บทที่ 314

เด็กน้อยสองคนนี้ของเธอรู้จักประจบประแจงแล้ว

แฟรงค์พยักหน้าทันที: "เป็นแบบนี้เองเหรอ แต่นักแสดงยอดเยี่ยมช่วยพวกเราโปรโมทแบบนี้ ถึงแม้พวกเราพึ่งพาบารมีของเขา แต่จะใช้ประโยชน์เขาฟรี ๆ ไม่ได้"

"ค่ะ ฉันเข้าใจ" เจียงเซิงกอดอกยิ้มกริ่ม: "วันอื่นถ้ามีเวลาฉันดูว่าสามารถนัดนักแสดงยอดเยี่ยมกู้ทานข้าวได้หรือไม่"

คนทั่วไปไม่กล้านัดนักแสดงยอดเยี่ยมกู้ทานข้าว แต่เธอจะเอาเปรียบเขาฟรี ๆ ไม่ได้ คิดไปคิดมา ทำได้เพียงใช้อาหารหนึ่งมือตอบแทนน้ำใจของเขา

พูดถึงตอบแทนน้ำใจ เธอก็นึกถึงกู้ยี่ฟานที่ในค่ายฝึกอบรม

พูดแล้วก็กลุ้มใจ

เธอยังติดหนี้บุญคุณสองพี่น้องตระกูลกู้โดยไม่รู้ตัวอีกด้วย

ตอนเที่ยง ทุกคนไปรับประทานอาหารกลางวัน ยกเว้นเจียงเซิงที่ยังคงออกแบบภาพวาดอยู่ในห้องเล็ก ๆ ของตัวเอง

จิตใจของเธอล่องลอยเป็นระยะ ๆ ทำให้แรงบันดาลใจของเธอหายไปทันที เธอขยำกระดาษแล้วโยนลงในถังขยะ ในถังขยะกองเต็มไปด้วยกำกระดาษ

เธอนวดศีรษะ ไปค่ายฝึกอบรมครึ่งเดือน กลับมายังไม่มีกระจิตกระใจสักนิด

จนกระทั่งข้อความไลน์เด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์

[J ขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน]

เจียงเซิงคลิกที่ข้อมูล เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชายแก่ที่เพิ่งเล่นไลน์

นี่เป็นบัญชีคุกคามอะไรกัน?

เจียงเซิงปฏิเสธโดยตรง

ผ่านไปไม่นาน ข้อความของซือเย่เจ๋วก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ: "ปฏิเสธฉัน?"

เจียงเซิงมุมปากกระตุกอย่างแรง ดังนั้นไลน์เมื่อครู่ก็คือเขาเหรอ? หากคิดให้รอบคอบ ซือเย่เจ๋วก็คือ "ชายแก่" ไม่ใช่เหรอ?

ยังไม่ทันได้ตอบกลับ สายของใครบางคนก็โทรเข้ามา เธอตกใจจนเกือบจะจับโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ จากนั้นรับสายแล้วพูด: "ฮัลโหล?"

เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้น: "ทำไมถึงปฏิเสธเพิ่มเพื่อนฉัน?"

เธอกัดฟัน "กดผิด"