง ... "

ซือเย่เจ๋วคิดอะไรขึ้นมาก่อนยืนขึ้น "คุณเตือนผมแล้ว วันนี้มีการประมูลที่ร้านอวี้ไจ่ ที่นั่นอาจมีของที่เธอชอบก็ได้"

เขาหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาแล้วกำลังจะออกไป ซูหลิงโหรวรีบพูดขึ้นว่า "เย่เจ๋ว งั้น...ให้ฉันไปเป็นเพื่อนกับคุณดีไหม? ฉันช่วยคุณเลือกได้ด้วย ถึงยังไงรสนิยมของผู้หญิงก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก"

ซือเย่เจ๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าที่เธอพูดก็มีเหตุผล ดังนั้นเขาจึงตอบตกลง "ได้"

ซูหลิงโหรวยิ้มอ่อนโยน

ขอเพียงได้อยู่ข้างๆ เธอยอมทุกอย่าง...

เจียงเซิงและเรเวียร์กำลังนั่งอยู่ในโรงน้ำชาบนถนนโบราณ "ถนนโบราณ" ก็สมกับชื่อของมันมาก นอกจากมีร้านค้าที่ตกแต่งแบบสไตล์โบราณมาก ที่แผงลอยริมถนนล้วนขายของเก่าหยก