บทที่ 294

"มีงู!"

กู้ยี่ฟานพุ่งออกมาจากฝูงชนและจะเข้าไปอุ้มเจียงเซิง แต่จู่ ๆ กลับถูกครูฝึกขวางเอาไว้: "ทุกคนออกจากที่นี่ การประเมินหยุดก่อนชั่วคราว!"

"ครูฝึก เธอเป็นอะไรเหรอ?" กู้ยี่ฟานถามอย่างร้อนใจ

"ถูกงูกัด ตอนี้ต้องช่วยเหลือด่วน"

โดนงูกัดเหรอ?

ทำไมในค่ายฝึกถึงมีงู?

"พี่สะใภ้!"

หลัวหยิงรีบวิ่งไปตรงหน้าเจียงเซิง หลัวหู่เริ่มรักษาแผลให้เธอแล้ว: "บาดแผลที่หลังมือของเธอเริ่มบวมเป่งขึ้นมาก จำเป็นต้องถอนพิษออกก่อน"

"ขอโทษนะครับ คุณเจียง คุณทนหน่อย" หลัวหู่ใช้มีดที่เธอทิ้งไว้กรีดแผลตรงจุดฟันพิษที่ถูกกัดให้ขยายใหญ่ ค่อย ๆ บีบเพื่อไล่พิษงูออกมา จากนั้นก็ใช้มีดกรีดแผลอีกครั้งและบีบต่อ

ตลอดขั้นตอน เจียงเซิงอดกลั้นความเจ็บปวดไว้อย่างสุดกำลัง สีหน้าที่ซีดขาวไม่มีสีเลือดแม้แต่นิด เหงื่อเย็นเป็ฯเม็ดไหลลงมาจากใบหน้าของเธอ

"เร็ซ ไปหาเปลหามมา!" หลัวหู่ตะโกนไปทางหลัวหยิง

"ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!"

หลัวหยิงรีบวิ่งไปที่ห้องพยาบาลกับครูฝึก

เป็นเพราะเหอหลงหลงตกใจงูอย่างมากจนนั่งล้มลงกับพื้นและพูดไม่ออก และยิ่งคิดไม่ถึงว่าเจียงเซิงจะช่วยเธอไว้

เจียงเซิงถูกหามไปที่ห้องพยาบาล ถึงแม้พิษงูบางส่วนจะถูกเค้นออกมา แต่ส่งไปที่โรงพยาบาลก็ไม่ทันแล้ว ทำได้แค่ส่งไปยังห้องพยาบาล

ทุกคนถูกกั้นไว้ด้านนอกไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ถึงแม้หมอไม่ได้พบเจอกับผู้ป่วยที่ถูกงูกัดเป็นครั้งแรก แต่ถูกงูที่มีพิษกัดแบบนี้ เขาก็ทำอะไรไม่ถูกชั่วขณะ

"งูพิษ......ทำไมถึงโดนงูพิษกัดได้ ต้องส่งไปที่โรงพยาบาลนะ!"

ในค่ายฝึกไม่ได้สำรองยาด้านพิษของงูพิษเอาไว้